13 ஜூலை, 2020

கருகுகிறதா ஜரிகைக் கனவு?


சி... னி... மா...
வீரியமிழக்கும் மூன்றெழுத்து மந்திரம்?

என்னவாகும் சினிமா?

கொரோனா மூன்றெழுத்து!
சினிமாவும் மூன்றெழுத்து!!

மூடப்படும் அரங்கங்கள்!

ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய திரையரங்கம் என்று சொல்லப்பட்ட மதுரை தங்கம் தியேட்டர் மூடுவிழா கண்டது. 1952ல் ‘பராசக்தி’யில் தொடங்கிய தங்கம் தியேட்டரின் பயணம், ஏறத்தாழ அறுபது ஆண்டுகளாக நீடித்தது. தங்கம் தியேட்டருக்கு முன்பே சில அரங்குகள், கல்யாண மண்டபங்களாக மாற்றப்பட்டிருந்தாலும் இத்தியேட்டர் கண்ட மூடுவிழாதான் சினிமா ரசிகர்களுக்கு நிஜமான நடப்பை உரைத்தது.

அதற்கடுத்த கடைசிப் பத்து ஆண்டுகளில் படிப்படியாக சிங்கிள் ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்கள் என்று சொல்லப்படும் பழைய பிரபலமான பெரிய தியேட்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக தமிழகமெங்கும் தொடர்ச்சியாக மூடப்பட்டுதான் வருகின்றன. அவற்றில் சில அரங்கங்கள், மல்ட்டி ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்களாக உருமாறி பிழைத்து வருகின்றன. தியேட்டர்கள் தொடர்ந்து மூடப்படும் இந்தப் போக்கை இப்போது கொரோனா விரைவுப்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த கொரோனா ஊரடங்குக் காலத்தின் போது வடசென்னையின் புகழ் பெற்ற அரங்கமான மகாராணி, ஏவிஎம் ஸ்டுடியோ நிறுவனத்தாரின் ஏவிஎம் ராஜேஸ்வரி போன்ற அரங்கங்களின் மூடுவிழா தகவல், சினிமா ரசிகர்களை கடும் அதிர்ச்சிக்கும், சோகத்துக்கும் உள்ளாக்கி இருக்கின்றன.

இனம், மதம், ஜாதி, மொழி, வர்க்கம் கடந்து எல்லாத் தரப்பினரையும் ஒரே குடைக்குக் கீழே கொண்டுவந்தவை சினிமா அரங்கங்கள். சினிமா அரங்கங்களுக்கு முன்பாக நாடக அரங்குகளில் கூட பார்வையாளர்களுக்குள் பாகுபாடு இருந்தன. அந்தப் பாகுபாடுகளை முற்றிலுமாக தகர்த்தெறிந்த சாதனையை நிகழ்த்திய அரங்கங்கள் காணாமல் போவது வெறுமனே சினிமா ரசிகர்களுக்கு மட்டுமின்றி சமூகத்தை ஆராய்ந்துவரும் ஆய்வாளர்களுக்குமே அதிர்ச்சியான விஷயம்தான்.

இனி சினிமா என்றாலே அவை சொகுசு அரங்கங்கள்தான் என்றாகும்போது சமூகத்தில் பொருளாதாரரீதியில் பின்தங்கிய வகுப்பினருக்கு இயல்பாகவே சினிமா மறுக்கப்படும். வெகுஜனக் கலையாக இருந்த சினிமா, இனி மேட்டுக்குடியினருக்குரிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாறிவிடும். இம்மாதிரி சொகுசு அரங்கங்களுக்குள் நுழைவதற்கே மிகப்பெரிய கட்டணம், இடைவேளையின் போது உண்பதற்குரிய உணவுப் பண்டங்களின் உயர்தர விலை போன்றவை ஏழை, எளியவர்களுக்கு எட்டாக்கனியாகி விடும். நடுத்தரக் குடும்பத்தினருக்கும் கூட முன்பு போல மாதத்துக்கு ஒருமுறை குடும்பத்தோடு சினிமா என்கிற பொழுதுபோக்கு, பட்ஜெட்டுக்கு கட்டுப்படி ஆகாது.

இப்போது மெதுமெதுவாக ஊரடங்குத் தளர்வுகள் உலகம் முழுக்க நடைமுறைக்கு வருகின்றன. மக்கள் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பினாலுமே கூட சமூக இடைவெளி பேணவேண்டியதின் காரணமாக கூட்டமான இடங்களுக்கு வரத் தயங்குவார்கள். குறிப்பாக சினிமா போன்ற இன்டோர் அரங்கங்களில் அருகருகே அமர்ந்து படம் பார்க்க அஞ்சுவார்கள். சினிமா அரங்கங்கள் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவது என்பது இனி கிட்டத்தட்ட கனவுதான்.

தியேட்டர்கள் இயங்காத இந்த காலக்கட்டங்களில் மக்கள் வேறு வேறு பொழுதுபோக்குகளுக்கு தங்களை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சினிமாவை விட விலை மலிவான அந்தப் பொழுதுபோக்குகளே அவர்களை திருப்திப் படுத்துகின்றன எனும் பட்சத்தில், மீண்டும் அவர்களுக்கு ‘சினிமா எக்ஸ்பீரியன்ஸ்’ என்கிற உணர்வை ஏற்படுத்துவது என்பது பகீரத பிரயத்னமான விஷயம். அப்படியே சினிமா அனுபவத்துக்காக அரங்கங்களுக்கு வருபவர்களை மிரட்டவும், விரட்டவும் பெட்ரோல் கணக்காக ஏறிவிட்ட டிக்கெட் கட்டணம் தயாராகவே இருக்கிறது.

அப்படியானால் அரங்கங்களின் எதிர்காலம்?
ஆண்டவன்தான் காப்பாத்தணும்!.

முடிவுக்கு வருகிறது ஹீரோயிசம்?

உலகத்தில் வேறெந்த நாட்டிலாவது ரசிகர் மன்ற (சரி, நற்பணி இயக்கம்) கலாச்சாரம், தமிழகம் மாதிரி இருக்கிறதா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக இல்லை. தன்னை யார் ஆள வேண்டும் என்பதைக்கூட சினிமாத்திரையில் இருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கும் வித்தியாசமான மனோபாவம் கொண்டவன் தமிழன். பக்கத்து ஊரான கேரளாவில் கூட மம்முட்டி, மோகன்லால் போன்ற நடிகர்களுக்கு இப்படி குக்கிராமம் வரை அரசியல் கட்சிகளின் கட்டமைப்புப் போன்ற கிளை ரசிகர் மன்றங்கள் எல்லாம் இல்லை.
உலக சூப்பர் ஸ்டாரான ஜாக்கிசான் சென்னை வந்திருந்தபோது, அவருக்கு இங்கே ரசிகர் மன்றங்கள் இருக்கின்றன என்று அவர் படங்களை வினியோகிக்கும் வினியோகஸ்தர் சொல்லியிருக்கிறார். ஜாக்கிசான் படங்கள் இங்கே ரிலீஸாகும்போதெல்லாம் பிரும்மாண்டமான கட்டவுட்டுகள் வைத்து, பாலாபிஷேகம் நடைபெறுவதை எல்லாம் சொன்னபோது ‘எனக்கு என் சொந்த ஊரான சீனாவிலேயே கூட இப்படியெல்லாம் செய்வதில்லையே?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார்.

