21 ஜூலை, 2020

கலையுலகச் சோழன்!



அப்பா, எம்.ஜி.ஆர் ரசிகர். எனவே, வாரிசு ரசனையாக எனக்கும் மக்கள் திலகத்தைதான் பிடிக்கும்.

அம்மாவோ நேரெதிர். சிவாஜி படங்கள்தான் பார்ப்பார். எம்.ஜி.ஆர் படத்தையெல்லாம் ‘வெறும் சண்டை’ என்று ஒதுக்கிவிடுவார்.

ஆனால் -

கடைசிக் காலத்தில் அப்பாவும் சிவாஜியை ரசிக்க ஆரம்பித்தார். ‘திருவிளையாடல்’, ‘சரஸ்வதி சபதம்’ மற்றும் ‘பா’ வரிசை படங்களை திரும்பத் திரும்ப விசிடியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “சிவாஜியும் கூட நல்லாதான்யா ஸ்டைல்லா நடிச்சிருக்காரு” என்று கமெண்ட் செய்வார். எனக்குள் ஊறிப்போயிருந்த எம்.ஜி.ஆர் ரசனை ரத்தம் அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

2001, ஜூலை 21-க்கு முன்பாக ஒட்டுமொத்தமாக பத்து, பதினைந்து சிவாஜி படங்களைப் பார்த்திருந்தாலே அதிகம். அவையும் கூட பராசக்தி, மனோகரா, நான் வாழ வைப்பேன், விடுதலை, தேவர் மகன், படையப்பா, ஒன்ஸ்மோர் மாதிரி படங்கள்தான். டிவியில் சிவாஜி படமென்றாலே ஜூட்.

2000-ங்களின் தொடக்கத்தில் தி.நகர் பாகீரதி அம்மாள் தெருவிலிருந்த ஒரு விளம்பர ஏஜென்ஸியில் பணி. தினமும் போக் ரோடு சிவாஜி வீட்டைக் கடந்துதான் என் டிவிஎஸ் சேம்ப் செல்லும். அந்த வீட்டு வாசலில் சில முறை சிவாஜி, ராம்குமார், பிரபுவையெல்லாம் கண்டிருக்கிறேன். அங்கிருக்கும் ஆட்டோ ஸ்டேண்ட் டிரைவர்களோடு அவ்வப்போது பிரபு பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

மகத்தான நடிகர் வீடு வழியாக தினமும் சென்றுக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த வீட்டுக்கு சற்றே எதிர்ப்புறம் அமைந்திருக்கும் ஆற்காடு தெருதான் நமக்கு திருத்தலம். மக்கள் திலகம் வாழ்ந்த வீடாயிற்றே?

எம்.ஜி.ஆர் ரசனையின் ஒரு விபரீத அம்சம் என்பது சிவாஜி வெறுப்பு. கண்ணை மூடிக்கொண்டு சிவாஜியை மட்டம் தட்டுவது. அப்படிதான் தட்டிக் கொண்டிருந்தேன் அந்த 2001 ஜூலை 21 வரை.

‘கலைஞர் நீண்டகாலம் வாழ, என் வாழ்நாளின் மீத வருடங்களை தருவேன்’ என்று கூறியிருந்தார் சிவாஜி. பாசிஸ்ட் ஜெயலலிதாவால் படுமோசமான முறையில் மிருகத்தனமாக போலீஸாரால் கலைஞர் கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட ஒரு மாதத்துக்குள்ளாகவே, தன் வாழ்நாளின் மீதி வருடங்களை தன் ஆருயிர் நண்பருக்குக் கொடுத்துவிட்டு மேலுலகம் சென்றார்.

