October 10, 2015

துக்ளக் பிறந்த கதை!

‘சம்பவாமி யுகே யுகே’ நாடகம் நடக்கிறது.

நாடகத்தின் இடைவேளையில் திடீரென முதல்வர் காமராஜர் அரங்குக்கு வருகிறார். அவரை சோ அழைக்கவில்லை. நாடகம் நடத்திய சபா, சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தது.

நாடகத்தைப் பாராட்டி ஜெமினி கணேசன் மேடையில் பேசுகிறார். “அருமையான இந்த நாடகத்தை மேடையேற்ற அரசு அதிகாரிகள் லைசென்ஸ் மறுத்ததாக சோ சொல்கிறார்” என்று ஜெமினி பேச, காமராஜருக்கு ‘கெதக்’கென்று ஆனது. (அப்போதெல்லாம் ரேடியோ வைத்திருக்கவே லைசென்சு வேண்டும்).

சோவிடம் விவரம் கேட்கிறார். மத்திய மாநில அரசுகளை விமர்சித்து சில வசனங்கள் நாடகத்தில் இடம் பெற்றிருந்ததாகவும், ஸ்க்ரிப்டை வாசித்த அரசு அதிகாரிகள் லைசென்ஸ் வழங்க மறுத்ததாகவும் சொன்னார். இதையடுத்து காமராஜருக்கும், சோவுக்கும் விவாதம் வலுக்கிறது.

“பொறுப்பில்லாமே கண்டதையும் எழுதினா எவன் லைசென்சு கொடுப்பாண்ணேன்?”

“இப்போ கொடுத்திருக்கீங்களே? மேடை ஏத்திட்டேனே? அப்படின்னா யார் பொறுப்பில்லாதவா?”

“வண்டி ஓட்ட லைசென்சு கொடுக்கிறதுங்கிறது, உங்களுக்கு ஓட்டத் தெரியும்னுதான். அந்த வண்டியை எடுத்துட்டுப் போய் எவன் மேலேயோ மோதி விபரீதம் ஆயிடிச்சின்னா அதுக்கு லைசென்ஸ் கொடுத்தவனா பொறுப்பு?”

“எனக்கு ஓட்டத் தெரியுமா தெரியாதான்னு நீங்களே இருந்து பார்த்திருந்தாதானே தெரியும். பாதியிலே வந்துட்டு இப்படி பேசுறது சரியா?”

இதைத் தொடர்ந்து காமராஜர் கோபமாக கிளம்புகிறார். நாடகத்தை நடத்தும் சபாவினருக்கு தர்மசங்கடம். நாடகம் பார்க்க வந்திருந்தவர்களுக்கு அதிர்ச்சி. நாட்டின் முதல்வரையே ஒரு சின்னப்பையன் எதிர்த்து, மரியாதை இல்லாமல் பேசுவதா என்று. அதே நேரம், இந்த சம்பவம்தான் சோவை துணிச்சல் மிக்கவராகவும், கறாரான அரசியல் விமர்சகராகவும் பிரபலப்படுத்தியது.

சோவின் தந்தையார் காமராஜர் மீது பெரும் மதிப்பு வைத்திருந்தவர். எனவே, காமராஜரிடம் மன்னிப்பு கேட்காமல் வீட்டுக்கு வந்தால் சேர்க்க மாட்டேன் என்று கூறிவிட்டார். சோ, பணிபுரிந்த அலுவலகமான டி.டி.கே.வும் இதேரீதியான நிபந்தனையை விதித்திருந்தது.

பிற்பாடு காமராஜரை பார்த்து தன்னிலை விளக்கம் சொல்ல சோ முயற்சிக்கிறார்.

“அதெல்லாம் எதுக்குங்குறேன்? அப்படி இல்லைன்னா நீங்க சோவே இல்லைங்கறேன்” என்று தன் பெருந்தன்மையை காமராஜர் காண்பித்தார்.

இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு ‘சோ பேசுகிறார்’ என்று தமிழகத்தில் பல பகுதிகளிலும் போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டு, பரபரப்பான பேச்சாளராகிறார். அவ்வகையில் சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒருமுறை பேசவேண்டியிருக்கிறது.

பார்ப்பனீயச் சிந்தனைகளின் மொத்த உருவம் சோ. அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக மாணவர்களிடமோ அப்போது திராவிட சுயமரியாதை இயக்கக் கருத்துகள் நாடி, நரம்பெல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

சோ பேசப்பேச மாணவர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பு. எழுந்து ஒருமையில் கோஷமிடத் தொடங்கினார்கள்.

“இப்படியெல்லாம் மேடையிலே பேச உனக்கு வெட்கமா இல்லையாடா?” என்று ஒரு மாணவர் சூடாக கேட்டார்.