அந்தளவுக்கு பாகவதர் காலத்திலிருந்தே ஹீரோயிசம், தமிழனின் இரத்தத்தில் கொரோனா கிருமி போல கலந்திருக்கிறது. சோதாவான ஒரு ஹீரோ, பத்து பேரை பந்தாடும் காட்சியை டிவியில் பார்க்கும்போது யாராக இருந்தாலும் சிரிப்புதான் வரும். ஆனால், அதை பெரிய திரையில் விசிலடித்து கைத்தட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் கூட்டத்தின் நடுவே காணும் ரசிகனுக்கு நரம்பெல்லாம் முறுக்கேறுகிறது. ரசிகனின் இந்த தனிப்பட்ட தியேட்டர் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்தான் - நடிக்கவே தெரியாத கொஞ்சம் வேகமாக நடப்பதற்கு கூட டூப்பு போடும் - ஹீரோக்களுக்கெல்லாம் கோடிக்கணக்கில் சம்பளம் பெற்றுத் தருகிறது.

படம் ரிலீஸ் ஆகும்போதெல்லாம் அரங்கங்கள் தோறும் தோரணம், கட்டவுட்டுகள், பாலாபிஷேகம் தொடங்கி அன்னதானம் வரை நடக்கும் ரசிகர் அலப்பறைகளையெல்லாம், கடந்த ஐந்து, ஆறு மாத காலமாக கொரொனா கிருமி விழுங்கிவிட்டது. இனி ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வாழ்வாதாரத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், புதுப்படங்கள் ரிலீஸ் ஆனால் மனம் கவர்ந்த நடிகனுக்கு கட்டவுட் வைக்க வேண்டும், தோரணம் கட்ட வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றது. மிஞ்சிப் போனால் வாட்ஸப் க்ரூப்புகளிலும், பேஸ்புக்கிலும் ஒரு வாழ்த்து போட்டுவிட்டு சத்தமில்லாமல் இருந்துவிடுவார்கள்.

ஹீரோவுக்கும், ரசிகனுக்குமான இந்த இடைவெளியை கொரொனா சற்றுப் பெரிதாகவே உருவாக்கி இருக்கிறது. தனக்கு ஒன்று என்றால் தன் ஹீரோ ஓடிவருவான் என்கிற மூடநம்பிக்கை பெரும்பாலான ரசிகர்களுக்கு இருந்தது.

ஆனால் -

கொரோனா காலத்தில் மாஸ் ஹீரோக்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்றே எவருக்கும் தெரியவில்லை. ‘கொரோனா முடிஞ்சா சொல்லுங்க, ஷூட்டிங்குக்கு வர்றேன்’ என்று தங்களை சொகுசுப் பங்களாக்களிலும், கடற்கரையோரப் பண்ணை வீடுகளிலும் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஹீரோக்கள் பலரும் ரசிகர்களை ஏறத்தாழ மறந்தே விட்டார்கள் என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. தங்கள் படங்கள் ரிலீஸ் ஆகும்போதுதானே அவர்களுக்கு ரசிகர்களின் நினைவு வரும். ஹீரோக்களின் இந்தப் போக்கு துயரமான சூழலில் ரசிகர்களை கடுமையாக வருத்தமடையச் செய்திருக்கிறது. போஸ்டர் ஒட்டவும், கட்டவுட் கட்டவும் மட்டும்தான் நாங்களா என்று சிந்திக்கவும் வைத்திருக்கிறது. தன்னை கறுவேப்பிலை மாதிரி பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தன் அபிமான ஹீரோவோடு மனரீதியாகவும் அவன் விலகிக் கொண்டிருக்கிறான். தன்னுடைய ‘தலைவரின்’ மொக்கைப் படங்களுக்கு கூட சப்பைக்கட்டு கட்டிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய பிடிவாதம் இனி மெல்லக் குறையும்.

இந்தக் கொரோனா கொடுந்துயர் காலத்தில் தனக்கும், தன் சமுதாயத்துக்கும் பாதுகாப்பாக நிற்கும் டாக்டர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள், காவலர்கள் உள்ளிட்டோரையே இனி அவன் ஹீரோவாகக் கருதுவான். கொரோனா, சினிமா அரங்கங்களை தொடர்ந்து மூடவைப்பதை ஒரு பாதகமான அம்சமாக கருதினாலும், ஹீரோயிஸம் என்கிற வைரஸையும் அழிக்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை சாதகமானதாக கருதலாம்.

விடியல் தெரிகிறது, வெளிச்சம் பிறக்கிறது!

சினிமாவுக்கு மாற்று?

இனி சினிமா என்பது விலை கூடுதலான பொழுதுபோக்கு. கொரோனா கற்றுத் தந்திருக்கும் சுகாதாரத்துக்கு ஏற்பவும் தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஊரடங்கு சமயத்தில் இந்திய சினிமாத்துறை சுமார் மூவாயிரம் கோடி இழப்பை சந்தித்திருக்கிறது என்று மதிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழலில்தான் வீட்டிலிருந்தே சினிமா பார்க்கும் ஓடிடி கலாச்சாரம் பெருகும் என்று நிபுணர்கள் கணிக்கிறார்கள். வெப்சீரிஸ், சினிமா மற்றும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களோடு கூடிய வீடியோக்களை மக்கள் மிக மலிவான கட்டணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

டிவி, கம்ப்யூட்டர், லேப்டாப், மொபைல்போன் என்று அவரவருக்கு வசதியான ஓர் அமைப்பின் துணைக் கொண்டு அவரவர் விருப்பப்பட்ட நேரத்தில் பார்க்கக்கூடிய சுதந்திரத்தை ஸ்ட்ரீம் தளங்கள் மக்களுக்கு வழங்குகின்றன. பொழுதுபோக்குத் துறையில் இது குறிப்பிடத்தக்க புரட்சியாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

இன்று சினிமாவில் நட்சத்திர அந்தஸ்து கொண்டவர்களுக்கு கொட்டிக் கொடுக்கும் பணம்தான் பட்ஜெட்டில் பிரதானம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த விஷயம்தான். சினிமாக்களுக்கு செலவழிப்பதை போல இதுபோன்ற ஸ்ட்ரீமிங் கண்டென்டுகளை உருவாக்க பல கோடி ரூபாய்கள் அனாவசியச் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில் சினிமாவை போல பெரிய நட்சத்திரங்களின் பங்கேற்பு ஆன்லைனுக்கு தேவையில்லை. வித்தியாசமான சிந்தனையோடு பொழுதுபோக்குக்கு ஏற்ற கருத்துகளுக்குதான் ஆன்லைன் பார்வையாளர்களிடம் வரவேற்பு கிடைக்கிறது. நட்சத்திர அம்சமெல்லாம் இரண்டாம் பட்சமே.

இத்தகைய சூழலில் திறமைக்குதான் முன்னுரிமை. நல்ல கதை, திரைக்கதை எழுதத் தெரிந்த எழுத்தாளர்கள், யதார்த்தமாக நடிக்கும் நடிக நடிகையர், சிறந்த தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கு ஓடிடி தன்னுடைய கதவை அகலமாகத் திறந்து வைத்திருக்கிறது.

Content is king என்கிற கருத்தை வலுவாகப் பின்பற்றுமேயானால் ஸ்ட்ரீமிங் தளங்கள், சினிமாவுக்கு மாற்றாக உருவெடுக்கும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. எனவேதான் இப்போதே பல பிரபல நடிக, நடிகையரும் இயக்குநர்களும் ஏனைய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களும் வெப்சீரிஸ் உருவாக்கத்தில் பங்கேற்க ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், சினிமாவில் காட்டிய அலட்சியத்தை இங்கேயும் காட்டுபவர்கள், பீல்டில் நிலைக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

திறமைக்கு சிகப்புக் கம்பளம். தடம் பதிக்க நீங்கள் தயாரா?

