February 25, 2013

கிராந்திவீரா சங்கொலி ராயண்ணா

கர்னாடகாவில் கித்தூர் என்றொரு சமஸ்தானம் இருந்தது. அதன் ராஜா மறைந்ததுமே பிரிட்டிஷார் அந்த சமஸ்தானத்தை தாங்கள் எடுத்துக் கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள். ராணி சென்னம்மாவோ வெள்ளையர்களுக்கு ஒரு பிடி மண் தரமாட்டேன் என்று வீரமாக போரிடுகிறார். 1824ல் நடந்த போரில் ராணி சென்னம்மா தோற்று பிரிட்டிஷாரால் கைது செய்யப்பட்டு, ஒரு கோட்டையில் சிறை வைக்கப்படுகிறர்.


ராணி மீது விசுவாசம் கொண்டோர் சிலர் வெளியே பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக தொடர்ச்சியாக கலகம் விளைவித்து வந்தனர். அவர்களை ஒன்றிணைத்துப் போராடிய மாவீரன்தான் சங்கொலி ராயண்ணா. உள்ளூர் மக்களை திரட்டி வெற்றிகரமான கொரில்லா ராணுவம் ஒன்றினை உருவாக்கினார். பிரிட்டிஷாரின் அரசு அலுவலகங்களை, குறிப்பாக கஜானா இருக்கும் அலுவலகங்களை திடீர் திடீரென அதிரடித் தாக்குதல் நடத்தி ஸ்தம்பிக்க செய்வார். பிரிட்டிஷ் படையினரை குழப்பி, மறைந்திருந்து தாக்கி சிறுசிறு குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகளை பெற்றுக் கொண்டிருந்தார். கிட்டத்தட்ட ஆறு ஆண்டுகள் இந்நிலை நீடித்தது. வெள்ளை இராணுவம் இவரைப் பிடிக்க தலையால் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்தியாவில் கொரில்லா படை அமைத்த முன்னோடியாக இவரை வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். 1830ஆம் ஆண்டு இவர் வெள்ளையரிடம் பிடிபட்டார். தூக்கில் தொங்கவிடப்பட்டார். நம்மூரில் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனின் வீரம் இங்கே போற்றப்படுவதைப் போல, கர்னாடகாவில் சங்கொலி ராயண்ணா.

akkam in
தமிழில், தெலுங்கில், மலையாளத்தில் எல்லாம் அவ்வப்போது சரித்திரப் படங்கள் பிரும்மாண்டமாக தயாரிக்கப்படும் போது கர்நாடகத்தில் இருப்பவர்கள் மட்டும் வாயில் குச்சி ஐஸ் வைத்துக்கொண்டு ஏக்கமாக வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். கர்நாடகாவின் சினிமா எல்லை மிகச்சிறியது என்பது முதல் காரணம். ஓவர்சீஸ் மார்க்கெட் கிட்டத்தட்ட இல்லவே இல்லை. எனவே ஏழு, எட்டு கோடியில் படம் எடுத்தாலே பட்ஜெட்டை வசூலிப்பதற்குள்ளாகவே தாவூ தீர்ந்துவிடும்.


நம்மூர் ஆக்‌ஷன் கிங் அர்ஜூனுக்கு ராயண்ணாவாக நடிக்க வேண்டும் என்பது நீண்டநாள் ஆசை. தமிழிலும், தெலுங்கிலும் பிரபலமான நடிகராக இருந்தாலும் அவரது தாய்மொழிக்கு பெருமை சேர்க்கும் வகையில் ஏதாவது செய்ய ஆசைப்பட்டது இயல்புதான். விலங்குகளை துன்புறுத்தியதாக கூறி இம்சை அரசன் படத்துக்கு பிரச்சினை வந்தபோது, எதற்கு வம்பு என்று ராயண்ணா ஆசையை அர்ஜூன் ஏறக்கட்டினார்.

ஆனாலும் அர்ஜூன் கிளப்பிவிட்ட ஆசைப்பொறி தீயாய் நிறைய பேருக்கு பரவ ஆரம்பித்தது. தயாரிப்பாளர் ஆனந்த் அப்புகோல் துணிச்சலாக செலவு செய்ய முடிவெடுத்தார். கிட்டத்தட்ட 30 கோடி செலவாகும் என்று தெரிந்தாலும் ராயண்ணா முதலுக்கு மோசம் செய்ய மாட்டார் என்று நம்பினார்.

kranthi-01
நிறைய படங்களில் ஏற்கனவே நடித்திருந்தாலும், குறிப்பிடத்தக்க ஹிட்கள் கைவசமிருந்தாலும், தனக்கான நிலையான இடத்தை தக்கவைக்க போராடிக் கொண்டிருந்த நடிகர் தர்ஷன் ராயண்ணாவாக நடிக்க முன்வந்தார். இந்த படம் தன்னுடைய வாழ்வை மட்டுமின்றி கன்னட சினிமாவின் தலையெழுத்தையே புரட்டிப் போடப்போகிறது என்றும் அவர் தீவிரமாக நம்பினார். இயக்குனர் நாகன்ணாவோடு சேர்ந்து கேசவாதித்யாவும் ராயண்ணாவின் வாழ்க்கையை கச்சிதமான சினிமாவாக எழுதத் தொடங்கினார்கள்.