சிவாஜியின் மறைவுச் செய்தியைக் கேட்டபோது அளவில்லா துக்கம் நெஞ்சைக் கவ்வியது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அவரது பூவுடலுக்கு பல்லாயிரக் கணக்கானோர் திரண்டு மரியாதை செலுத்திய காட்சிகளை டிவியில் பார்த்துவிட்டு, உடனே போக் ரோடுக்கு கிளம்பினேன். நந்தனம் சிக்னலில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு போக் ரோடுக்குச் செல்லும்போது காணுமிடமெல்லாம் மக்கள் வெள்ளம். கதறியழுதவாறே அன்னை இல்லத்தை நோக்கி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் ‘பராசக்தி’ வசனத்தை அழுதவாறே உரத்தக் குரலில் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். சிவாஜி யார் என்பதை உணர்ந்த தருணம் அது.

அன்று அவரது உடலுக்கு மரியாதை செலுத்திவிட்டு, மறுநாள் அலுவலகத்துக்கு விடுப்பு சொல்லிவிட்டு, இறுதி ஊர்வலத்திலும் பங்கேற்றேன்.

அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா, கலைஞர் என்று எத்தனையோ பிரபலங்களின் இறுதி ஊர்வலங்கள் இன்றும் சென்னை மாநகரில் நினைவுகூறப்படுகின்றன. சிவாஜி இறுதி ஊர்வலத்தை மட்டும் ஏனோ அதில் சேர்க்க மறந்துவிடுகிறார்கள்.

தி.நகரில் தொடங்கி பெசண்ட் நகர் வரை நடந்த சிவாஜியின் இறுதி ஊர்வலத்திலும் பல லட்சம் பேர் பங்கேற்றனர். ரஜினி, கமல் உள்ளிட்ட உச்ச நட்சத்திரங்கள் சாதாரணர்களாக தங்களை மாற்றிக்கொண்டு பங்கேற்ற பிரும்மாண்டமான ஊர்வலம் அது. மக்கள் கடலில் மிதந்தவாறேதான் அவரை சுமந்த வாகனம் நகர் மத்தியில் சென்றது. செய்தி சேகரிக்க வந்த பத்திரிகையாளர்களும், போட்டோகிராஃபர்களும் கூட அழுதது எந்த இறுதி ஊர்வலத்திலும் நான் கண்டிராத காட்சி.

அன்றிலிருந்துதான் சிவாஜி படங்களையே பார்க்க ஆரம்பித்தேன். கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகளில் நூற்றுக்கணக்கான படங்களை டிவி, இணையம் மூலம் பார்த்தாகிவிட்டது. என்னுடன் சினிமா கார்ப்பரேட் நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றிய சம்பத் என்பவர் தீவிர சிவாஜி ரசிகர். அவருடனான உரையாடல்கள் சிவாஜியின் நடிப்பை எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதை சொல்லிக் கொடுத்தது. உலகிலேயே இவ்வளவு வேடங்கள் ஏற்று, ஒவ்வொரு வேடத்துக்கும் வேறுபாடு காட்டி நடித்த நடிகர் வேறு எவராவது இருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான். சிவாஜியை ரசிக்க ‘செல்லுலாய்ட் சோழன்’ என்கிற பிரமாதமான ‘ரீடர்’ ஒன்றை பத்திரிகையாளர் சுதாங்கன் எழுதியிருக்கிறார். சர்வதேச அளவில் வேறெந்த நடிகருக்காவது இப்படியொரு நுணுக்கமான ரசனை சார்ந்த விரிவான நூல் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இருபது வயதுவரை நான் வெறுத்துக் கொண்டிருந்த சிவாஜி, கடந்த இருபதாண்டுகளில் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமான மனிதராக ஆகிவிட்டார். இன்று, உலகின் தலைசிறந்த நடிகர் சிவாஜிதான் என்பது என் மனப்பதிவு.

13 ஜூலை, 2020

கருகுகிறதா ஜரிகைக் கனவு?


சி... னி... மா...
வீரியமிழக்கும் மூன்றெழுத்து மந்திரம்?

என்னவாகும் சினிமா?

கொரோனா மூன்றெழுத்து!
சினிமாவும் மூன்றெழுத்து!!

மூடப்படும் அரங்கங்கள்!

ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய திரையரங்கம் என்று சொல்லப்பட்ட மதுரை தங்கம் தியேட்டர் மூடுவிழா கண்டது. 1952ல் ‘பராசக்தி’யில் தொடங்கிய தங்கம் தியேட்டரின் பயணம், ஏறத்தாழ அறுபது ஆண்டுகளாக நீடித்தது. தங்கம் தியேட்டருக்கு முன்பே சில அரங்குகள், கல்யாண மண்டபங்களாக மாற்றப்பட்டிருந்தாலும் இத்தியேட்டர் கண்ட மூடுவிழாதான் சினிமா ரசிகர்களுக்கு நிஜமான நடப்பை உரைத்தது.

அதற்கடுத்த கடைசிப் பத்து ஆண்டுகளில் படிப்படியாக சிங்கிள் ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்கள் என்று சொல்லப்படும் பழைய பிரபலமான பெரிய தியேட்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக தமிழகமெங்கும் தொடர்ச்சியாக மூடப்பட்டுதான் வருகின்றன. அவற்றில் சில அரங்கங்கள், மல்ட்டி ஸ்க்ரீன் தியேட்டர்களாக உருமாறி பிழைத்து வருகின்றன. தியேட்டர்கள் தொடர்ந்து மூடப்படும் இந்தப் போக்கை இப்போது கொரோனா விரைவுப்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த கொரோனா ஊரடங்குக் காலத்தின் போது வடசென்னையின் புகழ் பெற்ற அரங்கமான மகாராணி, ஏவிஎம் ஸ்டுடியோ நிறுவனத்தாரின் ஏவிஎம் ராஜேஸ்வரி போன்ற அரங்கங்களின் மூடுவிழா தகவல், சினிமா ரசிகர்களை கடும் அதிர்ச்சிக்கும், சோகத்துக்கும் உள்ளாக்கி இருக்கின்றன.

இனம், மதம், ஜாதி, மொழி, வர்க்கம் கடந்து எல்லாத் தரப்பினரையும் ஒரே குடைக்குக் கீழே கொண்டுவந்தவை சினிமா அரங்கங்கள். சினிமா அரங்கங்களுக்கு முன்பாக நாடக அரங்குகளில் கூட பார்வையாளர்களுக்குள் பாகுபாடு இருந்தன. அந்தப் பாகுபாடுகளை முற்றிலுமாக தகர்த்தெறிந்த சாதனையை நிகழ்த்திய அரங்கங்கள் காணாமல் போவது வெறுமனே சினிமா ரசிகர்களுக்கு மட்டுமின்றி சமூகத்தை ஆராய்ந்துவரும் ஆய்வாளர்களுக்குமே அதிர்ச்சியான விஷயம்தான்.

இனி சினிமா என்றாலே அவை சொகுசு அரங்கங்கள்தான் என்றாகும்போது சமூகத்தில் பொருளாதாரரீதியில் பின்தங்கிய வகுப்பினருக்கு இயல்பாகவே சினிமா மறுக்கப்படும். வெகுஜனக் கலையாக இருந்த சினிமா, இனி மேட்டுக்குடியினருக்குரிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாறிவிடும். இம்மாதிரி சொகுசு அரங்கங்களுக்குள் நுழைவதற்கே மிகப்பெரிய கட்டணம், இடைவேளையின் போது உண்பதற்குரிய உணவுப் பண்டங்களின் உயர்தர விலை போன்றவை ஏழை, எளியவர்களுக்கு எட்டாக்கனியாகி விடும். நடுத்தரக் குடும்பத்தினருக்கும் கூட முன்பு போல மாதத்துக்கு ஒருமுறை குடும்பத்தோடு சினிமா என்கிற பொழுதுபோக்கு, பட்ஜெட்டுக்கு கட்டுப்படி ஆகாது.