வரலாறு திருத்தி எழுதப்படுமா?

சினிமா என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவான அறிவியல் சாதனம். ஒரு பெரிய திரையில் அசையும் படங்களைக் காட்டுவது என்பதே சினிமா. ஆரம்பத்தில் மவுனப்படங்களாக மக்களுக்கு அறிமுகமான சினிமா, ஒரு காலக்கட்டத்தில் பேசத் தொடங்கியதும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஒரு மகத்தான பொழுதுபோக்கு ஊடகமாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது. ஏறத்தாழ ஒன்றேகால் நூற்றாண்டு, உலகை தன் கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களால் கட்டிப்போட்ட ஊடகம் இது.

ஏறத்தாழ முதல் உலகப்போர் தொடங்கிய காலக்கட்டத்தில்தான் சினிமா, ஒரு இண்டஸ்ட்ரியாக உருவெடுத்தது. முதல் முப்பதாண்டுகளில் ஏராளமான பரிசோதனை முயற்சிகளில் வென்று தன்னை வளப்படுத்தி நிலைப்படுத்திக் கொண்டது. கிட்டத்தட்ட எண்பது ஆண்டுகளாக சினிமாவில் நடைபெறும் மாற்றங்கள் என்றால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களையே சொல்ல வேண்டும். கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் வண்ணப்படங்களாக ஆனது. பின்னர் 3டி வடிவத்திலும் பெற்றிருக்கும் வெற்றி. ஒளி மற்றும் ஒலி ஆகிய துறைகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் துல்லியமான வளர்ச்சிகளைக் குறிப்பிடலாம்.

சினிமாத் தயாரிப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள், அதே சமயத்தில் சினிமாவை மக்களுக்குக் காட்டும் திரையரங்கங்களிலும் எதிரொலித்தது. காலத்துக்கேற்ற மாற்றங்களை இத்துறை ஏற்றுக் கொண்டதின் காரணமாகவே நூற்றாண்டு கண்ட நிலையிலும் வலுவான தொழிலாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள காரணமானது.

ஏறத்தாழ சினிமாத்துறையோடு போட்டிபோட்ட ஒலிஊடகமான ரேடியோவும் கூட தன்னை காலக்கட்டத்துக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. செய்தி ஊடகமான ரேடியோவுக்கு மவுசு குறைந்தபோது அது பொழுதுபோக்கு ஊடகமான சினிமாவை சார்ந்து, சூப்பர்ஹிட்டான சினிமாப் பாடல்களை ஒலிப்பரப்பி தன்னிருப்பை தக்கவைத்துக் கொண்டது.

சினிமாவுக்கும், ரேடியோவுக்கு போட்டியில்லை என்கிற நிலையில்தான் டிவி களத்தில் குதித்தது. டிவியும் காட்சி ஊடகம் என்பதால் சினிமாவுக்கு முன்பிருந்த மவுசு சற்றே குறைந்தது. டிவியிலேயே சினிமாவும் பார்க்க முடியும் என்கிற நிலையால் தயாரிப்பாளர்களுக்கு கூடுதல் வருமானம் கிடைத்தாலும், திரையரங்கங்களுக்கு கூட்டம் குறைந்தது என்பது உண்மை. இதனால்தான் சினிமா 3டி, ஐமேக்ஸ் உள்ளிட்ட தனக்கேயுரிய பிரத்யேகப் பண்புகளை தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக சாத்தியமாக்கிக் கொண்டது.

கடந்த இருபதாண்டுகளாக சினிமாவில் ஏற்பட்டிருக்கும் டிஜிட்டல் புரட்சி, கனவிலும் நினைத்திரான பல்வேறு முன்னேற்றங்களை சினிமாத்துறைக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கின்றன.

ஆனால் -

மல்ட்டி-இன்-ஒன்னாகிய இணையம், முன்பு ரேடியோ டிவி போன்றவை தரமுடியாத பலத்தப் போட்டியை இப்போது சினிமாவுக்கு தந்து வருகிறது. பார்வையாளனின் கட்டுப்பாட்டில் அவனுடைய பொழுதுபோக்கு என்கிற மகத்தான சுதந்திரம், அவனை இதற்கு முன்பாக அரங்கில் கட்டிப்போட்ட சினிமாவை ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறது. சினிமாத்துறை பல்வேறு காரணங்களால் ஏற்கனவே சற்று பலவீனமாகதான் இருந்தது. ஏகப்பட்டத் துறைகளை ஏப்பம் விட்டிருக்கும் கொரோனாவின் கொடூரப் பசிக்கு அது தப்புமா என்பதை காலம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

காலத்துக்குத் தெரியும், எதைக் காணாமல் செய்யவேண்டும் என்பது!

(நன்றி : தினகரன் வசந்தம்)

30 ஜனவரி, 2020

கவிதை ஆகத் துடிக்கும் கவிதைகள்!

ஒரு கவிதைத் தொகுப்புக்கு விமர்சனம் எழுத முயற்சிப்பேன் என்று நேற்று இரவு 12 மணி வரை எனக்கேத் தெரியாது.

சம்மந்தப்பட்ட கவிஞரே, “இது கவிதைத் தொகுப்பல்ல. கவிதை எழுத முயற்சி செய்த ஒருவனின் தோல்விச் சான்றுகள் மட்டுமே” என்று சுய வாக்குமூலம் கொடுக்கும்போது, கவிதை அறியா கழுதையான நான் ஏன் எழுதக்கூடாது என்கிற தன்னம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

‘அபாயகரம்’ என்கிற தலைப்புதான் அச்சுறுத்துகிறதே தவிர, தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் ஐம்பது கவிதைகளும் வாசகனை கொஞ்சம் அனுசரணையாகவேதான் நடத்துகிறது.

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால் சிறுகதை ஆசிரியர் என்பதைவிட கவிஞராகதான் பா.ராகவன் கூடுதலாக மிளிர்கிறார் என்பதாக எனக்குப் படுகிறது.

கவிதைகள் குறித்து மேம்போக்கான எள்ளல் எண்ணம் கொண்டவர்கள் கவிதை எழுத முடியாது என்கிற மூடநம்பிக்கையை தைரியமாகவே பாரா கைவிட்டு விடலாம். தீவிரக் கவிஞர்கள் தவறவிடுகிற சில்லறை தருணங்களை கவிதையாக்குகிற கவிஞர்களும் இலக்கியத்துக்குத் தேவையே.

ஆறேழு பக்கட்டுகளில்
தண்ணீர் பிடித்துவைக்க

ஆயிரக்கணக்கில் கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள்.

பிடித்த நீரைச் சிந்தாமல்
நகர்த்தி வைக்கத்தான்

பா.ராகவன்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். நவீனக் கவிதைகள் குறித்த எள்ளல்கள் மிகுந்த பா.ராகவன் போன்றவர்களே, அக்கவிதைகள் குறித்த ‘புரியும்படியான’ விமர்சனங்களையும் எழுதமுடியும் என்று கருதுகிறேன்.

‘அபாயகரம்’ கவிதைத் தொகுப்பு, தன்னளவில் ஒரு தொகுப்பாக மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்தமாகவே கவிதையுலகில் நுழைய விரும்பும் எல்.கே.ஜி. வாசகர்களுக்கு அகலமாக தன் கதவுகளை திறந்துவைத்து ‘வெல்கம் போர்டு’ வைத்திருக்கிறது.