ஹீரோயினாக நடிக்க ப்ரியாமணியை அணுகினர். ஆரம்பத்தில் ஒப்புக் கொண்டவர், பிற்பாடு ஏனோ சரித்திரப் படத்தில் நடிப்பது தனக்கு ஒத்துவராது என்று விலகிவிட்டார். அந்த கேரக்டருக்கு நிகிதாவை ஒப்பந்தம் செய்தார்கள் (சரோஜாவில் கோடான கோடிக்கு குத்தாட்டம் போட்டவர்). ராணி சென்னம்மா கேரக்டரில் ‘கித்தூர் சென்னம்மா’ (1963) என்கிற படத்தில் சரோஜாதேவி சிறப்பாக நடித்திருந்தார். எனவே அதைவிட சிறப்பாகவோ அல்லது அதற்கு இணையாகவோ சென்னம்மாவாக நடிப்பவர் செய்யவேண்டும். எனவே கொஞ்சம் தாராளமாக பட்ஜெட்டில் இந்த கேரக்டருக்கு இடஒதுக்கீடு செய்து, ஜெயப்ரதாவை அணுகினார்கள். அவரும் மகிழ்ச்சியோடு ஒத்துக் கொண்டார். படப்பிடிப்பு முடிந்ததும் ஜெயப்ரதா சொன்னதுதான் ஹைலைட். “இதுவரை சுமார் 700 படங்களில் நடித்திருக்கிறேன். ஆனால் தென்னிந்தியாவில் இருந்து இவ்வளவு பிரும்மாண்டமாக தயாரிக்கப்பட்ட படத்தில் நான் நடிப்பது இதுவே முதன்முறை”

அவர் சொல்வது உண்மைதான். போர்க்காட்சிகளுக்காக மட்டுமே கிட்டத்தட்ட ஒரு கோடி ரூபாயை தண்ணீராக செலவழித்திருந்தார் தயாரிப்பாளர் ஆனந்த் அப்புகோல். ஆயிரம் பேர் கொண்ட டீம் படப்பிடிப்புக்காக ராஜஸ்தான் போனது. முப்பது யானைகள். நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகள். நன்கு பயிற்சி பெற்ற முன்னூற்றி இருபது ஸ்டண்ட் கலைஞர்கள். ஏழு கேமிராக்கள். அதில் ஒன்று லேட்டஸ்ட் மாடலான போட்டோஜெனிக் 500. இடையில் மனைவியுடனான தகராறு, போலிஸ் கம்ப்ளையண்ட், கைது என்று தர்ஷன் பிஸியாகிவிட்டதால் படப்பிடிப்பு கொஞ்சம் தாமதமானது. ஜெய்ப்பூரில் நடந்த படப்பிடிப்பின் போது, ஓடிக்கொண்டிருந்த குதிரையிலிருந்து பழம்பெரும் நடிகர் ஸ்ரீனிவாசமூர்த்தி எதிர்பாராவிதமாக விழுந்தார். படத்தின் ஹீரோவே நிஜ ஹீரோவாகவும் மாறி அவரை காப்பாற்றினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

எல்லா சிரமங்களையும் மீறி படம் தயாரானது. எதிர்ப்பார்த்த பட்ஜெட்டை விட பத்து கோடி அதிகமாகவே செலவாகியது என்றும் சொல்கிறார்கள். தலையில் துண்டு போட்டுக்கொண்டு தயாரிப்பாளர் படத்தை கடந்த ஆண்டு நவம்பர் ஒன்றாம் தேதி ரிலீஸ் செய்தார். பொதுவாக கன்னடப் படங்கள் வெள்ளிக்கிழமைதான் வெளியாகும். கிராந்திவீரா சங்கொலி ராயண்ணா வியாழக்கிழமை களமிறக்கப்பட்டார். அன்று அரசு விடுமுறை தினம் என்பது முக்கியமான காரணம். ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்கள் புடைசூழ ஹீரோ தர்ஷன் குதிரையில் தியேட்டருக்கு வந்தார்.
 sangolli_rayanna                              
பெங்களூர் நகரத்தில் மட்டுமே 20 மல்டிப்ளக்ஸ்களில் வெளியானது. ஒட்டுமொத்தமாக 130 தியேட்டர்கள். ரசிகர்கள் தங்கள் அபிமான வரலாற்று வீரனை கைவிடவில்லை. ஓப்பனிங் மட்டுமே பதினாறு கோடி. கன்னட சினிமா வரலாறு இதுவரை கண்டிராத மிகப்பெரிய தொகை. வெளியாகிய தியேட்டர்களில் 43 தியேட்டர்களில் 100 நாள் ஓடியது. செகண்ட் ரிலீஸாக வெளியாகிய ‘பி’ மற்றும் ‘சி’ சென்டர் தியேட்டர்களிலும் இப்போது வசூல் சுனாமி. கன்னட பாக்ஸ் ஆபிஸின் மிகப்பெரிய சாதனையான ‘முங்காருமலே’வின் சாதனையை அனாயசமாக உடைத்தெறிந்தது சங்கொலி ராயண்ணா. இதுவரை தோராயமாக 50 கோடி ரூபாயை வசூலித்திருக்கிறதாம். கன்னட சினிமா அடைந்திருக்கும் அதிகபட்ச உயரம் இதுதான்.

