25 ஆகஸ்ட், 2020

விஜயகாந்த்

தேவக்கோட்டை ராம்நகர் வழியாக வந்துக் கொண்டிருந்த அரசு பஸ் அது.

பஸ் டிரைவர் அசப்பில் நடிகர் மன்சூர் அலிகான் சாடையில் முரட்டுத் தனமாக இருந்தார்.

நன்கு ஒதுக்கப்பட்ட வெட்டறுவா மீசை. குடித்து குடித்தே சிவந்த கண்கள். சீப்புக்கு அடங்காத பரட்டைத் தலை. ஐ.எஸ்.ஓ 9001 தரச்சான்று பெற்ற அக்மார்க் தமிழ் சினிமா வில்லன் மாதிரியான தோற்றம்.

அந்த வட்டாரத்தில் அடாவடிக்காக அவர் ரொம்பவும் பிரபலம். எப்போதும் எவரிடமாவது எதற்காகவாவது சண்டை. வெறும் வாய்ச் சண்டையல்ல. இரும்பு உலக்கை மாதிரியான அவரது கைகள் தான் பேசும். எதிராளியின் வாய் உடனே வெத்தலைப் பாக்கு போடும்.

பேருந்து கூட்டத்தால் பிதுங்கி வழிந்தது.

இருந்தாலும் வழக்கம்போல ஏடாகூடமாக அங்குமிங்குமாக ஸ்டியரிங்கை திருப்பி தெனாவட்டாகவே ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார் அந்த டிரைவர்.

எடக்கு மடக்காக சாலையில் வரும் இவரது பேருந்தை பார்த்து பாதசாரிகளும், மிதிவண்டிக் காரர்களும் அலறியடித்து ஓடுவதை காண்பது டிரைவருக்கு விருப்பமான பொழுதுபோக்கு.

என்னாயிற்றோ, ஏதாயிற்றோ திடீரென சடக்கென்று சடன் பிரேக் அடித்தார்.

கீச்சென்ற பெரும் சத்தத்தோடு பேருந்து அதிர்ந்து குலுங்கி நின்றது. கம்பியை பிடித்தப்படியே நின்றுக் கொண்டிருந்த கருவாட்டுக் கூடை கிழவி நிலைதடுமாறி கண்டக்டர் மேல் விழுந்தாள்.

கல்லூரி மற்றும் பள்ளி மாணவிகளான சில பெண்கள் ‘ஓ’வென கீச்சுக் குரலால் அலறினார்கள். ஆண்கள் முணுமுணுவென்று அவர்களுக்கு மட்டுமே கேட்கும் வண்ணம் சடன் பிரேக் அடித்த முரட்டு டிரைவரை திட்டினார்கள்.

என்னவென்று எட்டிப்பார்க்க பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கினார் கண்டக்டர். கொஞ்சம் இளம் வயதினராகவே இருந்தார். பூஞ்சை உடம்பு. மீசை சரியாக வளரவில்லை. இந்த டிரைவரோடு ட்யூட்டி பார்ப்பது அவருக்கும் தான் பிடிக்கவில்லை. எப்போது பார்த்தாலும் யாரிடமாவது சண்டை. அடிதடி. இப்போது என்ன பிரச்சினையோ?

பேருந்துக்கு முன்னால் சீருடையில் நூற்றுக் கணக்கில் பள்ளி மாணவர்கள் திரண்டிருந்தார்கள். எந்த வாகனத்தையும் செல்லவிடாமல் சாலையை மறித்திருந்தார்கள்.

சாலை மறியல்.

கூட்டத்தை மீறி முரட்டுத்தனமாக வண்டி ஓட்டிய ஓரிரு லாரிகள் கல்வீச்சால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டிருந்தது. திரண்டிருந்தவர்கள் பொதுவாக பத்திலிருந்து பதினைந்து வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள். ஆர்வம் தாங்காமல் என்ன கலாட்டாவென்று பஸ்ஸில் இருந்த சிலரும் இறங்கிப் பார்த்தனர்.

இந்தி எதிர்ப்புப் போர்.

இந்தி ஒழிக. தமிழ் வாழ்க.

தேவக்கோட்டையில் ஒழுக்கத்துக்கு பெயர் போன பள்ளி டி.பிரிட்டோ பள்ளி. மறியல் செய்த மாணவர்கள் இப்பள்ளியைச் சேர்ந்தவர்கள். தலைமை ஆசிரியர் அருள் பிரகாசம் மிகக் கண்டிப்பானவர். அடங்காத மாணவர்களை தடியான பிரம்பால் விளாசித் தள்ளி விடுவார். அவரது பிரம்பையும் மீறி மறியலுக்கு வந்திருந்தார்கள் மாணவர்கள்.

“டேய் பசங்களா ஒழுங்கு மருவாதையா வழியை உடுங்க. இல்லேன்னா பஸ்ஸை எல்லார் மேலயும் ஏத்தி தள்ளி கொன்னுப்புட்டு போயிக்கிட்டே இருப்பேன். என்னைப் பத்தி தெரியுமில்லே. எங்கிட்டே உங்க வேலையை வெச்சுக்காதீங்க” முரட்டு பஸ் டிரைவர் சன்னல் வழியாக தலையை நீட்டி மாணவர்களை பார்த்து எச்சரிக்கைத் தொனியில் கத்தினார். ஷிப்ட் முடித்து சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போகும் அவசரத்தில் இருந்தார் அவர்.

ம்ஹூம். அந்த எச்சரிக்கையால் பலனில்லை. குறிப்பாக அரசு பஸ்கள் மீதுதான் மாணவர்களுக்கு கோபம் அதிகமாக இருந்தது. பஸ்ஸில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் இந்தியிலும், ஆங்கிலத்திலும் இருந்தது. தமிழுக்கு கொஞ்சம் கூட இடமில்லை.

“தமிழ்நாட்டில் தமிழனுக்காக ஓடுற பஸ்ஸுலே தமிழுக்கு இடமில்லை. உங்க பஸ்ஸை ஊருக்குள்ளே அனுமதிக்க முடியாது” மாணவர்களில் யாரோ ஒருவன் சத்தமாக டிரைவரைப் பார்த்து சொன்னான். மாணவர்களின் கண்களில் தமிழுணர்வு தகித்தது.

போர்.. போர்.. இந்தி எதிர்ப்புப் போர்.

“ம்ம்.. இதுக்கு முன்னாடி எவ்ளோ பிரச்சினைங்க பார்த்திருப்பேன். இந்த தம்மாத்தூண்டு பசங்க வேலைக்கு ஆவ மாட்டானுங்க. பஸ்ஸை ஸ்டார்ட் பண்ணி கூட்டத்துக்குள்ளே விட்டோமுன்னா அவனவன் சிதறி ஓடிடுவான்” டிரைவர் பயணிகளிடம் முணுமுணுத்தார். வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தார். விர்ரூம்.. விர்ரூம்.. ஆக்ஸிலேட்டரை அழுத்தி மிதித்தார்.