பா.ராகவனின் கவிதைகள் உடோப்பியாவில் நிகழ்வதில்லை. அக்மார்க் குரோம்பேட்டை சரக்கு. பெரும்பாலும் சிரிக்க வைக்கின்றன. அபூர்வமாக சிந்திக்கவும் தூண்டுகின்றன. நேற்றைய நிலவைவிட இன்றைய நிலவு அழகாக இருக்கிறது எனும்போது இன்றைய கவிதை நாளை நன்றாயிருக்கக் கூடும் மாதிரியான கூற்றுகளை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஒரு புன்னகையைத் தருகிறாய்
ஒரு ஆர்வத்தைத் தருகிறாய்
ஒரு பதற்றத்தைத் தருகிறாய்
ஒரு பெருமூச்சைத் தருகிறாய்
ஒரு தரிசனத்தைத் தருகிறார்

மாதிரியான கவிதைகளில் மனுஷ்யபுத்திரன் வாசனை.

குள்ளமா யிருப்பதே
குரோட்டனுக் கழகு

மாதிரியான அறிவிப்புகளில்தான் அசல் பாரா வெளிப்படுகிறார்.

காதலும், கவிதையும் பாராவின் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களுக்கு அநியாயமாக இரையாகின்றன.

காட்டாக,

காதல் ஒரு வெட்டிவேலை என்பது
காதலிக்கும்போது தெரியவில்லை
கவிதையெழுதும்போது
கண்டிப்பாகத் தெரிகிறது

என்கிறார்.

காதைத் தேடும் கவிஞன் அமானுஷ்யத்தை ஏற்படுத்துகிறான்.

ரயிலில் ஏறிய கவிஞன், கனவுப் பெட்டியிலிருந்து இறங்கும் அதீதம் அருமை.

இந்தியாவது தொந்தியாவது என முடியும் கவிதையின் பகடி, மொழித்திணிப்பின் மீதான தமிழ் மண்ணின் நிரந்தர கிண்டல்.

பாம்பு அசைந்துக் கொண்டிருந்தது
மரம் இறங்கி ஊர்ந்துப் போனது

வாசிப்பவனின் கற்பனைக்கு ஓவர்டைம் உழைப்பு வாங்குகிறது.

கவிதை ஆகத் துடிக்கும் கவிதைகள் என்று இந்த விமர்சனத்துக்கு கவித்துவமாக தலைப்பிட்டுவிட்டாலும், எழுபது பக்கங்களை வாசித்து முடித்தபிறகு கவிதைத் தொகுப்பை வாசித்த தன்னிறைவுதான் ஏற்படுகிறது.

பாராவுக்கு இனியும் தன்னடக்கம் அவசியமில்லை. தாராளமாகவே கவிஞர் பட்டத்தைப் போட்டுக் கொள்ளலாம். இவையும் கவிதைகள்தான். இவற்றுக்குரிய வாசகர்களும் நிச்சயம் இருக்கிறார்கள், என்னைப் போல.


நூல் : அபாயகரம்
வகை : கவிதை
எழுதியவர் : பா.ராகவன்
பக்கங்கள் : 70
கிடைக்குமிடம் : கிண்டில்

24 அக்டோபர், 2019

பழைய பேப்பர் - தீபாவளி ரிலீஸ்!

தனலட்சுமி தியேட்டர்
(மடிப்பாக்கம், கீழ்க்கட்டளை)

குமரன் தியேட்டர்
(புழுதிவாக்கம்)

ரங்கா தியேட்டர்
(நங்கைநல்லூர்)

ஜெயலட்சுமி தியேட்டர்
(ஆதம்பாக்கம்)

மதி தியேட்டர்
(ஆலந்தூர்)

ஜோதி தியேட்டர்
(பரங்கிமலை)

ராஜலட்சுமி தியேட்டர்
(வேளச்சேரி)

மற்றும்

என் பால்யத்தை மகிழ்ச்சிக்குரியதாக மாற்றிய
சென்னை மாநகர் – புறநகர், சுற்றுவட்டார
அனைத்து திரை அரங்கங்களுக்கும்…

இந்நூல் சமர்ப்பணம்!

மறக்க முடியுமா?

எண்பதுகளையும், தொண்ணூறுகளையும் தமிழ் சினிமாவின் பொற்காலம் என்றே சொல்லலாம்.

2K கிட்ஸ் என்று சொல்லப்படுகிற இளைஞர்கள்தான் ஏராளமானோர் இன்று சமூக ஊடகங்களில் புழங்குகிறார்கள்.

80களிலும், 90களிலும் வெளிவந்த திரைப்படங்களையும், அக்கால நட்சத்திரங்களையும் ‘மீம்ஸ் மெட்டீரியல்’ என்கிற வகையில்தான் மிகவும் கிண்டலாகதான் அவர்கள் அங்கீகரிக்கிறார்கள்.

நாமெல்லாம் வியந்து, வியந்து ஆராதித்த நட்சத்திரங்களை இப்படி பொசுக்கென்று ஒரே ஒரு மீமில் பாதாளத்துக்கு தூக்கிக் கடாசிவிடும் அவர்களின் அராஜகத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல்தான் ‘அவங்கள்லாம் யாரு தெரியுமா?’ என்று பதிலளிக்க ‘பழைய பேப்பர்’ என்கிற கட்டுரைத் தொடரையே ‘தினகரன்’ நாளிதழின் வெள்ளிக்கிழமை இணைப்பான ‘வெள்ளி மலர்’ இதழில் தொடங்கினேன்.

இத்தொடரை தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு ஊக்கமாக அன்பும், ஆதரவும் தெரிவித்த மரியாதைக்குரிய தினகரன் நிர்வாக இயக்குநர் ஆர்.எம்.ஆர் அவர்களுக்கு இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் நன்றி தெரிவிக்க மறந்துவிட்டால் காலத்துக்கும் கடன் பட்டவன் ஆவேன்.

தொடர் தொடங்கியபிறகு எதிர்பாரா பக்கங்களில் இருந்து கிடைத்த வரவேற்புகள் சற்றும் எதிர்பாராதது. ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை காலையும் 6 மணியிலிருந்து தொடந்து என் கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கிவிடும். வாசகர்கள் மட்டுமின்றி சினிமாத்துறையினரும் தொடர்ச்சியாக இத்தொடரை வாசித்து, தங்கள் கருத்துகளை சொல்லி வந்தார்கள். கேப்டன் விஜயகாந்த் அவர்கள் குறித்த கட்டுரை வந்தபோது, அதை அப்படியே அவரது முகநூல் பக்கத்தில் ஷேர் செய்திருந்தார். அதன் பிறகு பல்லாயிரக்கணக்கில் புதிய வாசகர்கள் இத்தொடருக்குக் கிடைத்தார்கள்.

‘பழைய பேப்பர்’, இப்போது சூரியன் பதிப்பகத்தால் நூல் வடிவமும் பெறுகிறது என்பது மகிழ்ச்சி. தொடருக்குக் கிடைத்த வரவேற்பைக் காட்டிலும் நூலுக்கு கூடுதலான வரவேற்பு கிடைக்குமென எதிர்ப்பார்க்கிறேன்.

‘பழைய பேப்பர்’ என்று பெயர் வைத்திருந்தாலும், இந்நூலில் தொகுத்துள்ள தகவல்கள் பெரும்பாலும் அவ்வளவு பழசு அல்ல என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மேலும், சிலர் பழைய பேப்பர்களில் இருந்து திரட்டிய தகவல்களா என்றும் கேட்டனர். அதுவும்தான் என்றாலும் முற்றிலும் அப்படியல்ல.