படத்தின் பட்ஜெட்டை வைத்து கணக்கிடும்போது இந்த வசூல் ஆஹா ஓஹோ என்றில்லை என்றாலும், கன்னட சினிமாவாலும் மற்ற தென்னிந்திய சினிமாக்களோடு போட்டி போட இயலும் என்கிற தன்னம்பிக்கையை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. சங்கொலி ராயண்ணா உருவாக்கியிருக்கும் இந்த புதுப்பாதையை, அடுத்த தலைமுறை இயக்குனர்களும், தயாரிப்பாளர்களும், கலைஞர்களும் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். முன்னோடிகளை வரலாறு மறப்பதில்லை, மறுப்பதுமில்லை.

(நன்றி : cinemobita.com)

February 23, 2013

வானத்தில் பறக்குது நம் மானம்!


அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமாவே மறுத்து விட்டார். அவருடைய பிரத்யேக அலுவல் பயணங்களுக்காக பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஏடபிள்யூ-101 ரக ஹெலிகாஃப்டருக்கு சொல்லப்பட்ட விலை அப்படி. 2009ஆம் ஆண்டு ஒபாமா மறுத்த அதே ரக ஹெலிகாப்டர்கள் பன்னிரெண்டு வேண்டுமென ரூபாய் மூவாயிரத்து ஐநூற்றி நாற்பத்தியாறு கோடி விலைக்கு ஒப்புக்கொண்டு 2010ல் இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுகிறது. இந்த மொத்த ஒப்பந்தத் தொகையில் முன்னூற்றி அறுபத்தி இரண்டு கோடி ரூபாய், இந்தியாவில் ‘யார் யாருக்கோ’ கமிஷனாக கைமாற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் ஊடகங்களில் பரபரப்பாக அடிபடும் பாதுகாப்புத்துறையின் ஹெலிகாப்டர் ஊழல்.
இந்த ஊழலை கண்டுபிடித்ததும் கூட இந்தியா அல்ல. இந்தியாவோடு ஒப்பந்தம் போட்ட நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரி, இத்தாலியில் வேறு மோசடிவிவகாரங்களில் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டபோது, போனஸாக இதுவும் தெரியவந்திருக்கிறது.
குடியரசுத்தலைவர், பிரதமர் மற்றும் வி.வி.ஐ.பி.க்கள் இப்போது நாட்டுக்குள் பறக்க ருஷ்யத் தயாரிப்புகளான எம்.ஐ.-8 மற்றும் எம்.ஐ.-17 ரக ஹெலிகாப்டர்களைதான் பயன்படுத்துகிறார்கள். பழங்கால சரக்குகளான இவற்றை காலாவதியாக்கிவிட்டு, மேம்பட்ட பாதுகாப்பு அம்சங்கள் கொண்ட புது ஹெலிகாப்டர்கள் தேவையென்று பாதுகாப்புத்துறையில் நீண்டநாட்களாகவே கோரப்பட்டு வந்தது.
பல நூறு கோடி செலவில் ஏற்கனவே வி.வி.ஐ.பி.களுக்காக விமானங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. ஆனாலும் விமானங்களை விட ஹெலிகாப்டர்களை உள்நாட்டு பயணங்களுக்கு பயன்படுத்துவது சுலபமானது என்று பாதுகாப்புத்துறை அதிகாரிகள் கருதுகிறார்கள். விமான நிலையமே இல்லாத ஊர்களிலும் கூட ஹெலிபேட் அமைத்து ஹெலிகாப்டர்களை தரையிறக்கலாம்.
மூவாயிரத்து சொச்சம் கோடியை முழுங்கிய ஒப்பந்தம் மூலமாக கடந்த ஆண்டு மூன்று ஹெலிகாப்டர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்துவிட்டன. அடுத்த மாதம் மூன்று ஹெலிகாப்டர்கள் வந்துவிடுமாம். மீதமுள்ள ஆறு ஹெலிகாப்டர்களும் முறையே மே மற்றும் ஜூலையில் வந்துவிடும் என்கிறார்கள்.
இத்தாலியைச் சேர்ந்த ஃபின்மெக்கானிக்கா (இத்தாலி அரசுக்கு இந்நிறுவனத்தில் 30% பங்கு உண்டு) என்கிற நிறுவனத்தின் துணை நிறுவனமாகிய அகஸ்ட்டா வெஸ்ட்லேண்ட் நிறுவனத்தோடுதான் இந்தியா ஒப்பந்தம் போட்டிருந்தது. இந்நிறுவனத்துக்கு ஒப்பந்தம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக முன்னூற்றி அறுபத்தி இரண்டு கோடி ரூபாய் இந்தியாவில் சிலருக்கு தரப்பட்டிருக்கிறது. அதில் இருநூறு கோடி ரூபாய் லண்டன் வழியாக மீண்டும் இத்தாலிக்கே சென்றிருக்கிறது. அங்கு தேர்தல் நடந்தபோது ஒரு கட்சியின் தேர்தல் செலவுக்கு இது பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வெளிநாட்டு சக்திகள் தங்கள் ஊர் அரசியலில் தலையிடுவதை இத்தாலிய அரசால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. எனவேதான் ஃபின்மெக்கானிக்கா நிறுவனத்தின் தலைவர் கிஸ்பி ஓர்ஸி, அகஸ்ட்டா வெஸ்ட்லேண்ட் நிறுவனத்தின் தலைவர் பர்னோ ஸ்பங்க்நோலினி ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டார்கள்.