‘அய்யய்யோ இந்த பைத்தியக்காரன் ரெண்டு மூணு பசங்களை போட்டுத் தள்ளிடுவான் போலிருக்கே?’ கண்டக்டர் உள்ளுக்குள் அச்சப்பட்டார். நிலவரம் மோசமாகிக் கொண்டிருப்பதை கண்ட பயணிகளுக்கும் உள்ளுக்குள் நடுக்கம். மதுரையில் பல பேருந்துகள் கொளுத்தப்பட்டதாகவும், கல்வீசி தாக்கப்பட்டதாகவும் செய்திகள் வந்தவண்ணம் இருந்தன.

கியரை போட்டு வண்டியை சில அடிதூரம் விருட்டென்று ஓட்டி மாணவர்களை டிரைவர் அச்சமடைய வைத்த சமயம்…

யாரும் எதிர்பாரா வகையில்..

டிரைவருக்கு முன்பாக இருந்த பேருந்து கண்ணாடி தூள்தூளாக நொறுங்கியது. நொறுக்கப்பட்டது. கண்ணாடியை உடைத்துக்கொண்டு வந்த நீளமான இருகால்கள் டிரைவரின் மார்பில் எட்டி உதைத்தது.

பல அடிதூரம் பறந்துப் போய் விழுந்த டிரைவருக்கு என்ன ஆனது என்றே தெரியவில்லை. மூளைக்குள் பல வண்ணங்களில் பூச்சி பறந்தது. தலை மீது இடிவந்து விழுந்ததோ என்று அஞ்சினார். ஒருபக்க காது செவிடாகிப் போனது.

ங்கொய்யென்று ரீங்காரம்.

நிமிர்ந்துப் பார்த்தார்.

பார்வையே மங்கலாகி விட்டது. ஆயிரம் வயலின்கள் அகோரமாக இசை எழுப்ப.. டிரம்ஸ் ஒலி திடும்.. திடும்..மென திடுதிடுக்க.. நெருப்பும், ஒளியும் மாறி மாறி பளீரிட, டிரைவரின் கண்கள் கூசியது.

திரை முழுக்க நெருப்பு. நெருப்பு மறைந்து கருப்பு, சிவப்பு, மஞ்சள் நிறம் கொடியாய் பளிச்சிட.. கொடிக்கு நடுவே கருப்புநிலா இளம்வயது கேப்டன் என்ட்ரி. கோபத்தில் கண்கள் எரிமலையாய் நெருப்பை கக்கிக் கொண்டிருந்தது. நெற்றியில் வந்து விழுந்த முடியை அனாயசமாக தலையை வெட்டியே ஒதுக்கினார். இரு புருவமும் வில்லாக தெரித்தது. இடி போன்ற அடியை வாங்கிய டிரைவர் பயந்துபோய் கையெடுத்து கேப்டனை கும்பிட..

“தமிழுக்காக தண்டவாளத்துலே தலையை வைக்கவும் தெரியும். தேவைப்பட்டா தமிழ் எதிரிகளோட தலையை எடுக்கவும் தெரியும்” – சவுண்டாக பஞ்ச் டயலாக் பேசிவிட்டு கேப்டன் திரும்ப, இம்முறை வெற்றியிசை பின்னணியில் இசைக்க.. நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் ஓடிவந்து கேப்டனை தங்கள் தோள்மீது தூக்கி வைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

யாரோ ஒருவர் பெரிய ஆளுயர ரோஜாமாலையை கேப்டனின் கழுத்தில் போடுகிறார். டாப் ஆங்கிளில் லாங் ஷாட். நடுவில் கேப்டன், சுற்றி மாணவர்கள்.

“வெற்றி மேல வெற்றி தான் உங்கள் கையிலே” ரோட்டில் சென்று கொண்டிருந்த வழிப்போக்கர் யாரோ பெருங்குரலெடுத்து பாட, ஓபனிங் சாங்.

ம்… நியாயமாகப் பார்க்கப் போனால் கேப்டனைப் பற்றிய புத்தகம் இப்படித்தான் தொடங்கப் படவேண்டும். இது சினிமாப் படமல்ல, புத்தகம் என்பதாலும்.. இப்புத்தகத்தை எழுதுவது இயக்குனர் பேரரசு அல்ல என்பதாலும் கொஞ்சம் அடக்கியே வாசிப்போம்.

(‘விஜயகாந்த்’ புத்தகத்தின் முதல் அத்தியாயம்)

19 ஆகஸ்ட், 2020

டி20 யுகத்தின் காட்ஃபாதர்

(ஓவியம் : அரஸ்)

கிரிக்கெட்டைப் பொறுத்தவரை இந்திய அணி என்பது பழைய ஸ்கூட்டர் மாதிரி.

லேட் பிக்கப்.

1932ல் டெஸ்ட் கிரிக்கெட் ஆட ஆரம்பித்தது இந்திய அணி.

இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, மேற்கிந்தியத் தீவுகள் ஆகிய ஜாம்பவான் அணிகளோடு தொடர்ந்து ஆடியது.

தன்னுடைய முதல் டெஸ்ட் வெற்றியை இங்கிலாந்துக்கு எதிராக அது பெற்றது (நம்ம சென்னையில்தான்) 1952ல்.

அதாவது முதல் வெற்றியை டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டில் பதிவு செய்துக் கொள்வதற்கே இந்திய அணிக்கு இருபது ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது.

போலவேதான் –

ஒருநாள் கிரிக்கெட் போட்டிகளிலும்.

1974ல் முதன்முறையாக இங்கிலாந்துடன் மோதியது.

தன்னுடைய முதல் மூன்று ஒருநாள் போட்டிகளிலும் இங்கிலாந்தை எதிர்கொண்டு, மூன்று போட்டிகளிலுமே படுமோசமான தோல்வியை பெற்றது.

குறிப்பாக சொல்ல வேண்டுமானால், மூன்றாவது போட்டியில் இங்கிலாந்து 202 ரன்கள் வித்தியாசத்தில் இந்தியாவை வெற்றி கொண்டிருந்தது.

இந்தியா தன்னுடைய நான்காவது போட்டியில்தான் கிரிக்கெட்டுக்கு அவ்வளவாக அறிமுகமாகாத மொக்கை அணியான கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவிடம் தன் முதல் வெற்றியை பதிவு செய்தது.

கபில்தேவ் தலைமையிலான இந்திய அணி 1983ல் உலகக்கோப்பை விளையாடச் செல்வதற்கு முன்பாக 9 ஆண்டுகளில் மொத்தம் 40 ஒருநாள் போட்டிகள் விளையாடி இருந்தன.

அவற்றில் மொத்தம் 11 போட்டிகள் மட்டுமே வெற்றி. 29 போட்டிகளில் தோல்வி.