“பேசுறது என்னடா... தைரியமா எழுதக்கூட செய்வேன்” என்று பதிலடி கொடுத்தார் சோ.

“நீ எழுதுனா எந்த பத்திரிகை பிரசுரிப்பான்? எவன் படிப்பான்?” மாணவர்களின் பதிலடி.

“எவனும் பிரசுரிக்கலேன்னா நானே பத்திரிகை ஆரம்பிச்சி எழுதறேன். எவனும் படிக்கலேன்னா நானே அதை படிச்சிக்கறேன்”

அடுத்த சில நாட்களில் ‘தி ஹிந்து’ பத்திரிகையில், “நான் பத்திரிகை தொடங்கலாமா?” என்றொரு விளம்பரத்தை தமிழிலேயே கொடுத்தார். அதுதான் அந்த ஆங்கில நாளிதழில் வெளிவந்த முதல் தமிழ் விளம்பரம் என்கிறார்கள். அந்த விளம்பரத்தை கண்டு பத்தாயிரம் பேர் ‘தொடங்குங்கள்’ என்று சோவுக்கு கடிதம் எழுதினார்களாம் (அதென்ன ‘பத்தாயிரம்’ கணக்கு என்று தெரியாது. ‘முகம்மது பின் துக்ளக்’ படத்துக்கு சென்சார் பிரச்சினை வந்தபோதும் ‘பத்தாயிரம்’ பேர் தந்தி அனுப்பியதாக சொல்வார்).

ஆனால்-

பத்திரிகை நடத்துமளவுக்கு தனக்கு பொருளாதார பலமில்லை என்று சோ தயங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, விகடன் நிறுவனம் அவரை தொடர்பு கொண்டு தங்கள் brandக்கு தொடர்பில்லாத வகையில், ஆனால் பின்னணியில் இருந்து ‘துக்ளக்’ தொடங்க உதவியிருக்கிறார்கள்.

‘ஆறு மாதத்தில் தொடங்கிவிடலாம்’ என்று விகடன் சொன்னபோது, “முடியாது. பதினைந்தே நாளில் ‘துக்ளக்’ வந்தாக வேண்டும். இல்லையேல் பத்திரிகையே வேண்டாம்” என்றாராம் சோ. 

1970, ஜனவரி 14 அன்று ‘துக்ளக்’ முதல் இதழ் வெளிவந்தது.

எண்பதுகளின் இறுதியில் ‘சினிமா எக்ஸ்பிரஸ்’ இதழுக்காக சோவை எஸ்.எஸ்.சந்திரன் எடுத்த பேட்டியில் இந்த விவரங்கள் விரிவாக உள்ளன.

ஆனால்-

சோ இதே கதையை வேறு வேறு வடிவங்களில் வேறு வேறு இடங்களில் சொல்லியிருக்கிறார். அல்லது எழுதியிருக்கிறார். ‘அதிர்ஷ்டம் தந்த அனுபவங்கள்’ தொடரில் நண்பர்களிடம் கட்டிய ஐந்து ரூபாய் பெட்டுக்காக தொடங்கப்பட்ட பத்திரிகை ‘துக்ளக்’ என்று சொல்லியிருப்பார். தொடர்ச்சியாக வாசிக்காததால் ‘குமுதம்’ தொடரில் என்னவென்று எழுதியிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. நூலாக வெளிவந்த பின்தான் வாசிக்க வேண்டும்.

October 7, 2015

நேரு குடும்பத்தின் நயன்தாரா

மோடி அரசின் செயல்பாடுகளை கண்டித்து தான் பெற்ற சாகித்திய அகாதெமி விருதினை திருப்பியளிப்பதன் மூலம் இப்போது ஊடகங்களின் மஞ்சள் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருப்பவர் எழுத்தாளர் நயன்தாரா சாஹல். இவரைக் குறித்த இந்த அறிமுகக் கட்டுரை, கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் ‘தினகரன் வசந்தம்’ இதழில் வெளியானது.
நயன்தாராவின் கதைகளில் வரும் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் இந்திய உயர்வர்க்கத்தின் ஆண்களும், பெண்களும்தான். அவரால் இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கத்து மனிதர்களையோ, ஏழைகளையோ, சாதிய பாகுபாடுகளால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களையோ கதைகளாக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அவர்களோடு அவர் பழகியதே இல்லை. இதை அவர் மீதான விமர்சனமாக நிறைய விமர்சகர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால், இந்திய அரசியல் அதிகார வர்க்கத்தின் செயல்பாடுகளையும், தன்மைகளையும் இவரளவுக்கு நேர்மையாக எழுத்தில் முன்வைத்தவர் வேறு யாருமில்லை.