அறுபத்தி நான்கு பக்கங்கள் கொண்ட முதல்கட்ட விசாரணை அறிக்கையை இத்தாலிய நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தார்கள் விசாரணை அதிகாரிகள். இந்திய விமானப்படையின் தலைமை அதிகாரியாக இருந்த எஸ்.பி.தியாகிக்கு கமிஷன் பணம் வழங்கப்பட்டிருப்பதாக அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ‘நிறைய பணம், ஆனால் குறிப்பாக எவ்வளவு என்று தெரியவில்லை’ என்கிற வாசகம் அறிக்கையில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. தியாகியின் உறவினர்கள் மூன்று பேருக்கும், இத்தாலிய நிறுவன அதிகாரிகளுக்கும் இடையே ‘புரோக்கர்கள்’ சிலர் பாலமாக பணிபுரிந்தனர் என்பதும் முதல்கட்ட விசாரணையில் தெரியவந்தது.
கமிஷனை எப்படி பெற்றார்கள்? ஐ.டி.எஸ். இந்தியா என்கிற பெயரில் இந்தியாவில் ஒரு டுபாக்கூர் ஐ.டி. நிறுவனத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த நிறுவனம் இத்தாலிய நிறுவனத்துக்கு பல்வேறு ஐ.டி. துறை சேவைகளை செய்ததாக பொய்யான ஆவணங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு, அந்த சேவைக்காக சுமார் நூற்றி நாற்பது கோடி ரூபாய் பணம் கைமாறியிருக்கிறது. பணத்தை வெள்ளையாகவே மாற்ற இதுமாதிரி நிறைய டெக்னிக்குகளை கையாண்டிருக்கிறார்கள்.
தன் மீதும், தன் உறவினர்கள் மீதும் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஊழல் குற்றச்சாட்டை முன்னாள் தலைமை அதிகாரி எஸ்.பி.தியாகி கடுமையாக மறுத்திருக்கிறார். “இந்த விவகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் புரோக்கரை நான் என்னுடைய உறவினர்களின் இடத்தில் வைத்து சந்தித்திருக்கிறேன். ஆனால் அவர்களுடன் எனக்கு தொடர்பு இருக்கிறதா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக இல்லை. நான் ஓய்வு பெற்ற பிறகே மொத்த கொடுக்கல் வாங்கலும் நடந்திருக்கிறது” என்று சொல்லியிருக்கிறார் தியாகி.
என்ன நடந்தது என்பதை அறிய மத்திய அரசு சி.பி.ஐ. விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறது. ராணுவ அமைச்சகம் முறைப்படி சி.பி.ஐ.யிடம் புகார் செய்தபிறகு விசாரணை தொடங்கியிருக்கிறது. ஊழல் நடந்ததா. நடந்திருந்தால் கமிஷன் கைமாறியதா. அதில் இந்தியர்களின் பங்கு என்னவென்று சி.பி.ஐ. விசாரணையை நடத்துகிறது. இதற்கிடையே இந்த ஒப்பந்தத்தையே மொத்தமாக ரத்து செய்யவும் மத்திய அரசு ஆலோசித்து வருகிறது.
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, தீ என்று பஞ்சபூதங்களிலும் ஊழல் ஊழித்தாண்டவம் ஆடும் காலம் இது. முதன்முறையாக நாட்டின் முக்கியமான துறையின் தலைமை அதிகாரியாக இருந்த ஒருவரே ஊழலில் நேரடியாக சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கடவுள் என்று ஒருவர் இருந்தால் அவர்தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற வேண்டும்.
 தேவையா இவ்வளவு செலவு?
நாட்டில் எழுநூற்றி அறுபத்தியோரு பேருக்கு ஒரு போலிஸ்தான் பாதுகாப்புக்கு இருக்கிறார். அதே சமயம் ஒரு வி.ஐ.பி.யை மூன்று போலிஸார் பாதுகாக்கிறார்கள். நாடு முழுக்க சுமார் பதினைந்தாயிரம் வி.ஐ.பி.க்கள் ‘பாதுகாக்கப்பட்டவர்களாக’ இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்காக சுமார் ஐம்பதாயிரம் போலிஸார் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள். இவர்களுக்கான செலவு வருடா வருடம் பல கோடிகளை விழுங்குகிறது. வி.ஐ.பி.க்களை விட பொதுமக்களுக்குதான் பாதுகாப்பு அவசியமென்று சமீபத்தில் உச்சநீதிமன்றமே கருத்து தெரிவித்திருக்கிறது.
அதிருக்கட்டும். இப்போது சர்ச்சைக்குள்ளான ஹெலிகாப்டர்களும் கூட வி.ஐ.பி.க்களின் பாதுகாப்பை உத்தேசித்து வாங்கப்பட்டவைதான். ஒரு ஹெலிகாப்டரின் விலை தோராயமாக முன்னூறு கோடி ரூபாய்.