வெற்றி பெற்ற பல போட்டிகளிலும் கூட மயிரிழையில்தான் போராடி வென்றது.

அப்போதைய கத்துக்குட்டி அணியான இலங்கையுடன்தான் சொல்லிக் கொள்ளும் வகையில் மூன்று போட்டிகளில் பெரும் வெற்றி பெற்றிருந்தது.

எனவேதான் –

1983ஆம் ஆண்டு உலகக்கோப்பை வெற்றிக்கு முன்பாக வரை, ஒருநாள் கிரிக்கெட் போட்டிக்கு ரசிகர்களிடம் பெரிய ஆதரவு இல்லை.

லிமிட்டெட் ஓவர் ஒருநாள் கிரிக்கெட்டில் விக்கெட்டை தக்கவைப்பது முக்கியமல்ல.

களத்தில் இருக்கும் நேரத்தில் குறைந்த பந்துகளில் அதிக ரன்களை சேகரிப்பதே வெற்றிக்கான வாய்ப்பு.

அதே நேரம் –

நமது அணியால் எவ்வளவு ரன்களை அதிகபட்சம் சேகரிக்க முடியுமோ, அந்த ரன்களைவிட30, 40 ரன்கள் குறைவாக எதிரணியை வீழ்த்தக்கூடிய பவுலிங் வியூகமும் இருக்க வேண்டும்.

இந்த இரு விஷயங்களையும் மனதில் கொண்டு கபில்தேவ் தீட்டிய திட்டங்களின் பலன்தான் எவருமே எதிர்பாராத வகையில் இந்தியாவுக்கு கிடைத்த உலகக்கோப்பை.

1983 வெற்றிக்குப் பிறகு இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகமெங்கும் ஒருநாள் கிரிக்கெட் போட்டிகளுக்கு மவுசு கூடியது.

மக்கள் தொகை அடிப்படையில் உலகின் இரண்டாம் பெரிய நாடான இந்தியாவில் கிரிக்கெட் காய்ச்சல், கொரோனா கணக்காக நான்குகால் பாய்ச்சலில் பரவியது.

அப்போது இந்தியாவில் டிவிக்கும் மவுசு கூடிக் கொண்டிருந்தது.

டிவியில் கிரிக்கெட் பார்க்கவும், ரேடியோவில் ஸ்கோர் கேட்கவும் பெரும் கூட்டம் காத்திருந்தது.

விளம்பரதாரர்கள் இச்சூழலைப் பயன்படுத்தி தங்கள் தயாரிப்புகளை கிரிக்கெட் நட்சத்திரங்களை வைத்து விளம்பரப்படுத்தி வணிகத்தை பெருக்கிக் கொண்டார்கள்.

அவ்வகையில் இந்தியாவில் கிரிக்கெட்டுடன், நாட்டின் பொருளாதாரமே இணைக்கப்பட்டு விட்டது.

கிரிக்கெட் என்பது இங்கே வெறும் விளையாட்டல்ல.

மதம்.

83ல் கபில்தேவ் ஒருநாள் கிரிக்கெட்டில் செய்த அந்த அரிய சாதனையை, 24 ஆண்டுகள் கழித்து 2007ல் 20 ஓவர் டி20 கிரிக்கெட்டில் செய்தவர், ‘தல’ தோனி என்பதுதான் அவரது முக்கியத்துவமே.

டெஸ்ட் மற்றும் ஒருநாள் கிரிக்கெட்டில் வெற்றிகரமான அணியாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள பல்லாண்டுகள் இந்தியாவுக்கு தேவைப்பட்டது.

ஆனால் –

டி20ஐப் பொறுத்தவரை எடுத்தவுடனேயே உலக சாம்பியன்தான்.

இத்தனைக்கும் –

அப்போதைய இந்திய கிரிக்கெட் ஜாம்பவான்கள் அணியில் இடம்பெறவில்லை.

பேட்ஸ்மேன்கள், பவுலர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் சர்வதேச கிரிக்கெட்டுக்கு அவ்வளவாக அறிமுகமில்லாதவர்கள்.

அதற்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்புதான் ஒருநாள் கிரிக்கெட் உலகக்கோப்பைத் தொடரில் மிகக்கேவலமான வகையில் வெளியேறியிருந்தது இந்திய அணி.

எல்லாவற்றையும் விட கேப்டன் தோனிக்கும் பெரிய அனுபவமில்லை.

பேட்ஸ்மேனாக, விக்கெட்கீப்பராக அவர் சற்று பெயர் பெற்றிருந்தாலும் கேப்டனாக என்னத்தைக் கிழிப்பார் என்கிற அலட்சியமே பெரும்பாலான ரசிகர்களுக்கு இருந்தது.

பொய் சொல்லி ஆபிசுக்கு லீவு போட்டுவிட்டு, காய்ச்சல் என்று ஸ்கூலுக்கு கட் அடித்துவிட்டு டிவி பெட்டி முன்பாக தவம் கிடந்த தலைமுறைக்கு அப்போது சற்றே கிரிக்கெட் சலித்து விட்டிருந்தது.

அடுத்து வந்த தலைமுறையோ போனில் அவ்வப்போது கிரிக்கெட் ஸ்கோர் பார்த்தால் போதும் என்கிற அளவுக்கு கிரிக்கெட் மேல் பெரிய பிடிப்பு கொள்ளாமல் இருந்தது.

எனவேதான் 2007ல் தோனி தலைமையிலான அணி பெற்ற டி20 உலகக்கோப்பை வெற்றியை, இன்னுமொரு வெற்றிக் கோப்பையாக மட்டுமே நம்மால் கருத முடியவில்லை.

அதுவொரு game changer.

மீண்டும் கிரிக்கெட்டை மதமாக இங்கே ஸ்தாபித்த பெருமை தல தோனியையும் அவரது தலைமையில் ஆடிய துடிப்பான இளம் வீரர்களையுமே சாரும்.

கிரிக்கெட் என்பது மெட்ரோ நகரங்களுக்கு உரியது என்கிற மாயையை முற்றிலுமாக உடைத்தெறிந்தது டி20.

கிரிக்கெட்டுக்கு எல்லையே இல்லை எனுமளவுக்கு குக்கிராமங்களும் கூட ஆர்வத்தோடு மீண்டும் டிவி பெட்டி முன்பாக தவம் கிடக்கக் காரணமானது டி20.

2007 டி20 உலகக் கோப்பையில் முக்கியமான போட்டி ஒன்றில் ஸ்ரீசாந்த் ஷார்ட் ஃபைன் லெக் திசையில் பிடித்த கேட்ச், கவுதம் காம்பீரின் பெற்ற அபாரமான மேன் ஆஃப் த மேட்ச், யுவராஜ்சிங்கின் ஒரே ஓவரில் ஆறு சிக்ஸர், பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான திரில்லிங்கான பவுல் அவுட், தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிரான தினேஷ் கார்த்திக்கின் சூப்பர் கேட்ச், ஆர்.பி.சிங் மற்றும் இர்ஃபான் பதானின் துல்லியமான பவுலிங்….