“நான் ஒரு நாவலாசிரியர் மட்டுமல்ல. அரசியல் செய்திகளை எழுதக்கூடிய பத்திரிகையாளரும் கூட. நான் திட்டமிட்டு அரசியல் பின்னணியை எழுத்தில் கொண்டு வருவதில்லை. நான் வாழ்வில் சந்தித்த மனிதர்களும், சம்பவங்களும் அரசியல் தொடர்பானவை மட்டுமே. அவற்றை மட்டுமே எனக்கு எழுதத் தெரிந்திருக்கிறது” என்று தன் எழுத்துகளை குறித்த விமர்சனங்களுக்கு பதில் அளிக்கிறார் நயன்தாரா சாஹல்.

இந்தியாவின் நெம்பர் ஒன் அரசியல் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான நேரு இவருடைய தாய்மாமன். ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு சுதந்திர இந்தியாவின் சார்பில் அனுப்பப்பட்ட முதல் தூதரான விஜயலஷ்மி பண்டிட்தான் அம்மா. இந்திராகாந்திக்கு அத்தை மகள். பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் அலகாபாத்தில் இருக்கும் நேருவின் பாரம்பரிய பரம்பரை வீடான ஆனந்தபவனத்தில்தான். இவரது எழுத்துகளில் அரசியலும், வரலாறும் கலந்திருப்பதில் ஆச்சரியமென்ன?

அப்பா ரஞ்சித் சீத்தாராம் பண்டிட் அந்த காலத்தில் பிரபலமான வக்கீல். சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்ட வரலாற்றுக் காவியமான ராஜதரங்கிணியை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் இவர்தான். நேரு குடும்பம் ஆயிற்றே. அடிக்கடி சுதந்திரப் போராட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டு சிறை செல்ல வேண்டியிருக்கும். அம்மாதிரி சிறைப்பட்டிருந்த ஒரு நேரத்தில் திடீரென மரணமடைந்தார். அப்போது நயன்தாராவுக்கு வயது பதினேழுதான். ஒரு அக்காவும், ஒரு தங்கையும் இருந்தார்கள். நாட்டுக்கு சுதந்திரம் கிடைப்பதற்கு முந்தைய பத்து, பதினைந்து ஆண்டுகள் நேரு குடும்பத்துக்கு சோதனையானவை. கிட்டத்தட்ட எல்லோருமே சிறைக்கு நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக போய்விட்டு வருவார்கள். எனவே குழந்தைகளாக இருந்தவர்கள் அவர்களாகவே வளர்ந்தார்கள். பள்ளி, கல்லூரி படிப்பெல்லாம் வெளியூர்களில்தான்.

மேற்கத்திய பாணி குடும்ப வாழ்க்கையை பின்பற்றும் நேரு குடும்பத்தில் பிறந்ததால் நுனிநாக்கு ஆங்கிலமும், ஐரோப்பிய நடை உடை பாவனைகளுமாக ஸ்டைலாக வலம் வந்தார் நயன்தாரா. இந்திய சமூக மரபில் பெண்கள் பலியாடுகளாய் வளர்க்கப்படுவதை வெறுத்தார். பெண்களுக்கான தனித்த அடையாளத்தை தர ஆண்கள் மறுப்பதாய் நினைத்தார். அவருடைய இளமைக் காலத்தில் ஐரோப்பாவில் தொடங்கிய பெண்ணிய சிந்தனை போக்கு இவருக்குள் ஆழமாக ஊடுருவியது. இதனாலேயே என்னவோ திருமண வாழ்க்கை தடுமாற்றம் கண்டது. இரண்டு விவாகரத்துகளுக்கு பிறகு மூன்றாவதாக அந்தகால ஐ.சி.எஸ் (இன்றைய ஐ.ஏ.எஸ் மாதிரி) அதிகாரியான மங்கத்ராயை மணந்தபிறகுதான் வாழ்க்கை சமநிலைக்கு வந்தது.