பாதுகாப்பை முன்வைத்து சில ஊழல்கள்
இந்தியாவில் ஊழலுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டது 1948ல் நடைபெற்ற ஜீப் ஊழல். லண்டனில் ஹைகமிஷனராக இருந்த வி.கே.கிருஷ்ணமேனன் எந்தவித நடைமுறைகளையும் பின்பற்றாமல் ஓர் அயல்நாட்டு நிறுவனத்தோடு ஒப்பந்தமிட்டார். இந்தியாவின் காஷ்மீர் நடவடிக்கைக்காக ஜீப்கள் தேவைப்பட்டன. 1500 ஜீப் ஆர்டர் செய்யப்பட்டு, ஒன்பது மாதங்கள் வரை ஒரு ஜீப் கூட வந்து சேரவில்லை. 1949ல் 155 ஜீப்கள் வந்தன. அவையும் நேரடியாக காயலான் கடையில் போட்டுவிடக்கூடிய தரத்தோடுதான் இருந்தது. வழக்கம்போல விசாரணை கமிஷன் அமைக்கப்பட்டு 1955ல் இந்த பிரச்சினை முடித்துக்கொள்ளப்பட்டது. 1956ல் கிருஷ்ணமேனனுக்கு ‘ப்ரமோஷன்’ மாதிரி நேருவின் அமைச்சரவையில் இடம் கிடைத்தது.

1987ல் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சராக வி.பி.சிங் இருந்தார். ஜெர்மனியில் இருந்த இந்தியத் தூதரிடமிருந்து ஒரு டெலிகிராம் அவருக்கு வந்தது. நீர்மூழ்கி நிறுவனம் ஒன்றோடு நடந்த ஒப்பந்தத்தில் ஏழு சதவிகிதம் (அதாவது 20 கோடி) கமிஷனாக யாரோ ஒரு புரோக்கருக்கு வழங்கப்பட்டதாக அதில் செய்தி இருந்தது. இந்த ஊழல் தொடர்பாக பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சருக்கும், பிரதமருக்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. எனவே வி.பி.சிங் ராஜினாமா செய்தார். பிற்பாடு அவரோ பிரதமர் ஆனபிறகு 1990ல் இதுகுறித்த விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டார். 2005ல் இவ்வழக்குக்கு பால் ஊற்றப்பட்டது.

இந்திய ஊழல்களிலேயே அதிக புகழ்பெற்றது எனும் பெருமைக்குரியது போபர்ஸ் ஊழல். இந்தியாவுக்கு பீரங்கி விற்ற போபர்ஸ் நிறுவனத்திடம் நாட்டின் பிரதமராக இருந்த ராஜிவ்காந்தியும், புகழ்பெற்ற ஹிந்துஜா குடும்பத்தினரும் லஞ்சம் பெற்றதாக குற்றச்சாட்டு. புரோக்கராக செயல்பட்ட குவாத்ரோச்சியை இந்திய அரசின் அதிகாரத்தில் உயர்மட்டத்தில் இருந்தவர்களே இத்தாலிக்கு தப்பவிட்டதாக அப்போது பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. எது எப்படியோ ஊழலுக்கு சம்பந்தப்படாத இன்னொரு விஷயம். கார்கில் போரில் போபர்ஸ் பீரங்கிகள்தான் பயன்படுத்தப்பட்டன. அவை சிறப்பாக இயங்கியதாகவும், அதனாலேயே பாகிஸ்தானை விரைவில் வெல்ல முடிந்தது என்றும் அப்போது இராணுவ அதிகாரிகள் சிலர் சொன்னார்கள்.