என்று நாம் என்றென்றைக்கும் சிலிர்த்துக்கொள்ள கொள்ள ஏராளமான பசுமையான நினைவுகள் உண்டு.

இதையெல்லாம் தாண்டிய விஷயம் எம்.எஸ்.தோனி.

கிரிக்கெட் அணியின் தலைமைப் பண்புகளுக்கு அவர் வகுத்த புதிய இலக்கணங்கள், அவ்விளையாட்டின் எதிர்காலத்தையே தாக்கப்படுத்தி இருக்கின்றன.

சந்தேகமே இல்லை.

டி20 யுகத்தின் காட்ஃபாதர் என்று அவரை நாம் உறுதியாகவே அழைக்கலாம்.

(‘குங்குமம்’ இதழில் வெளிவந்துக் கொண்டிருக்கும் ‘தல’ தொடரின் ஓர் அத்தியாயம்)


21 ஜூலை, 2020

கலையுலகச் சோழன்!



அப்பா, எம்.ஜி.ஆர் ரசிகர். எனவே, வாரிசு ரசனையாக எனக்கும் மக்கள் திலகத்தைதான் பிடிக்கும்.

அம்மாவோ நேரெதிர். சிவாஜி படங்கள்தான் பார்ப்பார். எம்.ஜி.ஆர் படத்தையெல்லாம் ‘வெறும் சண்டை’ என்று ஒதுக்கிவிடுவார்.

ஆனால் -

கடைசிக் காலத்தில் அப்பாவும் சிவாஜியை ரசிக்க ஆரம்பித்தார். ‘திருவிளையாடல்’, ‘சரஸ்வதி சபதம்’ மற்றும் ‘பா’ வரிசை படங்களை திரும்பத் திரும்ப விசிடியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “சிவாஜியும் கூட நல்லாதான்யா ஸ்டைல்லா நடிச்சிருக்காரு” என்று கமெண்ட் செய்வார். எனக்குள் ஊறிப்போயிருந்த எம்.ஜி.ஆர் ரசனை ரத்தம் அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

2001, ஜூலை 21-க்கு முன்பாக ஒட்டுமொத்தமாக பத்து, பதினைந்து சிவாஜி படங்களைப் பார்த்திருந்தாலே அதிகம். அவையும் கூட பராசக்தி, மனோகரா, நான் வாழ வைப்பேன், விடுதலை, தேவர் மகன், படையப்பா, ஒன்ஸ்மோர் மாதிரி படங்கள்தான். டிவியில் சிவாஜி படமென்றாலே ஜூட்.

2000-ங்களின் தொடக்கத்தில் தி.நகர் பாகீரதி அம்மாள் தெருவிலிருந்த ஒரு விளம்பர ஏஜென்ஸியில் பணி. தினமும் போக் ரோடு சிவாஜி வீட்டைக் கடந்துதான் என் டிவிஎஸ் சேம்ப் செல்லும். அந்த வீட்டு வாசலில் சில முறை சிவாஜி, ராம்குமார், பிரபுவையெல்லாம் கண்டிருக்கிறேன். அங்கிருக்கும் ஆட்டோ ஸ்டேண்ட் டிரைவர்களோடு அவ்வப்போது பிரபு பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

மகத்தான நடிகர் வீடு வழியாக தினமும் சென்றுக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த வீட்டுக்கு சற்றே எதிர்ப்புறம் அமைந்திருக்கும் ஆற்காடு தெருதான் நமக்கு திருத்தலம். மக்கள் திலகம் வாழ்ந்த வீடாயிற்றே?

எம்.ஜி.ஆர் ரசனையின் ஒரு விபரீத அம்சம் என்பது சிவாஜி வெறுப்பு. கண்ணை மூடிக்கொண்டு சிவாஜியை மட்டம் தட்டுவது. அப்படிதான் தட்டிக் கொண்டிருந்தேன் அந்த 2001 ஜூலை 21 வரை.

‘கலைஞர் நீண்டகாலம் வாழ, என் வாழ்நாளின் மீத வருடங்களை தருவேன்’ என்று கூறியிருந்தார் சிவாஜி. பாசிஸ்ட் ஜெயலலிதாவால் படுமோசமான முறையில் மிருகத்தனமாக போலீஸாரால் கலைஞர் கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட ஒரு மாதத்துக்குள்ளாகவே, தன் வாழ்நாளின் மீதி வருடங்களை தன் ஆருயிர் நண்பருக்குக் கொடுத்துவிட்டு மேலுலகம் சென்றார்.

சிவாஜியின் மறைவுச் செய்தியைக் கேட்டபோது அளவில்லா துக்கம் நெஞ்சைக் கவ்வியது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அவரது பூவுடலுக்கு பல்லாயிரக் கணக்கானோர் திரண்டு மரியாதை செலுத்திய காட்சிகளை டிவியில் பார்த்துவிட்டு, உடனே போக் ரோடுக்கு கிளம்பினேன். நந்தனம் சிக்னலில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு போக் ரோடுக்குச் செல்லும்போது காணுமிடமெல்லாம் மக்கள் வெள்ளம். கதறியழுதவாறே அன்னை இல்லத்தை நோக்கி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் ‘பராசக்தி’ வசனத்தை அழுதவாறே உரத்தக் குரலில் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். சிவாஜி யார் என்பதை உணர்ந்த தருணம் அது.

அன்று அவரது உடலுக்கு மரியாதை செலுத்திவிட்டு, மறுநாள் அலுவலகத்துக்கு விடுப்பு சொல்லிவிட்டு, இறுதி ஊர்வலத்திலும் பங்கேற்றேன்.

அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா, கலைஞர் என்று எத்தனையோ பிரபலங்களின் இறுதி ஊர்வலங்கள் இன்றும் சென்னை மாநகரில் நினைவுகூறப்படுகின்றன. சிவாஜி இறுதி ஊர்வலத்தை மட்டும் ஏனோ அதில் சேர்க்க மறந்துவிடுகிறார்கள்.

தி.நகரில் தொடங்கி பெசண்ட் நகர் வரை நடந்த சிவாஜியின் இறுதி ஊர்வலத்திலும் பல லட்சம் பேர் பங்கேற்றனர். ரஜினி, கமல் உள்ளிட்ட உச்ச நட்சத்திரங்கள் சாதாரணர்களாக தங்களை மாற்றிக்கொண்டு பங்கேற்ற பிரும்மாண்டமான ஊர்வலம் அது. மக்கள் கடலில் மிதந்தவாறேதான் அவரை சுமந்த வாகனம் நகர் மத்தியில் சென்றது. செய்தி சேகரிக்க வந்த பத்திரிகையாளர்களும், போட்டோகிராஃபர்களும் கூட அழுதது எந்த இறுதி ஊர்வலத்திலும் நான் கண்டிராத காட்சி.