அரசியல் மட்டத்தில் இவருக்கும், இவருடைய தாயாருக்கும் இருந்த செல்வாக்கை சொந்த மாமன் மகளான இந்திராகாந்தி பிரதமர் ஆனதும் அடித்து நொறுக்கினார். இத்தாலிக்கான இந்திய தூதராக நயன்தாரா நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் பதவியேற்பதற்கு முன்பாகவே அந்த ஆணையை திரும்பப் பெற்றார் புதியதாக பதவிக்கு வந்திருந்த இந்திராகாந்தி. இவ்வாறாக நேருவின் தங்கை குடும்பம் இந்திய அரசியலில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வாய்ப்பு முடிவுக்கு வந்தது. இந்திராவின் அதிரடி வளர்ச்சியை உண்மையில் யாருமே யூகிக்க முடியவில்லை. நேருவின் மரணத்துக்குப் பிறகு அதிரடியாய் மிகக்குறுகிய காலத்தில் காங்கிரஸையும், இந்தியாவையும் அவர் கைப்பற்றிய கதையை பிற்பாடு ‘இந்திராகாந்தி, எமர்ஜென்ஸ் அண்ட் ஸ்டைல்’, என்று என்று நூலாய் எழுதினார். தன் மாமன் மகளை எட்ட நின்று பார்வையாளராய் ஆச்சரியமாய் அவர் பார்த்த அனுபவங்கள்தான் அந்த நூல். இதையே கொஞ்சம் பிற்பாடு புனைவு பாணியில் ‘இந்திராகாந்தி : ஹெர் ரோட் டூ பவர்’ என்று நாவலாகவும் எழுதி வெளியிட்டார். இந்திரா முதன்முதலாக ஆட்சியை இழந்த நேரத்தில் முதல் நூல் வெளிவந்தது. நாவல் வெளிவரும்போது மீண்டும் அவர் ஆட்சியை கைப்பற்றியிருந்தார். எனவே இரண்டு நூல்களும் எத்தகைய பரபரப்பை அந்த காலத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதை சொல்ல வேண்டியதில்லை.

அரசியலும் வரலாறும்தான் ஆர்வம் என்றாலும் புனைவு மீது அலாதி ப்ரியம் கொண்டவர் நயன்தாரா. தன் குடும்பத்தின் சிறை நினைவுகளை ‘ப்ரிஸன் அண்ட் சாக்லேட் கேக்’ என்று 1954ல் அவர் எழுதிய நினைவலைகள், ஆங்கில இலக்கிய உலகில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. தொடர்ச்சியாக அவருக்கு அரசியல் அலசல் கட்டுரைகளையும், நூல்களையும் எழுததான் வாய்ப்புகள் நிறைய கிடைத்தது. ஒரு கட்டத்தில் இந்த நான்ஃபிக்‌ஷன் உலகில் இருந்து வெளிவரவேண்டும் என்கிற வேட்கையோடு தொடர்ச்சியாக நாவல்கள் எழுத ஆரம்பித்தார். இந்திய மேல்தட்டு வர்க்கம் குறித்த சித்திரம் மிக துல்லியமாக இவரது கதைகளில் இடம்பெற்றது. உலகளவில் மிகக்குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பெண் எழுத்தாளர்களுக்கே சர்வதேச அங்கீகாரம் கிடைத்திருக்கிறது. அவர்களில் நயன்தாராவும் ஒருவர்.

இவரது எழுத்துகளில் சம்பவங்களும், பாத்திரங்களும் வேண்டுமானால் மேல்தட்டு வர்க்கத்தை சார்ந்ததாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வர்க்கத்திலும் கூட பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை இருப்பதை துணிச்சலாக விமர்சித்தார். பெண்களுக்கான சுதந்திரம் குறித்த உரிமைக்குரலை தொடர்ச்சியாக பதிவு செய்து வந்திருக்கிறார். கடைசியாக அவர் எழுதிய நாவலில் கூட இந்திய பெண்கள் எப்படி உன்னதமான உயரத்தை எட்டக்கூடிய சாத்தியங்கள் இருக்கிறது என்கிற விவாதமே பிரதானமாக இருந்திருக்கிறது. எட்டு நாவல்கள், ஏராளமான சிறுகதைகள் (இவை தொகுப்பாக வந்ததாக தெரியவில்லை), அரசியல் விமர்சன கட்டுரைகள் உள்ளிட்ட அபுனைவு நூல்கள் ஒன்பது என்கிற எண்ணிக்கைகளில் இவரது எழுத்துகள் நூலாக அச்சாகியிருக்கின்றன.

அரசியலில் இருந்து திட்டமிடப்பட்டு இவர் வெளியேற்றப் பட்டிருந்தாலும் இந்தியாவின் பல உயரங்களை இவர் தொடமுடிந்திருக்கிறது. 1972ல் இருந்து 75 வரை சாகித்ய அகாதெமியின் (ஆங்கில இலக்கியப் பிரிவு) ஆலோசகராக பதவி வகித்தார். இந்திய ரேடியோ மற்றும் டிவிக்கான வர்கீஸ் கமிட்டியின் உறுப்பினராக 77-78 ஆண்டுகளில் இருந்தார். ஐக்கிய நாடுகள் பொதுசபையின் இந்திய பிரதிநிதியாக செயல்பட்டிருக்கிறார். குடிமக்கள் உரிமைகளுக்கான யூனியன் அமைப்பில் துணைத்தலைவராக பணிபுரிந்திருக்கிறார்.