தெஹல்காவின் இரண்டு நிருபர்கள் தங்களை ஆயுத நிறுவனம் ஒன்றின் பிரதிநிதிகளாக நடித்து அரசியல் தலைவர்கள், ராணுவ அதிகாரிகள் என்று பலரோடு பேசி ரகசியமாக ‘ரெகார்ட்’ செய்தார்கள். ஆயுதங்கள் வாங்குவதில் நடக்கும் பேரங்கள், திரைமறைவு கொடுக்கல் வாங்கல்கள் அனைத்தையும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவந்தார்கள். அப்போது பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சராக இருந்த ஜார்ஜ் பெர்ணாண்டஸ் ராஜினாமா செய்யவேண்டி வந்தது. அப்போதிலிருந்து சி.பி.ஐ. இந்த வழக்கை விசாரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. இன்றுவரை உருப்படியாக எதுவும் நடக்கவில்லை.
பெங்களூரில் ஒரு நிறுவனம் இந்திய இராணுவத்துக்கு தேவையான வாகனங்களை தயாரித்து வழங்கி வந்தது. பாதுகாப்பு அமைச்சகத்திடம் ஆர்டர் வாங்குவதற்காக பதினான்கு ஆண்டுகளில் கிட்டத்தட்ட எழுநூற்றி ஐம்பது கோடி ரூபாய் பணத்தை லஞ்சமாகவும், கமிஷனாகவும் அந்நிறுவனம் வழங்கியிருக்கிறது.

இந்தியர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவமானப்படவும், இந்த நாட்டில் பிறந்துத் தொலைத்ததற்காக வேதனைப்படவும் வேண்டிய ஊழல் சவப்பெட்டி ஊழல். கார்கில் போரில் வீரமரணமடைந்த மாவீரர்களின் உடல்களை வைக்க வாங்கப்பட்ட சவப்பெட்டிகளிலும் சுரண்டி தின்றார்கள் ஊழல் பெருச்சாளிகள். ஒரு சவப்பெட்டிக்கு 2500 டாலர் கொடுத்து இந்திய அரசு வாங்கியது. அதே பெட்டி முன்பாக 172 டாலருக்குதான் வாங்கப்பட்டது.

(நன்றி : புதிய தலைமுறை)