இப்போது மெதுமெதுவாக ஊரடங்குத் தளர்வுகள் உலகம் முழுக்க நடைமுறைக்கு வருகின்றன. மக்கள் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பினாலுமே கூட சமூக இடைவெளி பேணவேண்டியதின் காரணமாக கூட்டமான இடங்களுக்கு வரத் தயங்குவார்கள். குறிப்பாக சினிமா போன்ற இன்டோர் அரங்கங்களில் அருகருகே அமர்ந்து படம் பார்க்க அஞ்சுவார்கள். சினிமா அரங்கங்கள் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவது என்பது இனி கிட்டத்தட்ட கனவுதான்.

தியேட்டர்கள் இயங்காத இந்த காலக்கட்டங்களில் மக்கள் வேறு வேறு பொழுதுபோக்குகளுக்கு தங்களை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சினிமாவை விட விலை மலிவான அந்தப் பொழுதுபோக்குகளே அவர்களை திருப்திப் படுத்துகின்றன எனும் பட்சத்தில், மீண்டும் அவர்களுக்கு ‘சினிமா எக்ஸ்பீரியன்ஸ்’ என்கிற உணர்வை ஏற்படுத்துவது என்பது பகீரத பிரயத்னமான விஷயம். அப்படியே சினிமா அனுபவத்துக்காக அரங்கங்களுக்கு வருபவர்களை மிரட்டவும், விரட்டவும் பெட்ரோல் கணக்காக ஏறிவிட்ட டிக்கெட் கட்டணம் தயாராகவே இருக்கிறது.

அப்படியானால் அரங்கங்களின் எதிர்காலம்?
ஆண்டவன்தான் காப்பாத்தணும்!.

முடிவுக்கு வருகிறது ஹீரோயிசம்?

உலகத்தில் வேறெந்த நாட்டிலாவது ரசிகர் மன்ற (சரி, நற்பணி இயக்கம்) கலாச்சாரம், தமிழகம் மாதிரி இருக்கிறதா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக இல்லை. தன்னை யார் ஆள வேண்டும் என்பதைக்கூட சினிமாத்திரையில் இருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கும் வித்தியாசமான மனோபாவம் கொண்டவன் தமிழன். பக்கத்து ஊரான கேரளாவில் கூட மம்முட்டி, மோகன்லால் போன்ற நடிகர்களுக்கு இப்படி குக்கிராமம் வரை அரசியல் கட்சிகளின் கட்டமைப்புப் போன்ற கிளை ரசிகர் மன்றங்கள் எல்லாம் இல்லை.
உலக சூப்பர் ஸ்டாரான ஜாக்கிசான் சென்னை வந்திருந்தபோது, அவருக்கு இங்கே ரசிகர் மன்றங்கள் இருக்கின்றன என்று அவர் படங்களை வினியோகிக்கும் வினியோகஸ்தர் சொல்லியிருக்கிறார். ஜாக்கிசான் படங்கள் இங்கே ரிலீஸாகும்போதெல்லாம் பிரும்மாண்டமான கட்டவுட்டுகள் வைத்து, பாலாபிஷேகம் நடைபெறுவதை எல்லாம் சொன்னபோது ‘எனக்கு என் சொந்த ஊரான சீனாவிலேயே கூட இப்படியெல்லாம் செய்வதில்லையே?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார்.

அந்தளவுக்கு பாகவதர் காலத்திலிருந்தே ஹீரோயிசம், தமிழனின் இரத்தத்தில் கொரோனா கிருமி போல கலந்திருக்கிறது. சோதாவான ஒரு ஹீரோ, பத்து பேரை பந்தாடும் காட்சியை டிவியில் பார்க்கும்போது யாராக இருந்தாலும் சிரிப்புதான் வரும். ஆனால், அதை பெரிய திரையில் விசிலடித்து கைத்தட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் கூட்டத்தின் நடுவே காணும் ரசிகனுக்கு நரம்பெல்லாம் முறுக்கேறுகிறது. ரசிகனின் இந்த தனிப்பட்ட தியேட்டர் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்தான் - நடிக்கவே தெரியாத கொஞ்சம் வேகமாக நடப்பதற்கு கூட டூப்பு போடும் - ஹீரோக்களுக்கெல்லாம் கோடிக்கணக்கில் சம்பளம் பெற்றுத் தருகிறது.