1985ல் இங்கிலாந்தின் புனைவுக்கான சிங்க்லேர் விருது, 1986ல் சாகித்திய அகாதெமி, 1987ல் காமன்வெல்த் எழுத்தாளர்களுக்கான விருது என்று தேசிய, சர்வதேச விருதுகள் ஏராளம் இவரது வீட்டு வரவேற்பறையை அலங்கரிக்கிறது. அமெரிக்காவின் லைப்ரரி ஆஃப் காங்கிரஸிலும் இவரது இருபதுக்கும் மேற்பட்ட படைப்புகள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

எண்பத்தேழு வயதாகும் நயன்தாரா சாஹல், தற்போது டெஹ்ராடூனில் வசிக்கிறார். பெண்ணியம், அடிப்படைவாதம், இனவாதம் முதலியவற்றை காரசாரமாக விமர்சித்து எழுதும் பத்திரிகையாளரும், ஆவணப்பட இயக்குனரும், மனித உரிமைப் போராளியுமான கீதா சாஹல் இவருடைய மகள்தான்.
இந்த கட்டுரை, சூரியன் பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கும் ‘ரைட்டர்ஸ் உலா’ நூலின் ஓர் அத்தியாயமாகவும் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

October 6, 2015

வசூல் கணக்கு

டீக்கடையில் சில இளவட்டங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“நம்ம ‘தல’க்கு ஒரு ஐம்பது கோடி சம்பளம் இருக்காது?”

“மேலேயே இருக்கும். விஜய்க்கே ‘புலி’க்கு அறுவது கொடுத்தாங்களாம்”

“அப்போன்னா ரஜினிக்கெல்லாம் நூறு, நூத்தியம்பது இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்”

பல நூறு கோடிகள் இப்படி தெருக்கோடியில் புரளுமளவுக்கு புனைவுகள், செய்திகளாக அவ்வளவு கனகச்சிதமாக உருவாக்கப்படுகின்றன. விக்கிப்பீடியா பக்கங்களில் பதியப்படும் தல, தளபதி படங்களின் வசூல் விவரங்களெல்லாம் டைட்டானிக்கையும், அவதாரையும் அடித்து துரத்திவிடும் போலிருக்கிறது.

உண்மையை சொல்ல வேண்டுமானால், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெளியிடப்படும் திரைப்படங்களின் எண்ணிக்கையில் பத்தே பத்து சதவிகிதம் திரைப்படங்கள் வெற்றி கண்டாலே யதேஷ்டம். இன்னொரு பத்து சதவிகிதம் படங்கள் நஷ்டமில்லாமல் தப்பிக்கும். மீதி எண்பது சதவிகிதம் கோயிந்தாதான்.

‘பாகுபலி’ அது இதுவென்று அமர்க்களப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதால், சமீபத்தில் கமல்ஹாசனிடம் கேட்டார்கள்.

“மருதநாயகம் வந்துவிடுமா?”

“நூறு கோடி ரூபாய் தேவை. கிடைத்தால் எடுப்பேன்”

“சார், இப்போதான் நூறு கோடியெல்லாம் சினிமாவில் ரொம்ப சாதாரணமான தொகையாச்சே?”

“நான் ‘ரியல்’ நூறு கோடியை சொல்றேங்க”

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக படத்தயாரிப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்பவர் கமல். ரியல் எது, ரீல் எதுவென்று நிச்சயமாக அவருக்கு நம்மைவிட நன்றாகவே தெரியும்.

குறிப்பாக, ஃபிலிம் காலம் முடிந்து ‘க்யூப்’ சிஸ்டம் மூலமாக புரொஜெக்‌ஷன் என்று வந்தபிறகு நிலைமை கொஞ்சம் மோசம்தான். டிஜிட்டல் சிஸ்டம் காசை மிச்சப்படுத்தும் என்றுதான் முன்பு தலை மீது அடித்து சத்தியம் செய்தார்கள். அதை நம்பிதான் wide release கலாச்சாரம் உருவானது. இன்று 500 திரைகளுக்கு குறைவாக வெளியிடுபவர்கள் தப்பிப்பது என்பது தலைகீழாக தண்ணீர் குடிக்கும் சாகசம் ஆகிவிட்டது. இருபது, இருபத்தைந்து கோடிகளுக்கு மேலே முதலீடு போட்டு எடுக்கப்படும் பெரிய படங்கள் எப்படியோ அடித்துப் பிடித்து, தியேட்டர் பிடித்து ‘க்யூபுக்கு’ பணம் கட்டிவிடுகிறார்கள். ஐந்து கோடி, பத்து கோடி என்று படம் எடுப்பவர்களுக்குதான் தாவூ தீர்ந்துவிடுகிறது.