இந்நூலில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் தகவல்கள் பெரும்பாலும் நேரடியாக சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் சொல்லிக் கேட்டவை, அவர்களே எழுதிய தன்வரலாற்று நூல்களில் இருந்து சேகரிக்கப்பட்டவை, பழைய பேட்டிகளில் கிடைத்த தகவல்கள் என்று அத்தனை வழிமுறைகளையும் பயன்படுத்தி முடிந்தவரை சுவாரஸ்யப்படுத்தி இருக்கிறேன்.

பொதுவாக சினிமா குறித்த கட்டுரைகள் எழுதும்போது நக்கீரர்கள் சிலர் கருத்துப்பிழை, தகவல்பிழையென்று விளாசித் தள்ளிவிடுவார்கள். ‘பழைய பேப்பர்’ எழுதும்போது அத்தகைய அனுபவம் எதுவும் எனக்குக் கிட்டவில்லை.

ஓக்கே. மொக்கை போட்டது போதும்.

It is show time.

கால இயந்திரத்துக்குள் பயணிக்கத் தயாராகுங்கள்.

அன்புடன்
யுவகிருஷ்ணா

- ‘பழைய பேப்பர்’ நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரை.


பக்கங்கள் : 208
விலை : ரூ.150/-
வெளியீடு : சூரியன் பதிப்பகம்
229, கச்சேரி ரோடு, மயிலாப்பூர்,
சென்னை - 600 004. தொலைபேசி : 044-42209191
மொபைல் : 7299027361

14 செப்டம்பர், 2019

கலைஞரும் சிறுகதைகளும்!

அரசியல்தான் தான் விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்து பணிபுரியும் துறை என்று கலைஞர் அடிக்கடி சொன்னாலும், “அரசியல்/ஆட்சி அழுத்தங்களில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளவே கலை இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுகிறேன்” என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இலக்கியத்தின் பல்வேறு பரிணாமங்களிலும் அவருடைய ஆர்வமான செயல்பாடு இருந்திருக்கிறது. தன்னை முதன்மையாக பத்திரிகையாளர் என்று அவர் பெருமையாக அடையாளப் படுத்திக் கொண்டாலும், இதழியல் மட்டுமின்றி சிறுகதை, நாவல், கவிதை, நாடகம், திரைப்படம், தன்வரலாறு, பேச்சு என்று கிளைவிரித்து தமிழ் பரப்பியிருக்கிறார்.

கலைஞரின் தமிழ்ப் பணிகளில் அதிகம் பேசப்படாதவையாக அவரது சிறுகதைகள் அமைந்திருக்கின்றன.

மிகச்சரியாக கலைஞர் பிறப்பதற்கு பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகதான் தமிழில் ‘சிறுகதை’ என்கிற வடிவமே உருவாகிறது. பாரதியாரின் ‘ஆறிலொரு பங்கு’ என்கிற சிறுகதையையே, தமிழ் சிறுகதை உலகின் முதல் கதையாக ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

கலைஞர், தன்னுடைய 14வது வயதிலிருந்து வாசிப்பு, எழுத்து என்று தீவிரமாக செயல்படுகிறார். அப்படியிருக்க தமிழில் அவரால் முதல் 25 ஆண்டுகளில் எழுதப்பட்ட சிறுகதைகளைதான் தொடக்கத்தில் வாசித்திருக்க முடியும். ஒட்டுமொத்தமாக அப்போது இருநூறு, முன்னூறு சிறுகதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தாலே கூட அது அபூர்வம்தான்.

தமிழ் சிறுகதைகள், நவீன வடிவத்தை எட்டாத சோதனைக்குழாயில் இருந்த காலக்கட்டத்தில் இயங்கியவர்களில் கலைஞரும் ஒருவர். எனவே, இன்றைய காலக்கட்டத்தில் சிறுகதைகளில் இலக்கிய வாசகர்கள் எதிர்ப்பார்க்கக்கூடிய அழகியல், கச்சிதமான வடிவம் மற்றும் சிறுகதைகளுக்கான கறாரான இலக்கணம் போன்றவற்றை கலைஞரின் அந்தக் காலக்கட்டத்துப் படைப்புகளில் தேட முற்படுவது அபத்தம்.

மேலும், ‘திராவிட இலக்கியம் என்றாலே தீட்டு’ என்கிற தமிழ் நவீன இலக்கியப் பண்பும் கலைஞரின் சிறுகதைகள் அதிகம் பேசப்படாததற்கு கூடுதல் காரணம். திராவிட இயக்கச் சிந்தனைகளின் பரப்பியல் உத்திகள் குறித்த போதுமான ஆய்வுகள், தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகவும் அரிது என்பதில் இருந்து இதில் புரிந்துக் கொள்ளலாம். திராவிட இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களை எழுத்தாளர்களாக ஏற்றுக் கொள்பவர்களையே ஊரைவிட்டு ஒதுக்கி வைக்கும் நாட்டாமைத்தனமான பாசிஸம் இன்றும் தொடர்கிறது. இத்தகைய சூழலில் கலைஞரின் சிறுகதைகள் குறித்த துல்லியமான விமர்சனங்களை நாம் எதிர்ப்பார்ப்பதே வீண்தான்.

பேரறிஞர் அண்ணா, கலைஞர், இரா.அரங்கண்ணல், ஏவிபி ஆசைத்தம்பி, இளமைப்பித்தன், இரா.இளஞ்சேரன், கே.ஜி.இராதாமணாளன், தில்லை மறைமுதல்வன், எஸ்.எஸ்.தென்னரசு, டி.கே.சீனிவாசன், முரசொலி மாறன், ப.புகழேந்தி, திருச்சி செல்வேந்திரன் ஆகியோரின் நூற்றுக்கும் மேலான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுகதைகள் தொகுக்கப்பட்டு, ‘திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள்’ என்று சீதை பதிப்பகம் கடந்த 2012ல் திராவிட இயக்க நூற்றாண்டை சிறப்பிக்கும் வகையில் வெளியிட்டிருக்கிறது.

இன்றைய நவீன தமிழ் எழுத்தாளர்களோ / விமர்சகர்களோ இப்படியொரு பெருந்தொகுப்பு வந்திருப்பதையாவது அறிந்திருப்பார்களேயானால் அது அதிசயமே. ‘திராவிட இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கு இலக்கியம் வராது’ என்று மட்டையடி அடிக்கும் பார்ப்பன எழுத்தாளர்களோ அல்லது அவர்களை அடிவருடும் சூத்திர எழுத்தாளர்களோ இவற்றில் சில கதைகளையேனும் வாசித்திருந்தால் குறைந்தபட்சம் தங்கள் அறியாமையாவது உணர்ந்திருப்பார்கள்.

இன்றைய நவீன இலக்கியவாதிகளில் கலைஞரை அதிகம் வாசித்த மிக சிலரில் பிரபஞ்சனும் ஒருவர். வாசித்திருப்பதால் மட்டுமே அவரால் கலைஞரின் சிறுகதைகளுக்கு அடிநாதமாக இருக்கக்கூடிய சமுதாய உணர்வை கண்டுகொண்டு பாராட்ட முடிகிறது.

“ஒரு கருத்து, சிந்தனை அல்லது அனுபவத்தை சமூகம் சார்ந்து வெளிப்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்பாகவே கலைஞர் தன்னுடைய சிறுகதைகளை பயன்படுத்தி இருக்கிறார். கருத்து இல்லாத, சமூக உணர்வு சற்றுமில்லாத ஒரே ஒரு கலைஞரின் சிறுகதையை கூட நான் வாசித்ததில்லை” என்று சொல்லியிருக்கிறார் பிரபஞ்சன்.