அன்றிலிருந்துதான் சிவாஜி படங்களையே பார்க்க ஆரம்பித்தேன். கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகளில் நூற்றுக்கணக்கான படங்களை டிவி, இணையம் மூலம் பார்த்தாகிவிட்டது. என்னுடன் சினிமா கார்ப்பரேட் நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றிய சம்பத் என்பவர் தீவிர சிவாஜி ரசிகர். அவருடனான உரையாடல்கள் சிவாஜியின் நடிப்பை எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதை சொல்லிக் கொடுத்தது. உலகிலேயே இவ்வளவு வேடங்கள் ஏற்று, ஒவ்வொரு வேடத்துக்கும் வேறுபாடு காட்டி நடித்த நடிகர் வேறு எவராவது இருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான். சிவாஜியை ரசிக்க ‘செல்லுலாய்ட் சோழன்’ என்கிற பிரமாதமான ‘ரீடர்’ ஒன்றை பத்திரிகையாளர் சுதாங்கன் எழுதியிருக்கிறார். சர்வதேச அளவில் வேறெந்த நடிகருக்காவது இப்படியொரு நுணுக்கமான ரசனை சார்ந்த விரிவான நூல் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இருபது வயதுவரை நான் வெறுத்துக் கொண்டிருந்த சிவாஜி, கடந்த இருபதாண்டுகளில் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமான மனிதராக ஆகிவிட்டார். இன்று, உலகின் தலைசிறந்த நடிகர் சிவாஜிதான் என்பது என் மனப்பதிவு.

13 ஜூலை, 2020

கருகுகிறதா ஜரிகைக் கனவு?


சி... னி... மா...
வீரியமிழக்கும் மூன்றெழுத்து மந்திரம்?

என்னவாகும் சினிமா?

கொரோனா மூன்றெழுத்து!
சினிமாவும் மூன்றெழுத்து!!

மூடப்படும் அரங்கங்கள்!

ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய திரையரங்கம் என்று சொல்லப்பட்ட மதுரை தங்கம் தியேட்டர் மூடுவிழா கண்டது. 1952ல் ‘பராசக்தி’யில் தொடங்கிய தங்கம் தியேட்டரின் பயணம், ஏறத்தாழ அறுபது ஆண்டுகளாக நீடித்தது. தங்கம் தியேட்டருக்கு முன்பே சில அரங்குகள், கல்யாண மண்டபங்களாக மாற்றப்பட்டிருந்தாலும் இத்தியேட்டர் கண்ட மூடுவிழாதான் சினிமா ரசிகர்களுக்கு நிஜமான நடப்பை உரைத்தது.

அதற்கடுத்த கடைசிப் பத்து ஆண்டுகளில் படிப்படியாக சிங்கிள் ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்கள் என்று சொல்லப்படும் பழைய பிரபலமான பெரிய தியேட்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக தமிழகமெங்கும் தொடர்ச்சியாக மூடப்பட்டுதான் வருகின்றன. அவற்றில் சில அரங்கங்கள், மல்ட்டி ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்களாக உருமாறி பிழைத்து வருகின்றன. தியேட்டர்கள் தொடர்ந்து மூடப்படும் இந்தப் போக்கை இப்போது கொரோனா விரைவுப்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த கொரோனா ஊரடங்குக் காலத்தின் போது வடசென்னையின் புகழ் பெற்ற அரங்கமான மகாராணி, ஏவிஎம் ஸ்டுடியோ நிறுவனத்தாரின் ஏவிஎம் ராஜேஸ்வரி போன்ற அரங்கங்களின் மூடுவிழா தகவல், சினிமா ரசிகர்களை கடும் அதிர்ச்சிக்கும், சோகத்துக்கும் உள்ளாக்கி இருக்கின்றன.

இனம், மதம், ஜாதி, மொழி, வர்க்கம் கடந்து எல்லாத் தரப்பினரையும் ஒரே குடைக்குக் கீழே கொண்டுவந்தவை சினிமா அரங்கங்கள். சினிமா அரங்கங்களுக்கு முன்பாக நாடக அரங்குகளில் கூட பார்வையாளர்களுக்குள் பாகுபாடு இருந்தன. அந்தப் பாகுபாடுகளை முற்றிலுமாக தகர்த்தெறிந்த சாதனையை நிகழ்த்திய அரங்கங்கள் காணாமல் போவது வெறுமனே சினிமா ரசிகர்களுக்கு மட்டுமின்றி சமூகத்தை ஆராய்ந்துவரும் ஆய்வாளர்களுக்குமே அதிர்ச்சியான விஷயம்தான்.

இனி சினிமா என்றாலே அவை சொகுசு அரங்கங்கள்தான் என்றாகும்போது சமூகத்தில் பொருளாதாரரீதியில் பின்தங்கிய வகுப்பினருக்கு இயல்பாகவே சினிமா மறுக்கப்படும். வெகுஜனக் கலையாக இருந்த சினிமா, இனி மேட்டுக்குடியினருக்குரிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாறிவிடும். இம்மாதிரி சொகுசு அரங்கங்களுக்குள் நுழைவதற்கே மிகப்பெரிய கட்டணம், இடைவேளையின் போது உண்பதற்குரிய உணவுப் பண்டங்களின் உயர்தர விலை போன்றவை ஏழை, எளியவர்களுக்கு எட்டாக்கனியாகி விடும். நடுத்தரக் குடும்பத்தினருக்கும் கூட முன்பு போல மாதத்துக்கு ஒருமுறை குடும்பத்தோடு சினிமா என்கிற பொழுதுபோக்கு, பட்ஜெட்டுக்கு கட்டுப்படி ஆகாது.

இப்போது மெதுமெதுவாக ஊரடங்குத் தளர்வுகள் உலகம் முழுக்க நடைமுறைக்கு வருகின்றன. மக்கள் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பினாலுமே கூட சமூக இடைவெளி பேணவேண்டியதின் காரணமாக கூட்டமான இடங்களுக்கு வரத் தயங்குவார்கள். குறிப்பாக சினிமா போன்ற இன்டோர் அரங்கங்களில் அருகருகே அமர்ந்து படம் பார்க்க அஞ்சுவார்கள். சினிமா அரங்கங்கள் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவது என்பது இனி கிட்டத்தட்ட கனவுதான்.