February 22, 2013

பைக் கொடுத்த லைஃப்

கடைசியாக ராகுலனிடம் இருந்தது பெட்ரோல் நிரப்பிய ஒரு பைக். நிறைய தன்னம்பிக்கை. சிறுவயதிலேயே தந்தையின் பணி காரணமாக மும்பைக்கு இடம் பெயர்ந்திருந்தார். தந்தையின் மரணம் காரணமாக மீண்டும் சொந்த ஊருக்கு வந்திருந்தார். வாழ்க்கையை நகர்த்த எடுத்த சில முயற்சிகள் எதிர்ப்பார்த்த வெற்றியை எட்டவில்லை. கையில் எதுவுமே மிஞ்சவில்லை. அடுத்தது என்ன?
பைக்கை ஓட்ட ஆரம்பித்தார். பெட்ரோல் தீர்ந்து வண்டி எங்கே நிற்கிறதோ, அங்கே வாழ்க்கையை தொடங்கலாம் என்பது திட்டம். வண்டி நின்ற இடம் கரூர். அந்நகரில் அப்போது ஏற்றுமதித் தொழில் கொடிகட்டிப் பறந்துக் கொண்டிருந்ததை கண்டார். சில நிறுவனங்களில் சிலகாலம் பணியாற்றிவிட்டு, சொந்தமாகவே ஓர் ஏற்றுமதி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். இம்முறை அதிர்ஷ்டத் தேவதை ராகுலன் பக்கம் இருந்தாள். ஹாலந்து நாட்டிலிருந்து நிறைய ‘ஆர்டர்கள்’ இவரது நிறுவனத்துக்கு கிடைத்தது.
ஒருகட்டத்தில் வணிகத்தைப் பெருக்க ஹாலந்துக்கே குடிபெயர வேண்டிய அவசியமும் ஏற்பட்டது. மனைவி, மகன், மகளோடு குடும்பமாக புலம் பெயர்ந்தார். அந்நாட்டின் குடியுரிமையும் அவருக்குக் கிடைத்தது.
இப்போது நாற்பத்தியோரு வயதாகும் ராகுலனின் பின்புலம் இதுதான். ஹாலந்தில் அவரது வாழ்க்கை நிலைபெற்று விட்டாலும், தாய்மண்ணான கும்பகோணம் அவரை ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தது. கும்பகோணத்துக்கு அருகில் திருப்பனந்தாள் என்கிற கிராமம். விடுமுறைக்காக ஆண்டுக்கு ஒரு முறை குடும்பத்தோடு இங்கே வந்து தங்கிச் செல்வது வழக்கம்.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒருமுறை இம்மாதிரி வந்தபோதுதான் சுற்றுப்புற ஊர்களையும், மக்களையும் கவனித்தார். குறிப்பாக கிராமப்புற பெண்களின் வாழ்க்கைத்தரம் குறைந்துவருவதாக நினைத்தார். விவசாயத்தை நம்பி மக்கள் வாழ்ந்திருந்த காலக்கட்டம் மாறியிருந்தது. விவசாய நிலங்களில் பணிக்குச் சென்றதால் பணம் சம்பாதித்து, குடும்பத்தை கவுரவமாக நடத்திக் கொண்டிருந்த பெண்கள் அப்போது மிகச்சிரமமான நிலையில் இருந்ததை உணர்ந்தார்.
விளைநிலங்கள் பெருமளவில் ரியல் எஸ்டேட் கபளீகரங்களுக்கு விலைபோன பின்னர், விவசாயக்கூலித் தொழிலாளர்கள் பலரும் வேறு வேறு பணிகளுக்கு தங்களை மாற்றிக்கொண்டனர். ஆனால் பெண் தொழிலாளர்கள் உடனடியாக தங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே வேலையிழந்து கொடுமையான வறுமைக்கு ஆளானார்கள். அடிப்படைச் செலவுகளுக்கும் மீண்டும் குடும்பத்து ஆண்களையே நாடவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு உள்ளானார்கள். தன் சொந்த மண்ணின் மிகப்பெரிய சமூகப் பிரச்சினையாக இதை கருதினார் ராகுலன்.
ஹாலந்து திரும்பிய பிறகும் இதே நினைவுகள் அவரை வருத்திக்கொண்டே இருந்தன. பகுத்தறிவுச் சிந்தனைகள் நிரம்பியவரான ராகுலனுக்கு பெண்கள் வெறுமனே அடுப்பூதி வாழ்க்கையை கட்டாயத்தின் பேரில் வாழ்ந்து முடிப்பதில் ஒப்புதல் இல்லை. என்ன செய்வது என்று தீவிரமாக யோசித்தவர் தன்னுடைய துறை தொடர்பான பணிகளை, தமது ஊர் பெண்கள் பயன்பெறும் வகையில் மாற்றியமைக்க ஒரு திட்டம் தீட்டினார்.
இப்படித்தான் ‘க்ரீன் இன்னோவேஷன்ஸ்’ நிறுவனம் தொடங்கியது.
மேற்கத்திய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு உலகை குப்பைக்கூடை ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று குற்றவுணர்ச்சி உண்டு. எனவே சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏதுவான பொருட்களையே கூடுதல் விலையாக இருந்தாலும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஹாலந்தில் வசிக்கும்போது இந்நிலையை உணர்ந்தார் ராகுலன். அவருக்கும் சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான அக்கறை தோன்றியது.
நம்மூரில் உரமூட்டை, டீத்தூள் சாக்கு, ஃபயர் சர்வீஸில் பயன்படுத்தி காலாவதியான ஓஸ் பைப் போன்றவற்றை குப்பையில்தான் எறிகிறார்கள். இவற்றை காயலான் கடைகள் மற்றும் குப்பைப் பொறுக்கும் தொழிலாளர்களிடமிருந்து விலை கொடுத்து வாங்கி ‘உயர்சுழற்சி’ (upcycling) முறையில் லேப்டாப் பேக், டிராவல் பேக், ஸ்கூல் பேக் போன்றவற்றை உருவாக்குகிறது க்ரீன் இன்னோவேஷன்ஸ்.
உயர்சுழற்சி என்பது வீணான பொருட்களையும், உபயோகமில்லாத தயாரிப்புகளையும் கொண்டு புதிய பொருட்களை தரமான முறையில் உருவாக்குவது. மறுசுழற்சி (recyling) என்பதற்கும், இதற்கும் பெரியளவில் வேறுபாடு உண்டு. உயர்சுழற்சி முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்களுக்கு ஐரோப்பிய சந்தையில் நல்ல மவுசு. அதிலும் சமூகநல நோக்கோடு, மகளிர் மேம்பாட்டை முன்னிறுத்தி நடைபெறும் தொழில் என்பதால் ராகுலனின் தயாரிப்புகள் சக்கைப்போடு போடுகிறது. நம்மூரில் ஒரு பொருளை வாங்கும் முன்பாக நுகர்வோர் இதுபோன்ற அம்சங்களை கணக்கில் எடுப்பதில்லை. பெரிய நிறுவனங்களாவது சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏதுவான உயர்சுழற்சி, சமூகநலம் ஆகிய காரணிகளை பரிசீலித்து இதுபோன்ற தயாரிப்புகளுக்கு ஆதரவளிக்கலாம்.
இந்நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் மகாலட்சுமிக்கு வயது முப்பத்தியேழு. அவரது கணவர் கட்டிடவேலை செய்கிறார். மகள் கல்லூரியில் படிக்கிறாள். “என் மகளின் கல்விச்செலவு, குடும்பத்துக்கு ஆகும் கூடுதல் செலவுகள் போன்றவற்றுக்கு, கணவரின் கையை மட்டுமே எதிர்ப்பார்க்காமல் இப்போது என்னாலேயே சமாளித்துக்கொள்ள முடிகிறது. கவுரவமான வேலை என்பதால் சுற்றத்திலும் நல்ல மரியாதை கிடைக்கிறது” என்கிறார் இவர்.
க்ரீன் இன்னோவேஷன் நிறுவனத்தில் இப்போது இருபத்தைந்து பெண்கள் பணிபுரிகிறார்கள். விவசாயப் பணிகளிலேயே ஊறிப்போன இப்பெண்களுக்கு ஆரம்பத்தில் புதிய வேலையில் ஈடுபடுவது சிரமமாக இருந்தது. ஆனாலும் காலப்போக்கில் கற்றுக்கொண்டு இப்போது சிறப்பாக செயல்படுகிறார்கள். சிறிய அளவில் தொடங்கி செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்நிறுவனத்துக்கு நிறைய ஏற்றுமதி ஆர்டர்கள் கிடைத்து, தொழில் பெருகும் பட்சத்தில் தஞ்சை மாவட்டத்தில் மட்டுமே மகாலட்சுமியைப் போன்ற சில நூறு மகளிருக்காவது வேலைவாய்ப்பினை உருவாக்கித்தர முடியும் என நம்புகிறார் ராகுலன். இவரது நிறுவனத்தில் தொழிலாளர் உரிமை, சம்பளம், நிர்வாக விஷயங்கள் ஐரோப்பிய தர அளவீட்டிலேயே அமைந்திருக்கிறது.
“இதை சமூகச்சேவை என்றெல்லாம் நான் சொல்லப் போவதில்லை. என்னுடைய தொழிலை நான் செய்கிறேன். எனக்கு இதில் நல்ல லாபமும் கிடைக்கிறது. இதில் என் ஊரைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கும் நல்லது நடக்கிறது என்பதில் எனக்கு கூடுதல் மகிழ்ச்சி. செய்யும் எதிலும் மறைமுகமான சமூகநோக்கு இருக்க வேண்டுமென்பது எனக்கு ஐரோப்பா கற்றுத்தந்த பாடம்” என்கிறார் இவர்.
ஒரே கல்லில் ரெண்டு மாங்காய் என்பது இதுதானோ?(நன்றி : புதிய தலைமுறை)