எண்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இடைவிடா தமிழ்ப்பணி புரிந்த கலைஞர் அவர்கள், காலமாகி இருக்கும் இச்சூழலிலாவது அவரது எழுத்துகள் மீள்வாசிப்பு செய்யப்படுவதும், அவை குறித்த துல்லியமான ஆய்வுகள் நடத்தப்படுவதுமே நேர்மையான செயல்பாடாக இருக்க முடியும். காலம் கடந்தாவது இந்தச் செயலை நவீன இலக்கியவாதிகள் செய்வார்கள் என்று நம்புவோம்.

கலைஞரின் சிறுகதைகளுக்கு வருவோம்.

கலைஞரின் 21வது வயதில் ‘கிழவன் கனவு’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்பை 1945ல் வெளியிட்டிருக்கிறார். இந்தத் தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கதைகள், எந்தெந்த இதழ்களில் வெளிவந்தன என்பது குறித்த தகவல்கள் சரியாக தெரியவில்லை. அடுத்து எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து 1953ல் ‘நாடும் நாகமும்’, 1956ல் ‘தாய்மை’ ஆகிய சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். பின்னர் ‘கண்ணடக்கம்’, ‘அரும்பு’, ‘வாழமுடியாதவர்கள்’, ‘சங்கிலிச்சாமி’, ‘தப்பிவிட்டார்கள்’ உள்ளிட்டத் தலைப்புகளில் பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன.

1971ல் பெரும் தொகுப்பாக முக்கியமான கதைகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ‘கலைஞர் கருணாநிதியின் சிறுகதைகள்’ என்று வெளியிடப்பட்டது.

1940ல் தொடங்கி 1970களின் இறுதி வரையில் கலைஞர் ஆர்வத்தோடு கிட்டத்தட்ட நாற்பதாண்டுகள் சிறுகதைகள் எழுதுவதில் ஈடுபாடு காட்டியிருக்கிறார். அதன் பிறகு நாவல், ஆய்வுநூல்கள் என்று அவரது ஆர்வம் திசைமாறிய நிலையில் மிகவும் அரிதாகவே சிறுகதை எழுதியிருக்கிறார். இயக்கம் சார்ந்த இதழ்களிலேயே கலைஞரின் சிறுகதைகள் பெரும்பான்மையாக இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அவை தவிர்த்து கொஞ்சம் அரிதாகவே வெகுஜன இதழ்களில் எழுதியிருக்கிறார்.

அவர் எத்தனை சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறார் என்பதற்கு துல்லியமான கணக்கு வழக்கு இல்லை. தோராயமாக இருநூறு கதைகள் எழுதியிருக்கலாம் என்று தெரிகிறது.

சினிமா, நாடகம், பேச்சு என்று தன்னுடைய மற்ற ஆற்றல்களை எல்லாம் எப்படி தான் ஏற்றுக் கொண்ட கொள்கை அரசியலுக்கு பயன்படத்தக்க வகையில் மாற்றிக் கொண்டாரோ, சிறுகதைகளையும் அப்படியேதான் உபயோகித்திருக்கிறார். திராவிட இயக்கத்தின் கருத்துக் கூறுகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்பாகதான் அவர் சிறுகதைகளையும் பார்த்திருக்கிறார்.

“இராமர் என்ன என்ஜினியரா?” என்று ராமர் பாலம் விவகாரத்தில் கலைஞர் செய்த கேலி, நாடு முழுக்கவே கடுமையான அதிர்வலைகளை எழுப்பியது. இந்துத்துவ ஆதரவாளர்கள் கலைஞரின் மறைவுக்குப் பிறகும் இதற்காக அவரை மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை. எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் எழுதிய ‘விஷம் இனிது’ கதையிலேயேகூட இராமர் எதிர்ப்பை வலுவாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். “இராம பிரானை விட இந்த விஷம் இனிது” என்கிற கூரிய விமர்சனத்தோடு கூடிய வசனம் அந்த சிறுகதையில் வெளிப்படுகிறது. கடவுள் மறுப்பு என்கிற கலைஞரின் பண்பு, அவரது சிறுகதைகள் பலவற்றிலும் சம்பவங்களின் ஊடாகவும், வசனங்களின் வெளிப்பாடாகவும் பளிச்சென்றே அமைந்திருக்கிறது.

‘கண்ணடக்கம்’ என்கிற கதையில் பிளேக் நோய் பரவி, ஊரெல்லாம் பிணம். காளிபக்தன் மனசுடைந்துப் போய் காளிதேவியிடம் நியாயம் கேட்பான். “கருணைக்கடலா நீ? பேய்க்கும் உனக்கும் என்ன வேறுபாடு?” இதை வாசிக்கும்போதே உணர்ந்திருப்பீர்கள். கலைஞரின் பெரும்பாலான கதைகளின் நாயகர்கள் ‘பராசக்தி’ குணசேகரன்களேதான். ‘நடுத்தெரு நாராயணி’ என்கிற சிறுகதையில் ‘பராசக்தி’ கல்யாணியைகூட நீங்கள் கண்டுக்கொள்ளலாம்.

கலைஞரின் சிறுகதைகளில் தனித்துவமானதாக அவரது வாசகர்களால் என்று நினைவுகூறப்படுவது ‘குப்பைத்தொட்டி’ என்கிற அவரது சிறுகதை. சர்ரியலிஸம், இருத்தலியல்வாதம், அமைப்பியல்வாதம், பின்நவீனத்துவம், மாந்திரீக யதார்த்தவாதம் போன்ற மேற்கத்திய கோட்பாட்டு முறைகள் தமிழ் நிலத்தில் பேசப்படுவதற்கு வெகுகாலம் முன்பே, ஒரு குப்பைத்தொட்டி மூலமாக சமகால சமூகத்தை பிரதிபலிக்கும் சிறப்பான வடிவ உத்தியை அச்சிறுகதையில் கலைஞர் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்.

இடதுசாரி இலக்கிய இதழான ‘செம்மலர்’, இச்சிறுகதையை ‘சிகரம் தொட்ட சிறுகதை’ என்கிற வரிசையில் மறுபிரசுரம் செய்து கொண்டாடியது. கலைஞரின் இலக்கியத்தரம் குறித்து நவீன இலக்கியவாதி ஒருவர் கேள்வி எழுப்பியபோது, கலைஞர் இந்தக் கதையைதான் தன்னுடைய இலக்கியத் திறனுக்கு சான்றாக முன்வைத்தார்.

இச்சிறுகதையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு குஷ்வந்த்சிங், ஆங்கிலத்தில் மொழிப்பெயர்த்து ‘இல்லஸ்ட்ரேட்டட் வீக்லி’ இதழில் வெளியிட்டார். அக்கதையில் வெளிப்பட்டிருந்த புராண எதிர்ப்புக் கருத்துகளுக்காக ‘இல்லஸ்ட்ரேட்டட் வீக்லி’ அலுவலகத்தை இந்துமத வெறியர்கள் முற்றுகையிட்டு பிரச்சினை செய்தார்கள். அப்போது, அக்கதையை பாராட்டி மூட்டை மூட்டையாக வந்திருந்த கடிதங்களை அவர்களுக்கு முன்பாகக் கொட்டி, “இக்கதையை ஏற்றுக் கொண்டவர்களும் இந்துக்கள்தான்” என்று மூக்குடைத்தார் குஷ்வந்த்சிங். பின்னர் ‘குப்பைத்தொட்டி’, ஐரோப்பிய மொழிகளிலும் மொழிப்பெயர்க்கப்பட்டது. “குப்பைத்தொட்டி இங்கே குப்பையாக ஒதுக்கப்பட்டாலும் பிற மொழிகளில் கொண்டாடப்படுகிறது” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் கலைஞர்.