தியேட்டர்கள் இயங்காத இந்த காலக்கட்டங்களில் மக்கள் வேறு வேறு பொழுதுபோக்குகளுக்கு தங்களை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சினிமாவை விட விலை மலிவான அந்தப் பொழுதுபோக்குகளே அவர்களை திருப்திப் படுத்துகின்றன எனும் பட்சத்தில், மீண்டும் அவர்களுக்கு ‘சினிமா எக்ஸ்பீரியன்ஸ்’ என்கிற உணர்வை ஏற்படுத்துவது என்பது பகீரத பிரயத்னமான விஷயம். அப்படியே சினிமா அனுபவத்துக்காக அரங்கங்களுக்கு வருபவர்களை மிரட்டவும், விரட்டவும் பெட்ரோல் கணக்காக ஏறிவிட்ட டிக்கெட் கட்டணம் தயாராகவே இருக்கிறது.

அப்படியானால் அரங்கங்களின் எதிர்காலம்?
ஆண்டவன்தான் காப்பாத்தணும்!.

முடிவுக்கு வருகிறது ஹீரோயிசம்?

உலகத்தில் வேறெந்த நாட்டிலாவது ரசிகர் மன்ற (சரி, நற்பணி இயக்கம்) கலாச்சாரம், தமிழகம் மாதிரி இருக்கிறதா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக இல்லை. தன்னை யார் ஆள வேண்டும் என்பதைக்கூட சினிமாத்திரையில் இருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கும் வித்தியாசமான மனோபாவம் கொண்டவன் தமிழன். பக்கத்து ஊரான கேரளாவில் கூட மம்முட்டி, மோகன்லால் போன்ற நடிகர்களுக்கு இப்படி குக்கிராமம் வரை அரசியல் கட்சிகளின் கட்டமைப்புப் போன்ற கிளை ரசிகர் மன்றங்கள் எல்லாம் இல்லை.
உலக சூப்பர் ஸ்டாரான ஜாக்கிசான் சென்னை வந்திருந்தபோது, அவருக்கு இங்கே ரசிகர் மன்றங்கள் இருக்கின்றன என்று அவர் படங்களை வினியோகிக்கும் வினியோகஸ்தர் சொல்லியிருக்கிறார். ஜாக்கிசான் படங்கள் இங்கே ரிலீஸாகும்போதெல்லாம் பிரும்மாண்டமான கட்டவுட்டுகள் வைத்து, பாலாபிஷேகம் நடைபெறுவதை எல்லாம் சொன்னபோது ‘எனக்கு என் சொந்த ஊரான சீனாவிலேயே கூட இப்படியெல்லாம் செய்வதில்லையே?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார்.

அந்தளவுக்கு பாகவதர் காலத்திலிருந்தே ஹீரோயிசம், தமிழனின் இரத்தத்தில் கொரோனா கிருமி போல கலந்திருக்கிறது. சோதாவான ஒரு ஹீரோ, பத்து பேரை பந்தாடும் காட்சியை டிவியில் பார்க்கும்போது யாராக இருந்தாலும் சிரிப்புதான் வரும். ஆனால், அதை பெரிய திரையில் விசிலடித்து கைத்தட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் கூட்டத்தின் நடுவே காணும் ரசிகனுக்கு நரம்பெல்லாம் முறுக்கேறுகிறது. ரசிகனின் இந்த தனிப்பட்ட தியேட்டர் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்தான் - நடிக்கவே தெரியாத கொஞ்சம் வேகமாக நடப்பதற்கு கூட டூப்பு போடும் - ஹீரோக்களுக்கெல்லாம் கோடிக்கணக்கில் சம்பளம் பெற்றுத் தருகிறது.

படம் ரிலீஸ் ஆகும்போதெல்லாம் அரங்கங்கள் தோறும் தோரணம், கட்டவுட்டுகள், பாலாபிஷேகம் தொடங்கி அன்னதானம் வரை நடக்கும் ரசிகர் அலப்பறைகளையெல்லாம், கடந்த ஐந்து, ஆறு மாத காலமாக கொரொனா கிருமி விழுங்கிவிட்டது. இனி ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வாழ்வாதாரத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், புதுப்படங்கள் ரிலீஸ் ஆனால் மனம் கவர்ந்த நடிகனுக்கு கட்டவுட் வைக்க வேண்டும், தோரணம் கட்ட வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றது. மிஞ்சிப் போனால் வாட்ஸப் க்ரூப்புகளிலும், பேஸ்புக்கிலும் ஒரு வாழ்த்து போட்டுவிட்டு சத்தமில்லாமல் இருந்துவிடுவார்கள்.

ஹீரோவுக்கும், ரசிகனுக்குமான இந்த இடைவெளியை கொரொனா சற்றுப் பெரிதாகவே உருவாக்கி இருக்கிறது. தனக்கு ஒன்று என்றால் தன் ஹீரோ ஓடிவருவான் என்கிற மூடநம்பிக்கை பெரும்பாலான ரசிகர்களுக்கு இருந்தது.

ஆனால் -

கொரோனா காலத்தில் மாஸ் ஹீரோக்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்றே எவருக்கும் தெரியவில்லை. ‘கொரோனா முடிஞ்சா சொல்லுங்க, ஷூட்டிங்குக்கு வர்றேன்’ என்று தங்களை சொகுசுப் பங்களாக்களிலும், கடற்கரையோரப் பண்ணை வீடுகளிலும் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஹீரோக்கள் பலரும் ரசிகர்களை ஏறத்தாழ மறந்தே விட்டார்கள் என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. தங்கள் படங்கள் ரிலீஸ் ஆகும்போதுதானே அவர்களுக்கு ரசிகர்களின் நினைவு வரும். ஹீரோக்களின் இந்தப் போக்கு துயரமான சூழலில் ரசிகர்களை கடுமையாக வருத்தமடையச் செய்திருக்கிறது. போஸ்டர் ஒட்டவும், கட்டவுட் கட்டவும் மட்டும்தான் நாங்களா என்று சிந்திக்கவும் வைத்திருக்கிறது. தன்னை கறுவேப்பிலை மாதிரி பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தன் அபிமான ஹீரோவோடு மனரீதியாகவும் அவன் விலகிக் கொண்டிருக்கிறான். தன்னுடைய ‘தலைவரின்’ மொக்கைப் படங்களுக்கு கூட சப்பைக்கட்டு கட்டிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய பிடிவாதம் இனி மெல்லக் குறையும்.

இந்தக் கொரோனா கொடுந்துயர் காலத்தில் தனக்கும், தன் சமுதாயத்துக்கும் பாதுகாப்பாக நிற்கும் டாக்டர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள், காவலர்கள் உள்ளிட்டோரையே இனி அவன் ஹீரோவாகக் கருதுவான். கொரோனா, சினிமா அரங்கங்களை தொடர்ந்து மூடவைப்பதை ஒரு பாதகமான அம்சமாக கருதினாலும், ஹீரோயிஸம் என்கிற வைரஸையும் அழிக்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை சாதகமானதாக கருதலாம்.

விடியல் தெரிகிறது, வெளிச்சம் பிறக்கிறது!

சினிமாவுக்கு மாற்று?