படம் ரிலீஸ் ஆகும்போதெல்லாம் அரங்கங்கள் தோறும் தோரணம், கட்டவுட்டுகள், பாலாபிஷேகம் தொடங்கி அன்னதானம் வரை நடக்கும் ரசிகர் அலப்பறைகளையெல்லாம், கடந்த ஐந்து, ஆறு மாத காலமாக கொரொனா கிருமி விழுங்கிவிட்டது. இனி ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வாழ்வாதாரத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், புதுப்படங்கள் ரிலீஸ் ஆனால் மனம் கவர்ந்த நடிகனுக்கு கட்டவுட் வைக்க வேண்டும், தோரணம் கட்ட வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றது. மிஞ்சிப் போனால் வாட்ஸப் க்ரூப்புகளிலும், பேஸ்புக்கிலும் ஒரு வாழ்த்து போட்டுவிட்டு சத்தமில்லாமல் இருந்துவிடுவார்கள்.

ஹீரோவுக்கும், ரசிகனுக்குமான இந்த இடைவெளியை கொரொனா சற்றுப் பெரிதாகவே உருவாக்கி இருக்கிறது. தனக்கு ஒன்று என்றால் தன் ஹீரோ ஓடிவருவான் என்கிற மூடநம்பிக்கை பெரும்பாலான ரசிகர்களுக்கு இருந்தது.

ஆனால் -

கொரோனா காலத்தில் மாஸ் ஹீரோக்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்றே எவருக்கும் தெரியவில்லை. ‘கொரோனா முடிஞ்சா சொல்லுங்க, ஷூட்டிங்குக்கு வர்றேன்’ என்று தங்களை சொகுசுப் பங்களாக்களிலும், கடற்கரையோரப் பண்ணை வீடுகளிலும் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஹீரோக்கள் பலரும் ரசிகர்களை ஏறத்தாழ மறந்தே விட்டார்கள் என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. தங்கள் படங்கள் ரிலீஸ் ஆகும்போதுதானே அவர்களுக்கு ரசிகர்களின் நினைவு வரும். ஹீரோக்களின் இந்தப் போக்கு துயரமான சூழலில் ரசிகர்களை கடுமையாக வருத்தமடையச் செய்திருக்கிறது. போஸ்டர் ஒட்டவும், கட்டவுட் கட்டவும் மட்டும்தான் நாங்களா என்று சிந்திக்கவும் வைத்திருக்கிறது. தன்னை கறுவேப்பிலை மாதிரி பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தன் அபிமான ஹீரோவோடு மனரீதியாகவும் அவன் விலகிக் கொண்டிருக்கிறான். தன்னுடைய ‘தலைவரின்’ மொக்கைப் படங்களுக்கு கூட சப்பைக்கட்டு கட்டிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய பிடிவாதம் இனி மெல்லக் குறையும்.

இந்தக் கொரோனா கொடுந்துயர் காலத்தில் தனக்கும், தன் சமுதாயத்துக்கும் பாதுகாப்பாக நிற்கும் டாக்டர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள், காவலர்கள் உள்ளிட்டோரையே இனி அவன் ஹீரோவாகக் கருதுவான். கொரோனா, சினிமா அரங்கங்களை தொடர்ந்து மூடவைப்பதை ஒரு பாதகமான அம்சமாக கருதினாலும், ஹீரோயிஸம் என்கிற வைரஸையும் அழிக்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை சாதகமானதாக கருதலாம்.

விடியல் தெரிகிறது, வெளிச்சம் பிறக்கிறது!

சினிமாவுக்கு மாற்று?