சிறுகதையின் வடிவங்களில் பரிசோதனை செய்துப் பார்ப்பது கலைஞருக்கு மிகவும் பிடித்தமானது. ‘நரியூர் நந்தியப்பன்’ என்கிற சிறுகதையை கடிதவடிவில் எழுதியிருப்பார். அவருடைய சிறுகதைகளில் சாமியார்களை தோலுரிக்கும் சம்பவங்கள் ஏகத்துக்கும் அமைந்திருக்கும். ‘நளாயினி’, புராண எதிர்ப்புப் பேசும். ‘சந்தனக் கிண்ணம்’, இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போரின் நியாயத்தை எடுத்துச் சொல்லும்.

‘எழுத்தாளர் ஏகலைவன்’ என்கிற சிறுகதையில், “சிறுகதை என்றால் வெறும் பொழுது போக்குக்காகப் படிப்பதற்காகவா எழுதப்படுவது? அதில் ஏதாவது ஒரு கருத்து, சமுதாயத்துக்குத் தேவையானதாக அமைக்கப்பட வேண்டாமா?” என்று தான் ஏன் சிறுகதை எழுதுகிறார் என்பதற்கான நியாயத்தை கதையின் போக்கிலேயே சொல்லியிருப்பார்.

சிறுகதை என்றால் என்னவென்று இந்த பின்நவீனத்துவத்துவக் காலக்கட்டத்திலும் ஏதோ ஒரு வாசகனால் கேட்கப்படுகிறது. ஏதோ ஓர் எழுத்தாளர், தான் அறிந்ததை விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சிறுகதைக்கான கலைஞரின் இலக்கணம் மிகவும் எளிமையானது.

”ஒரு காட்சி அல்லது நிகழ்வைப் பற்றி, மற்றவர்களுக்கு எடுத்து விளக்கிச் சொல்லும்போது, அவரவர் நிலைக்கேற்பவும், அறிவு வளர்ச்சிக்கேற்பவும், விளக்குபவருக்கும், விளக்கத்தைக் கேட்பவருக்குமிடையே ஒரு பாலமாகப் பாவிக்கப்படுவதுதான் சிறுகதை”

ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய விளக்கம்தான் இல்லையா?

30 ஆகஸ்ட், 2019

பூம்.. பூம்.. பும்ரா!

அகமதாபாத் நகரை கோடை சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது.

உச்சி வேளை.

பள்ளிக்கு விடுமுறை என்பதால் தல்ஜீத் டீச்சர், வீட்டில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

‘பூம்.. பூம்.. பூம்..’

சீரான இடைவெளியில் அந்த சப்தம் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

தூக்கம் களைந்து, படுக்கையறையை விட்டு வெளியே வந்தார்.

ஹாலில் பத்து வயது மகன் பும்ரா, சுவரில் பந்து வீசி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

“பும்ரா, சத்தமில்லாமே விளையாட மாட்டியா?” லேசாக கண்டிப்பு தொனிக்கும் குரலில் கேட்டார் டீச்சர்.

தொனிக்கும் குரலில்தான். நிஜமான கண்டிப்பு அல்ல. மகனைப் பொறுத்தவரை எப்போதுமே தல்ஜீத் டீச்சர் கண்டிப்பு காட்ட மாட்டார்.

ஏனெனில், ஏழு வயதிலேயே தந்தையை இழந்த குழந்தை அவன்.

தொழில் நிமித்தமாக அகமதாபாத்துக்கு இடம் பெயர்ந்திருந்த பஞ்சாபி குடும்பம்.

சிறிய அளவில் கெமிக்கல் ஃபேக்டரி ஒன்றை நடத்திக் கொண்டிருந்தார் ஜஸ்பீர் சிங். அன்பான மனைவி. அவர்களது மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு சாட்சியாக ஒரு மகள், ஒரு மகன்.

மகன் பும்ராவுக்கு ஏழு வயது இருக்கும்போதுதான், அந்தக் குடும்பம் தாங்கவொண்ணா துயர் இருளில் வீழ்ந்தது. குடும்பத்தின் ஆணிவேராக திகழ்ந்த ஜஸ்பீர் சிங், மஞ்சக்காமாலை நோயால் திடீரென காலமானார்.

அதுநாள் வரை கணவரின் அரவணைப்பில் வெளியுலகம் பாராமல் இருந்த தல்ஜீத் மகனுக்காகவும், மகளுக்காகவும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார்.

நிர்மாண் உயர்நிலைப் பள்ளியில் பிரின்சிபாலாக வேலையில் அமர்ந்தார்.

அதே பள்ளியில் தன் மகளையும், மகனையும் படிக்க வைத்தார்.

டீச்சரின் குழந்தைகள் என்பதால் இருவரும் நன்றாகவே படித்தார்கள்.

டாக்டர், என்ஜினியர், ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ் என்று தன் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் குறித்து எல்லோரையும் போலவும் தல்ஜீத் டீச்சருக்கும் கனவுகள் இருந்தன.

தகப்பன் இல்லாத குறை தெரியாமல் அவர்களை வளர்த்து வந்தார்.

மகனை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்ப மாட்டார். வீட்டுக்குள்ளேயே விளையாடச் சொல்லுவார்.

பும்ராவுக்கு கிரிக்கெட்தான் பிடிக்கும்.

சச்சின் டெண்டுல்கர், வீரேந்தர் சேவாக், சவுரவ் கங்குலி, ராகுல் டிராவிட், முகம்மது கைஃப், யுவராஜ்சிங், தினேஷ் மோங்கியா, ஹர்பஜன் சிங், ஜாகீர்கான், ஜவகல் ஸ்ரீநாத், ஆஷிஷ் நெஹ்ரா என்று இந்திய கிரிக்கெட் ஜாம்பவான்கள் சர்வதேச அளவில் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த காலம் அது.

டிவியில் கிரிக்கெட் பார்ப்பதுதான் பும்ராவின் ஒரே சந்தோஷம். பேட்டிங்கைவிட பவுலிங்தான் அவனது விருப்பம். ஜாகீர்கான் யார்க்கர் போட்டு பேட்ஸ்மேனை திணறடிக்கும் காட்சியை கைத்தட்டி ரசிப்பான்.

கிரிக்கெட் போட்டி இல்லாதபோது டென்னிஸ் பந்தை சுவரில் அடித்து பவுலிங் செய்து விளையாடுவான்.

அப்படிதான் அன்று ‘பூம்.. பூம்.. பூம்..’ சப்தம் வந்த சம்பவம்.

சப்தமில்லாமல் சுவரில் பந்துவீசி எப்படி பவுலிங் செய்ய முடியும்?

முடியும்.

சிறுவன் பும்ரா யதேச்சையாக அந்த டெக்னிக்கை கண்டுப்பிடித்தான்.

சுவரின் கீழ்ப்பகுதி, தரையோடு இணையும் இடத்தில் குறிபார்த்து பந்து வீசினால் ‘பூம்.. பூம்.. பூம்..’ சப்தம் எழவில்லை. அம்மாவும் நிம்மதியாகத் தூங்கினார். தானும் விளையாடிய மாதிரி ஆயிற்று.

யதேச்சையாக அமைந்த அந்த பயிற்சிதான் இன்று உலகின் தலைசிறந்த யார்க்கர் பவுலிங் பேரரசனாக பும்ராவை உருவாக்கி இருக்கிறது என்றால் நம்பமுடியாத ஆச்சரியமாகதான் இருக்கும். ஆச்சரியங்களும், அற்புதங்களும் பெரும்பாலும் இதுபோல யதேச்சையாக தோன்றுபவைதான்.