இனி சினிமா என்பது விலை கூடுதலான பொழுதுபோக்கு. கொரோனா கற்றுத் தந்திருக்கும் சுகாதாரத்துக்கு ஏற்பவும் தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஊரடங்கு சமயத்தில் இந்திய சினிமாத்துறை சுமார் மூவாயிரம் கோடி இழப்பை சந்தித்திருக்கிறது என்று மதிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழலில்தான் வீட்டிலிருந்தே சினிமா பார்க்கும் ஓடிடி கலாச்சாரம் பெருகும் என்று நிபுணர்கள் கணிக்கிறார்கள். வெப்சீரிஸ், சினிமா மற்றும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களோடு கூடிய வீடியோக்களை மக்கள் மிக மலிவான கட்டணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

டிவி, கம்ப்யூட்டர், லேப்டாப், மொபைல்போன் என்று அவரவருக்கு வசதியான ஓர் அமைப்பின் துணைக் கொண்டு அவரவர் விருப்பப்பட்ட நேரத்தில் பார்க்கக்கூடிய சுதந்திரத்தை ஸ்ட்ரீம் தளங்கள் மக்களுக்கு வழங்குகின்றன. பொழுதுபோக்குத் துறையில் இது குறிப்பிடத்தக்க புரட்சியாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

இன்று சினிமாவில் நட்சத்திர அந்தஸ்து கொண்டவர்களுக்கு கொட்டிக் கொடுக்கும் பணம்தான் பட்ஜெட்டில் பிரதானம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த விஷயம்தான். சினிமாக்களுக்கு செலவழிப்பதை போல இதுபோன்ற ஸ்ட்ரீமிங் கண்டென்டுகளை உருவாக்க பல கோடி ரூபாய்கள் அனாவசியச் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில் சினிமாவை போல பெரிய நட்சத்திரங்களின் பங்கேற்பு ஆன்லைனுக்கு தேவையில்லை. வித்தியாசமான சிந்தனையோடு பொழுதுபோக்குக்கு ஏற்ற கருத்துகளுக்குதான் ஆன்லைன் பார்வையாளர்களிடம் வரவேற்பு கிடைக்கிறது. நட்சத்திர அம்சமெல்லாம் இரண்டாம் பட்சமே.

இத்தகைய சூழலில் திறமைக்குதான் முன்னுரிமை. நல்ல கதை, திரைக்கதை எழுதத் தெரிந்த எழுத்தாளர்கள், யதார்த்தமாக நடிக்கும் நடிக நடிகையர், சிறந்த தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கு ஓடிடி தன்னுடைய கதவை அகலமாகத் திறந்து வைத்திருக்கிறது.

Content is king என்கிற கருத்தை வலுவாகப் பின்பற்றுமேயானால் ஸ்ட்ரீமிங் தளங்கள், சினிமாவுக்கு மாற்றாக உருவெடுக்கும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. எனவேதான் இப்போதே பல பிரபல நடிக, நடிகையரும் இயக்குநர்களும் ஏனைய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களும் வெப்சீரிஸ் உருவாக்கத்தில் பங்கேற்க ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், சினிமாவில் காட்டிய அலட்சியத்தை இங்கேயும் காட்டுபவர்கள், பீல்டில் நிலைக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

திறமைக்கு சிகப்புக் கம்பளம். தடம் பதிக்க நீங்கள் தயாரா?

வரலாறு திருத்தி எழுதப்படுமா?

சினிமா என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவான அறிவியல் சாதனம். ஒரு பெரிய திரையில் அசையும் படங்களைக் காட்டுவது என்பதே சினிமா. ஆரம்பத்தில் மவுனப்படங்களாக மக்களுக்கு அறிமுகமான சினிமா, ஒரு காலக்கட்டத்தில் பேசத் தொடங்கியதும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஒரு மகத்தான பொழுதுபோக்கு ஊடகமாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது. ஏறத்தாழ ஒன்றேகால் நூற்றாண்டு, உலகை தன் கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களால் கட்டிப்போட்ட ஊடகம் இது.

ஏறத்தாழ முதல் உலகப்போர் தொடங்கிய காலக்கட்டத்தில்தான் சினிமா, ஒரு இண்டஸ்ட்ரியாக உருவெடுத்தது. முதல் முப்பதாண்டுகளில் ஏராளமான பரிசோதனை முயற்சிகளில் வென்று தன்னை வளப்படுத்தி நிலைப்படுத்திக் கொண்டது. கிட்டத்தட்ட எண்பது ஆண்டுகளாக சினிமாவில் நடைபெறும் மாற்றங்கள் என்றால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களையே சொல்ல வேண்டும். கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் வண்ணப்படங்களாக ஆனது. பின்னர் 3டி வடிவத்திலும் பெற்றிருக்கும் வெற்றி. ஒளி மற்றும் ஒலி ஆகிய துறைகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் துல்லியமான வளர்ச்சிகளைக் குறிப்பிடலாம்.

சினிமாத் தயாரிப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள், அதே சமயத்தில் சினிமாவை மக்களுக்குக் காட்டும் திரையரங்கங்களிலும் எதிரொலித்தது. காலத்துக்கேற்ற மாற்றங்களை இத்துறை ஏற்றுக் கொண்டதின் காரணமாகவே நூற்றாண்டு கண்ட நிலையிலும் வலுவான தொழிலாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள காரணமானது.

ஏறத்தாழ சினிமாத்துறையோடு போட்டிபோட்ட ஒலிஊடகமான ரேடியோவும் கூட தன்னை காலக்கட்டத்துக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. செய்தி ஊடகமான ரேடியோவுக்கு மவுசு குறைந்தபோது அது பொழுதுபோக்கு ஊடகமான சினிமாவை சார்ந்து, சூப்பர்ஹிட்டான சினிமாப் பாடல்களை ஒலிப்பரப்பி தன்னிருப்பை தக்கவைத்துக் கொண்டது.

சினிமாவுக்கும், ரேடியோவுக்கு போட்டியில்லை என்கிற நிலையில்தான் டிவி களத்தில் குதித்தது. டிவியும் காட்சி ஊடகம் என்பதால் சினிமாவுக்கு முன்பிருந்த மவுசு சற்றே குறைந்தது. டிவியிலேயே சினிமாவும் பார்க்க முடியும் என்கிற நிலையால் தயாரிப்பாளர்களுக்கு கூடுதல் வருமானம் கிடைத்தாலும், திரையரங்கங்களுக்கு கூட்டம் குறைந்தது என்பது உண்மை. இதனால்தான் சினிமா 3டி, ஐமேக்ஸ் உள்ளிட்ட தனக்கேயுரிய பிரத்யேகப் பண்புகளை தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக சாத்தியமாக்கிக் கொண்டது.

கடந்த இருபதாண்டுகளாக சினிமாவில் ஏற்பட்டிருக்கும் டிஜிட்டல் புரட்சி, கனவிலும் நினைத்திரான பல்வேறு முன்னேற்றங்களை சினிமாத்துறைக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கின்றன.