இனி சினிமா என்பது விலை கூடுதலான பொழுதுபோக்கு. கொரோனா கற்றுத் தந்திருக்கும் சுகாதாரத்துக்கு ஏற்பவும் தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஊரடங்கு சமயத்தில் இந்திய சினிமாத்துறை சுமார் மூவாயிரம் கோடி இழப்பை சந்தித்திருக்கிறது என்று மதிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழலில்தான் வீட்டிலிருந்தே சினிமா பார்க்கும் ஓடிடி கலாச்சாரம் பெருகும் என்று நிபுணர்கள் கணிக்கிறார்கள். வெப்சீரிஸ், சினிமா மற்றும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களோடு கூடிய வீடியோக்களை மக்கள் மிக மலிவான கட்டணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

டிவி, கம்ப்யூட்டர், லேப்டாப், மொபைல்போன் என்று அவரவருக்கு வசதியான ஓர் அமைப்பின் துணைக் கொண்டு அவரவர் விருப்பப்பட்ட நேரத்தில் பார்க்கக்கூடிய சுதந்திரத்தை ஸ்ட்ரீம் தளங்கள் மக்களுக்கு வழங்குகின்றன. பொழுதுபோக்குத் துறையில் இது குறிப்பிடத்தக்க புரட்சியாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

இன்று சினிமாவில் நட்சத்திர அந்தஸ்து கொண்டவர்களுக்கு கொட்டிக் கொடுக்கும் பணம்தான் பட்ஜெட்டில் பிரதானம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த விஷயம்தான். சினிமாக்களுக்கு செலவழிப்பதை போல இதுபோன்ற ஸ்ட்ரீமிங் கண்டென்டுகளை உருவாக்க பல கோடி ரூபாய்கள் அனாவசியச் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில் சினிமாவை போல பெரிய நட்சத்திரங்களின் பங்கேற்பு ஆன்லைனுக்கு தேவையில்லை. வித்தியாசமான சிந்தனையோடு பொழுதுபோக்குக்கு ஏற்ற கருத்துகளுக்குதான் ஆன்லைன் பார்வையாளர்களிடம் வரவேற்பு கிடைக்கிறது. நட்சத்திர அம்சமெல்லாம் இரண்டாம் பட்சமே.

இத்தகைய சூழலில் திறமைக்குதான் முன்னுரிமை. நல்ல கதை, திரைக்கதை எழுதத் தெரிந்த எழுத்தாளர்கள், யதார்த்தமாக நடிக்கும் நடிக நடிகையர், சிறந்த தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கு ஓடிடி தன்னுடைய கதவை அகலமாகத் திறந்து வைத்திருக்கிறது.

Content is king என்கிற கருத்தை வலுவாகப் பின்பற்றுமேயானால் ஸ்ட்ரீமிங் தளங்கள், சினிமாவுக்கு மாற்றாக உருவெடுக்கும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. எனவேதான் இப்போதே பல பிரபல நடிக, நடிகையரும் இயக்குநர்களும் ஏனைய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களும் வெப்சீரிஸ் உருவாக்கத்தில் பங்கேற்க ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், சினிமாவில் காட்டிய அலட்சியத்தை இங்கேயும் காட்டுபவர்கள், பீல்டில் நிலைக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

திறமைக்கு சிகப்புக் கம்பளம். தடம் பதிக்க நீங்கள் தயாரா?

வரலாறு திருத்தி எழுதப்படுமா?

சினிமா என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவான அறிவியல் சாதனம். ஒரு பெரிய திரையில் அசையும் படங்களைக் காட்டுவது என்பதே சினிமா. ஆரம்பத்தில் மவுனப்படங்களாக மக்களுக்கு அறிமுகமான சினிமா, ஒரு காலக்கட்டத்தில் பேசத் தொடங்கியதும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஒரு மகத்தான பொழுதுபோக்கு ஊடகமாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது. ஏறத்தாழ ஒன்றேகால் நூற்றாண்டு, உலகை தன் கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களால் கட்டிப்போட்ட ஊடகம் இது.