பள்ளியில் கிரிக்கெட் ஆடிக் கொண்டிருந்தபோது, யதேச்சையாகதான் (இந்தக் கட்டுரையில் இன்னும் எத்தனை யதேச்சை வருமோ) பும்ராவின் பவுலிங்கைப் பார்த்தார் விளையாட்டு ஆசிரியர்.

பொதுவாக வேகப்பந்து வீச்சாளர்கள் தொலைவில் இருந்து ஓடிவந்துதான் பந்து வீசுவார்கள். பும்ராவோ, ஸ்பின்னர்களைப் போல மிகக்குறைவான தூரம் ஓடிவந்து படுவேகமாக வீசினான். அதுவும் அடுத்தடுத்து துல்லியமான யார்க்கர்கள்.

விளையாட்டு ஆசிரியருக்கு ஆச்சரியம். இப்படியொரு பவுலிங்கை அவர் சர்வதேச கிரிக்கெட்டில் கூட பார்த்ததில்லை.

”பும்ரா, உனக்கு யார் இப்படி பந்து வீசக் கற்றுக் கொடுத்தது?”

“நானேதான் கற்றுக் கொண்டேன்” என்றவன், வீட்டில் ‘பூம்.. பூம்’ சப்தம் வராமல் இருப்பதற்காக சுவரும், தரையும் இணையும் இடத்தில் குறிபார்த்து வீசி, வீசி பயிற்சி பெற்ற கதையை சொன்னான்.

பும்ராவின் அதிசயப் பந்துவீச்சு குறித்த தகவல் உள்ளூர் கிரிக்கெட் அகாடமிக்குப் போனது. அகாடமியில் இருந்த பயிற்சியாளர், “தம்பி, நீ சாதாரண ஆளு இல்லை. உலகத்தையே உன் பந்து வீச்சால் ஆளப்போறே. டெய்லி கரெக்டா பிராக்டிஸுக்கு வந்துடு” என்றார்.

அப்போது பும்ராவின் வயது பதினாலு.

நேராக அம்மாவிடம் போனார். இனிமேல் ‘ர்’தான். டீனேஜுக்கு வந்துவிட்டாரே?

“அம்மா, நான் ஜாகிர்கான் கிரிக்கெட் பிளேயர் ஆகப்போறேன்”

ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தார் அம்மா.

“உனக்கென்ன கிரிக்கெட் தெரியும்?”

“மத்தவங்களுக்கு தெரியாததெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்னு கிரிக்கெட் அகாடமியில் சொல்லுறாங்க அம்மா”

அம்மாவுக்கு கவலையாகப் போய்விட்டது. ஒரே மகனை நன்றாகப் படிக்கவைத்து பெரிய வேலைக்கு அனுப்புவதுதான் அவரது லட்சியம். மகனோ, விளையாடப் போகிறேன் என்று அடம் பிடிக்கிறார்.

”வேணாம் கண்ணா. கோடி பேருலே ஒருத்தருதான் டெண்டுல்கர் ஆகமுடியும். நீ அப்பா இல்லாத பையன். உன்னை வெச்சி நான் ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது.”

“அம்மா. என்னை நம்பு. நானும் கோடிலே ஒருத்தன்தான்.”

“கண்ணா, நீ ஸ்பெஷல்னு அம்மாவுக்குத் தெரியும். இருந்தாலும்…”

“என்ன இருந்தாலும்? அம்மா, நீங்க ஸ்கூல் பேரண்ட்ஸ் மீட்டிங்கில் பேசுறதைப் பார்த்திருக்கேன். குழந்தைகளோட கனவை நனவாக்கிறது பெற்றோர்களின் கடமைன்னு பேசுவீங்க. நீங்களே கடமை தவறலாமா?”

வார்த்தைகளால் பும்ரா வீசிய யார்க்கருக்கு அம்மா தல்ஜீத், க்ளீன் பவுல்ட் ஆனார். தன் பேச்சை எடுத்துக்காட்டியே தன்னை மடக்கிய மகனின் சாமர்த்தியத்தை வியந்தார்.

”கண்ணா, நீ எது செஞ்சாலும் நல்லபடியா செய்வே. உன் கனவு நீ நினைச்சமாதிரி நடக்கலைன்னாலும் பரவாயில்லை. உடனே அம்மா கிட்டே ஓடி வந்துடு. வேற என்ன செய்ய முடியும்னு பார்த்துக்கலாம்.”

ஆனால் –

அப்படியொரு சந்தர்ப்பம் பும்ராவுக்கு ஏற்படவே இல்லை.

அதிகாலையில் எழுந்து பயிற்சிக்காக அகாடமிக்கு செல்வார். பயிற்சி முடிந்ததும் நல்ல பிள்ளையாக பள்ளிக்குச் செல்வார். மாலையில் மீண்டும் பயிற்சி.

அம்மாவுக்காக நன்றாகப் படித்தார். தனக்காக தீவிரப் பயிற்சி மேற்கொண்டார்.

குஜராத் கிரிக்கெட் அசோஷியேஷன் நடத்திய சம்மர் கேம்பில் கலந்துக் கொண்டார். பும்ராவின் வித்தியாசமான பவுலிங் அங்கிருந்தவர்களைக் கவர்ந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து அவரை எம்.ஆர்.எஃப் பவுண்டேஷனுக்கும், தேசிய கிரிக்கெட் அகாடமியின் மண்டலப் பயிற்சி முகாமுக்கும் அனுப்பினார்கள். சென்ற இடமெல்லாம் புதிய நுணுக்கங்களை கற்றுத் தேர்ந்தார்.

குஜராத் 19 வயதுக்குட்பட்டோர் கிரிக்கெட் அணிக்கு தேர்வாகி, முதல் போட்டி சவுராஷ்டிரா அணியுடன். தான் விளையாடிய முதல் போட்டியிலேயே பேட்டிங்குக்கு சாதகமான ராஜ்கோட் மைதானத்தில் 7 விக்கெட்டுகள் வீழ்த்தி அசத்தினார்.

“பும்ரா எப்போது பவுன்ஸர் வீசுவான், எப்போது யார்க்கர் போடுவான் என்று எந்த பேட்ஸ்மேனுமே கணிக்க முடியாது. அவன் வீசுவது பந்தா அல்லது அணுகுண்டா என்றே தெரியாது” என்று இப்போதும் சிலிர்க்கிறார் குஜராத் ரஞ்சி அணியின் பயிற்சியாளரான ஹிதேஷ் மஜூம்தார்.

சயித் முஷ்டாக் அலி டி20 சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் பும்ராவின் பந்துவீச்சை கவனித்தார் அப்போதைய மும்பை ஐபிஎல் அணியின் பயிற்சியாளரான ஜான்ரைட்.

மும்பை அணி, பும்ராவோடு ஒப்பந்தம் செய்தது. மும்பை அணியில்தான் தன்னுடைய காட்ஃபாதரான யார்க்கர் மன்னன் லசித் மலிங்காவை சந்தித்தார் பும்ரா. தன்னைப் போலவே சலிக்காமல் யார்க்கர் வீசும் பும்ராவுக்கு, ஏகப்பட்ட நுணுக்கங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தார் மலிங்கா.

அவ்வளவுதான்.

சர்வதேச கிரிக்கெட்டுக்கு ஒரு யார்க்கர் டான் ரெடி!

மீதியெல்லாம் சமகாலத்தில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் சாதனை வரலாறு.

(நன்றி : குங்குமம்)