ஃபிலிம் காலம் எப்படி இருந்தது என்றால், ஒரு பிராசஸிங் லேபில் சென்ஸார் முடிந்த படம் குறிப்பிட்ட ஃபிலிம் காப்பிகள் போடப்படும். அந்த காப்பிகள் தனித்தனியாக பொட்டியில் அடைக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு திரையரங்குக்கும் டெலிவரி செய்யப்படும். தம்பி இன்னும் டீ வரலை என்பதுமாதிரி அந்த காலத்தில் ‘பொட்டி இன்னும் வரலை’ என்பார்கள். ஃபிலிம் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு பிரிண்டுக்கு தோராயமாக அறுபதாயிரம், எழுபதாயிரம் செலவழிக்க வேண்டும்.

ஒரே நேரத்தில் நூறு திரைகள் வெளியிட வேண்டும் என்றாலே அரை கோடி பழுத்துவிடும். எண்பதுகளின் சூப்பர்ஹிட் ரஜினி, கமல் படங்கள் எல்லாம் தோராயமாக ஐம்பது அரங்குகளில்தான் வெளியாகும். ‘தளபதி’தான் முதன்முதலாக நூறு திரைகளை எட்டிய படம் என்பதாக நினைவு.

படங்களின் வசூல் இப்போது போல நூறு கோடிகளில் அப்போது பேசப்பட்டதில்லை என்றாலும் குறைவாக செலவு செய்து நிறைவாக இண்டஸ்ட்ரியை நடத்தினார்கள். 1992ல்தான் சூப்பர் ஸ்டாரே முதன்முதலாக ஒரு கோடி ரூபாய் சம்பளத்தை எட்டினார் எனும்போது, பட்ஜெட் எவ்வளவு இருந்திருக்கும் என்று நீங்களே யூகித்துக் கொள்ளலாம்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக டிஜிட்டல் புரொஜெக்‌ஷன் வந்தபோது, அதை வரமென்றுதான் அனைவரும் கருதினார்கள். குறிப்பாக திருட்டு விசிடி கலாச்சாரத்தை வெற்றிகொள்ள wide release முறை உதவுமென்று நினைத்தார்கள். நேரம் ஏகத்துக்கும் மிச்சம். தொழில்நுட்பரீதியாக அனேக அனுகூலங்கள். தியேட்டர்களில் ஓடிமுடித்து வந்த ஃபிலிம் ரோலை அவ்வப்போது கெமிக்கல் போட்டு கழுவி பரமாரிக்கும் செலவும் இல்லை மாதிரி எத்தனையோ வசதிகள்.

க்யூப் நிறுவனத்திடம் கட்டணத்தை தயாரிப்பாளர் கட்டிவிட்டால், தயாரிப்பாளரின் விருப்பப்படி டைம்டேபிள் போட்டு கரெக்டான நேரத்தில் சேட்டிலைட் மூலம் (கிட்டத்தட்ட நம்ம டி.டிஎச். டைப்பில்) திரையரங்கில் படங்கில் ஒளிப்பரப்பாகும்.

‘க்யூப்’ சிஸ்டம் எப்படி கட்டணம் வசூலிக்கிறது என்று முதலில் பார்ப்போம். கீழ்க்கண்டவை ஒரு திரைக்கு மட்டுமேயான கட்டணம்.

பகல் காட்சி மட்டுமாக ஒரு தியேட்டரில் வாரத்துக்கு ஏழு காட்சிகள் ஓட்ட வேண்டுமென்றால் ரூ.2275/-

ஒரு நாளைக்கு நாலு காட்சிகள் வீதம் ஒரு வாரத்துக்கு இருபத்தெட்டு காட்சிகள் ஓட்ட வேண்டுமென்றால் ரூ.9000/-

அன்லிமிடெட் இண்டர்நெட் மாதிரி கணக்கு வழக்கேயில்லாமல் அன்லிமிடெட் காட்சிகளுக்கு ரூ.22,500/-

500 திரைகளில் ஒரு படத்தை திரையிட வேண்டுமானால் க்யூப் கட்டணம் மட்டும் எவ்வளவு ஆகுமென்று கால்குலேட்டர் வைத்து நீங்களே கணக்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள். இது தவிர்த்து தியேட்டர் வாடகை. போஸ்டர் மற்றும் பத்திரிகை விளம்பர பப்ளிசிட்டி. ரேடியோ மற்றும் சாட்டிலைட் சேனலில் நிகழ்ச்சிகள் நடத்த கட்டணம். இவையெல்லாம் திரைப்பட காட்சிப்படுத்துதல் (exhibition) தொடர்பான செலவுகள் மட்டும்தான். படத்தின் தயாரிப்புச் செலவு தனி.