ஏறத்தாழ முதல் உலகப்போர் தொடங்கிய காலக்கட்டத்தில்தான் சினிமா, ஒரு இண்டஸ்ட்ரியாக உருவெடுத்தது. முதல் முப்பதாண்டுகளில் ஏராளமான பரிசோதனை முயற்சிகளில் வென்று தன்னை வளப்படுத்தி நிலைப்படுத்திக் கொண்டது. கிட்டத்தட்ட எண்பது ஆண்டுகளாக சினிமாவில் நடைபெறும் மாற்றங்கள் என்றால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களையே சொல்ல வேண்டும். கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் வண்ணப்படங்களாக ஆனது. பின்னர் 3டி வடிவத்திலும் பெற்றிருக்கும் வெற்றி. ஒளி மற்றும் ஒலி ஆகிய துறைகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் துல்லியமான வளர்ச்சிகளைக் குறிப்பிடலாம்.

சினிமாத் தயாரிப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள், அதே சமயத்தில் சினிமாவை மக்களுக்குக் காட்டும் திரையரங்கங்களிலும் எதிரொலித்தது. காலத்துக்கேற்ற மாற்றங்களை இத்துறை ஏற்றுக் கொண்டதின் காரணமாகவே நூற்றாண்டு கண்ட நிலையிலும் வலுவான தொழிலாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள காரணமானது.

ஏறத்தாழ சினிமாத்துறையோடு போட்டிபோட்ட ஒலிஊடகமான ரேடியோவும் கூட தன்னை காலக்கட்டத்துக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. செய்தி ஊடகமான ரேடியோவுக்கு மவுசு குறைந்தபோது அது பொழுதுபோக்கு ஊடகமான சினிமாவை சார்ந்து, சூப்பர்ஹிட்டான சினிமாப் பாடல்களை ஒலிப்பரப்பி தன்னிருப்பை தக்கவைத்துக் கொண்டது.

சினிமாவுக்கும், ரேடியோவுக்கு போட்டியில்லை என்கிற நிலையில்தான் டிவி களத்தில் குதித்தது. டிவியும் காட்சி ஊடகம் என்பதால் சினிமாவுக்கு முன்பிருந்த மவுசு சற்றே குறைந்தது. டிவியிலேயே சினிமாவும் பார்க்க முடியும் என்கிற நிலையால் தயாரிப்பாளர்களுக்கு கூடுதல் வருமானம் கிடைத்தாலும், திரையரங்கங்களுக்கு கூட்டம் குறைந்தது என்பது உண்மை. இதனால்தான் சினிமா 3டி, ஐமேக்ஸ் உள்ளிட்ட தனக்கேயுரிய பிரத்யேகப் பண்புகளை தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக சாத்தியமாக்கிக் கொண்டது.

கடந்த இருபதாண்டுகளாக சினிமாவில் ஏற்பட்டிருக்கும் டிஜிட்டல் புரட்சி, கனவிலும் நினைத்திரான பல்வேறு முன்னேற்றங்களை சினிமாத்துறைக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கின்றன.

ஆனால் -

மல்ட்டி-இன்-ஒன்னாகிய இணையம், முன்பு ரேடியோ டிவி போன்றவை தரமுடியாத பலத்தப் போட்டியை இப்போது சினிமாவுக்கு தந்து வருகிறது. பார்வையாளனின் கட்டுப்பாட்டில் அவனுடைய பொழுதுபோக்கு என்கிற மகத்தான சுதந்திரம், அவனை இதற்கு முன்பாக அரங்கில் கட்டிப்போட்ட சினிமாவை ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறது. சினிமாத்துறை பல்வேறு காரணங்களால் ஏற்கனவே சற்று பலவீனமாகதான் இருந்தது. ஏகப்பட்டத் துறைகளை ஏப்பம் விட்டிருக்கும் கொரோனாவின் கொடூரப் பசிக்கு அது தப்புமா என்பதை காலம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

காலத்துக்குத் தெரியும், எதைக் காணாமல் செய்யவேண்டும் என்பது!

(நன்றி : தினகரன் வசந்தம்)