ஆனால் -

மல்ட்டி-இன்-ஒன்னாகிய இணையம், முன்பு ரேடியோ டிவி போன்றவை தரமுடியாத பலத்தப் போட்டியை இப்போது சினிமாவுக்கு தந்து வருகிறது. பார்வையாளனின் கட்டுப்பாட்டில் அவனுடைய பொழுதுபோக்கு என்கிற மகத்தான சுதந்திரம், அவனை இதற்கு முன்பாக அரங்கில் கட்டிப்போட்ட சினிமாவை ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறது. சினிமாத்துறை பல்வேறு காரணங்களால் ஏற்கனவே சற்று பலவீனமாகதான் இருந்தது. ஏகப்பட்டத் துறைகளை ஏப்பம் விட்டிருக்கும் கொரோனாவின் கொடூரப் பசிக்கு அது தப்புமா என்பதை காலம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

காலத்துக்குத் தெரியும், எதைக் காணாமல் செய்யவேண்டும் என்பது!

(நன்றி : தினகரன் வசந்தம்)

30 ஜனவரி, 2020

கவிதை ஆகத் துடிக்கும் கவிதைகள்!

ஒரு கவிதைத் தொகுப்புக்கு விமர்சனம் எழுத முயற்சிப்பேன் என்று நேற்று இரவு 12 மணி வரை எனக்கேத் தெரியாது.

சம்மந்தப்பட்ட கவிஞரே, “இது கவிதைத் தொகுப்பல்ல. கவிதை எழுத முயற்சி செய்த ஒருவனின் தோல்விச் சான்றுகள் மட்டுமே” என்று சுய வாக்குமூலம் கொடுக்கும்போது, கவிதை அறியா கழுதையான நான் ஏன் எழுதக்கூடாது என்கிற தன்னம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

‘அபாயகரம்’ என்கிற தலைப்புதான் அச்சுறுத்துகிறதே தவிர, தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் ஐம்பது கவிதைகளும் வாசகனை கொஞ்சம் அனுசரணையாகவேதான் நடத்துகிறது.

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால் சிறுகதை ஆசிரியர் என்பதைவிட கவிஞராகதான் பா.ராகவன் கூடுதலாக மிளிர்கிறார் என்பதாக எனக்குப் படுகிறது.

கவிதைகள் குறித்து மேம்போக்கான எள்ளல் எண்ணம் கொண்டவர்கள் கவிதை எழுத முடியாது என்கிற மூடநம்பிக்கையை தைரியமாகவே பாரா கைவிட்டு விடலாம். தீவிரக் கவிஞர்கள் தவறவிடுகிற சில்லறை தருணங்களை கவிதையாக்குகிற கவிஞர்களும் இலக்கியத்துக்குத் தேவையே.

ஆறேழு பக்கட்டுகளில்
தண்ணீர் பிடித்துவைக்க

ஆயிரக்கணக்கில் கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள்.

பிடித்த நீரைச் சிந்தாமல்
நகர்த்தி வைக்கத்தான்

பா.ராகவன்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். நவீனக் கவிதைகள் குறித்த எள்ளல்கள் மிகுந்த பா.ராகவன் போன்றவர்களே, அக்கவிதைகள் குறித்த ‘புரியும்படியான’ விமர்சனங்களையும் எழுதமுடியும் என்று கருதுகிறேன்.

‘அபாயகரம்’ கவிதைத் தொகுப்பு, தன்னளவில் ஒரு தொகுப்பாக மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்தமாகவே கவிதையுலகில் நுழைய விரும்பும் எல்.கே.ஜி. வாசகர்களுக்கு அகலமாக தன் கதவுகளை திறந்துவைத்து ‘வெல்கம் போர்டு’ வைத்திருக்கிறது.

பா.ராகவனின் கவிதைகள் உடோப்பியாவில் நிகழ்வதில்லை. அக்மார்க் குரோம்பேட்டை சரக்கு. பெரும்பாலும் சிரிக்க வைக்கின்றன. அபூர்வமாக சிந்திக்கவும் தூண்டுகின்றன. நேற்றைய நிலவைவிட இன்றைய நிலவு அழகாக இருக்கிறது எனும்போது இன்றைய கவிதை நாளை நன்றாயிருக்கக் கூடும் மாதிரியான கூற்றுகளை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஒரு புன்னகையைத் தருகிறாய்
ஒரு ஆர்வத்தைத் தருகிறாய்
ஒரு பதற்றத்தைத் தருகிறாய்
ஒரு பெருமூச்சைத் தருகிறாய்
ஒரு தரிசனத்தைத் தருகிறார்

மாதிரியான கவிதைகளில் மனுஷ்யபுத்திரன் வாசனை.

குள்ளமா யிருப்பதே
குரோட்டனுக் கழகு

மாதிரியான அறிவிப்புகளில்தான் அசல் பாரா வெளிப்படுகிறார்.

காதலும், கவிதையும் பாராவின் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களுக்கு அநியாயமாக இரையாகின்றன.

காட்டாக,

காதல் ஒரு வெட்டிவேலை என்பது
காதலிக்கும்போது தெரியவில்லை
கவிதையெழுதும்போது
கண்டிப்பாகத் தெரிகிறது

என்கிறார்.

காதைத் தேடும் கவிஞன் அமானுஷ்யத்தை ஏற்படுத்துகிறான்.

ரயிலில் ஏறிய கவிஞன், கனவுப் பெட்டியிலிருந்து இறங்கும் அதீதம் அருமை.

இந்தியாவது தொந்தியாவது என முடியும் கவிதையின் பகடி, மொழித்திணிப்பின் மீதான தமிழ் மண்ணின் நிரந்தர கிண்டல்.

பாம்பு அசைந்துக் கொண்டிருந்தது
மரம் இறங்கி ஊர்ந்துப் போனது

வாசிப்பவனின் கற்பனைக்கு ஓவர்டைம் உழைப்பு வாங்குகிறது.

கவிதை ஆகத் துடிக்கும் கவிதைகள் என்று இந்த விமர்சனத்துக்கு கவித்துவமாக தலைப்பிட்டுவிட்டாலும், எழுபது பக்கங்களை வாசித்து முடித்தபிறகு கவிதைத் தொகுப்பை வாசித்த தன்னிறைவுதான் ஏற்படுகிறது.

பாராவுக்கு இனியும் தன்னடக்கம் அவசியமில்லை. தாராளமாகவே கவிஞர் பட்டத்தைப் போட்டுக் கொள்ளலாம். இவையும் கவிதைகள்தான். இவற்றுக்குரிய வாசகர்களும் நிச்சயம் இருக்கிறார்கள், என்னைப் போல.


நூல் : அபாயகரம்
வகை : கவிதை
எழுதியவர் : பா.ராகவன்
பக்கங்கள் : 70
கிடைக்குமிடம் : கிண்டில்