ஒரு தயாரிப்பாளர் பெரிய முதலீடு போட்டு படத்தை தயாரிப்பார். ஆடியோ, வீடியோ, சாட்டிலைட், தியேட்டரிக்கல் ரைட்ஸ், ரீமேக் என்று அதை பகுதி பகுதியாக லாபம் வைத்து விற்பார். ஏரியாவாரியாக வாங்கிய வினியோகஸ்தர்கள் தியேட்டர்களோடு தங்கள் லாபத்தை பகிர்ந்துக் கொள்வார்கள். பெரிய நடிகர்களின் படங்களுக்கு மட்டும் மினிமம் கேரண்டி –- அதாவது இவ்வளவு வசூல் நிச்சயமென்று தியேட்டர்காரர்கள் முன்கூட்டியே ஒரு தொகையை வினியோகஸ்தர்களுக்கு உறுதி செய்தல் –- இருக்கும். அது தவிர்த்து ஒவ்வொரு டிக்கெட்டின் கட்டணமும் தியேட்டருக்கும், வினியோகஸ்தருக்கும் ஒப்பந்தப்படி சதவிகிதவாரியாக பிரியும். அரசின் வரிவிலக்கு கிடைக்குமேயானால் இவர்களுக்கு லாபம் கூடுதலாக 30% கிடைக்கும். இல்லையேல் 100 ரூபாய் டிக்கெட் கட்டணம் என்றால், அதில் 30 ரூபாய் கேளிக்கைவரியாக அப்படியே போய்விடும். இப்படிதான் சினிமா வணிகம் நடக்கிறது.

டிஜிட்டல் புரொஜெக்‌ஷன் முறை வந்தபிறகு, பெரிய நடிகர்களின் படங்கள் குறைந்தது 300 திரையரங்குகளுக்கு மேலாக வெளியாகிறது. இவர்களுக்கு பெரிய ரசிகர் பலம் இருக்கிறது என்பதால் முதல் மூன்று நாட்களில் ஒவ்வொரு திரையரங்கிலும் 12 காட்சிகள் அரங்கு நிறையும் என்கிற நம்பிக்கை இருப்பதால், தாங்கள்தான் தமிழ் சினிமாவையே தாங்குவதாக நினைக்கிறார்கள். எனவே இப்போது சம்பளம் என்பதை FMS என்று சொல்லப்படும் அயல்நாட்டு உரிமை, சாட்டிலைட் ரைட்ஸ், ரீமேக் ரைட்ஸ் மற்றும் சென்னைநகர வினியோக உரிமை என்று உரிமைகளாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இதையெல்லாம் கணக்கு போட்டுதான் குன்ஸாக இருபத்தைந்து கோடி, முப்பத்தைந்து கோடி என்று அவர்களது சம்பளம் பற்றிய பேச்சு கிளம்புகிறது. இந்த உரிமை ஒவ்வொரு படத்துக்கும் மாறக்கூடியது. ஃப்ளாப் படம் கொடுத்துவிட்ட ஒரு ஹீரோ, அடுத்த படத்துக்கும் முந்தைய படத்துக்கு ஆன வியாபாரத்தையே எதிர்ப்பார்க்க முடியாது. இதுதான் ஹீரோக்களின் சம்பள ரகசியம்.

ஓக்கே.

அடுத்து திரையரங்குகளின் எண்ணிக்கை. இந்தியாவில் ஒட்டுமொத்த திரைகளின் எண்ணிக்கையே பத்தாயிரத்து சொச்சம்தான். இவற்றில் பாதிக்கும் மேல் தென்னிந்தியாவில் இருக்கிறது. ஆந்திராவில் கிட்டத்தட்ட மூவாயிரம், தமிழகத்தில் தோராயமாக ஆயிரத்து ஐநூறு, கேரளா மற்றும் கர்நாடகாவில் தலா ஆயிரம். இந்தியாவின் பெரிய மாநிலமான உத்தரப் பிரதேசத்திலேயே கூட கேரளாவைவிட குறைவான திரைகள்தான். ஆனால், உலகிலேயே அதிகம் திரைப்படங்கள் தயாரிக்கும் நாடு இந்தியாதான். இந்த விஷயத்தில் நமக்கு அடுத்து இருக்கும் நைஜீரியா, அரங்குகளை நம்பாமல் தயாரிக்கும் படங்களை ஹோம்வீடியோவாக வெளியிடுகிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் ஐநூறு கோடி, ஆயிரம் கோடி என்று நம் டீக்கடைகளில் பேசப்படும் வசூல்கணக்கினை நாம் மதிப்பிட வேண்டியிருக்கிறது.

இன்று சூப்பர் ஏ சென்டர் என்று கூறப்படும் மல்ட்டிப்பிளக்ஸ் திரையரங்குகளில்தான் 120 ரூபாய் டிக்கெட். தமிழகம் முழுக்கவே இம்மாதிரி திரைகள் 250 இருந்தால் அதிகம். அடுத்து காம்ப்ளக்ஸ் எனப்படும் (உதயம், ஆல்பட் மாதிரி) இரண்டு அல்லது மூன்று திரைகள் கொண்ட ஏ சென்டர் கூட்டு அரங்கங்கள். இவற்றில் 50, 60, 80 என்று கட்டணம். அதற்கு அடுத்து பி சென்டர் தனி அரங்கங்கள். ஏசி, டிடிஎஸ் போன்ற வசதிகள் இருந்தால் 30, 50 என்று கட்டணம். மாம்பலம் சீனிவாசா, தி.நகர் கிருஷ்ணவேணி, உசிலம்பட்டி கண்ணன் மாதிரி ஏசி வசதியில்லாத சி வசதி அரங்கங்களில் 20, 30 ரூபாய் கட்டணம்.

சராசரியாக ஒரு அரங்குக்கு 500 இருக்கைகள் என்று கணக்கு வைத்துக் கொள்ளலாம். 500 அரங்குகளில் வெளியிடப்படும் ஒரு பெரிய படத்துக்கு சராசரி கட்டணம் ரூ.75 என்று வைத்துக் கொண்டு, அது முதல் மூன்று நாட்கள் 100 சதவிகிதம் இருக்கை நிறைந்து ஓடினால் எவ்வளவு வசூல் ஆகும் என்று கால்குலேட்டர் வைத்து கணக்கு போட்டுக் கொள்ளுங்கள். திங்கள் முதல் 60 சதவிகித இருக்கை நிறைந்தாலே அதிகம். புதன், வியாழனில் 40 சதவிகிதத்துக்கு இறங்கும். படம் ஹிட் என்றால் மீண்டும் அடுத்த வெள்ளிக்கு கொஞ்சம் கூட்டம் கூடும்

மொத்தமாக இதில் வரும் தொகை கூட gross தான். வரிவிலக்கு இல்லையென்றால் 30 சதவிகிதம் கழித்துக் கொள்ளுங்கள். கியூப் செலவு, விளம்பர செலவு, தியேட்டர் பங்கு ஆகியவற்றை கழித்து வரும் தொகைதான் net. இந்த netல் இருந்து வினியோகஸ்தர் விலை கொடுத்து வாங்கிய தொகையை கழித்தபிறகு வரும் சொற்பத்தொகைதான் ஒரு படம் செய்திருக்கும் நிஜமான பிசினஸ் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அப்படியெனில் 60, 70 கோடி செலவழிக்கப்பட்டு எடுக்கப்பட்ட ‘நண்பன்’, ‘ஐ’ மாதிரியான ஒரு பிரம்மாண்டமான திரைப்படம் தமிழகமெங்கும் ஹவுஸ்ஃபுல் காட்சிகளாக ஓடி 80 கோடி வசூலித்தால்கூட அதை வெற்றியென்று சொல்ல முடியுமா? அல்லது ‘திரிஷா அல்லது நயன்தாரா’ மாதிரி மூன்று, நான்கு கோடியில் படமெடுத்து முப்பது கோடி வசூலித்தால், அது வெற்றியா?

இப்படியாக உழுதவன் கணக்கு பார்க்கும் கதையாகதான் தமிழ் சினிமா வணிகம் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. போதாக்குறைக்கு சோதனை மேல் சோதனையாக டிவிகளில் விளம்பரக் கட்டுப்பாடு என்று மத்திய அரசு பேசிக் கொண்டிருக்கிறது. அது மட்டும் அமலுக்கு வருமேயானால் சேட்டிலைட் ரைட்ஸ் தொகை பன்மடங்கு குறைந்துவிடும். சம்பளத்தின் ஒரு பகுதியாக சேட்டிலைட் ரைட்ஸ் வாங்கிக் கொள்ளும் ஹீரோக்கள், அதற்கு பதில் பணமாகவே கேட்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அது மேலும் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும்.

இன்றைய நிலையில் சினிமா ஒரு சூதாட்டம். ரம்மி பக்காவாக செட்டு சேர்ந்து ஜோக்கர் வந்து விழுந்தால் டிக் அடிக்கலாம். இல்லையேல் ஃபுல் என்று தயாரிப்பாளர்களும், வினியோகஸ்தர்களும் கவிழ்த்துவிட்டு, குவார்ட்டர் அடிக்க கிளம்ப வேண்டியதுதான். தியேட்டர் உரிமையாளர்களுக்காவது குறைந்தபட்சம் பார்க்கிங், கேண்டீன் சேல்ஸ் உள்ளிட்ட நிச்சயிக்கப்பட்ட வருமானம் உண்டு.

இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் 200 கோடி வசூல், 300 கோடி வசூல் என்று விக்கிப்பீடியா பக்கங்களில் நமக்கு பிடித்த நடிகர்களின் படங்களுக்கு நாம் புள்ளிவிவரங்களை இஷ்டத்துக்கும் திருத்தி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறோம்.