February 20, 2013

நாதாவுக்கும் டைவாவுக்கும் லவ்வோ லவ்வு!


'லவ்’டப், 'லவ்’டப்
 சில காலமாக
இதுதான்
என் இதயத்தின் ஒலி!
சண்டாளி
தயவுசெய்து என்னை
சாகடிச்சிட்டுப் போடி!
இப்போதெல்லாம் இதுபோல ஏதாவது காமாசோமாவென்று கவிதை என்கிற பெயரில் எதையாவது கிறுக்கிவிட்டு, இமெயிலோ, எஸ்.எம்.எஸ்.ஸிலோ நம் டைவாவுக்கு (டாவடிக்கும் ஃபிகர்) அனுப்பிவிட்டால் போதும். காதலை இதயம் கிழித்து வெளிப்படுத்திவிட்ட திருப்தி கிடைத்துவிடும். நெஞ்சில் மாஞ்சா சோறு இல்லாத, கொஞ்சம் 'தில்’ குறைந்த காதலன்கள் இந்த மாதிரி எழுதப்படும் கவிதை கந்தாயத்தை ஃபேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸாகப் போட்டுவிட்டு, 'அவளுக்கு’ மட்டும் டேக் செய்வார்கள். 'லைக்’ விழுந்தால் லக்கு. இல்லையேல் வேற ஃபிகருக்கு ரூட்டு. ஒரு குறிப்பிட்ட ஃபிகருக்கு டேக் செய்து, அது செட் ஆகாமல், பட்டர்ஃப்ளை எஃபெக்ட் போல உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் வாழும் ஃபிகர் அந்தக் கவிதையை வாசித்து, கவரப்பட்டு கரெக்ட் ஆவதும் உண்டு. அவ்வப்போது 'ஜப்பானியப் பெண் மதுரை வாலிபரை இந்து முறைப்படி தாலி கட்டி மணந்தார்’ என்று வரும் செய்திகளின் பின்னணி என்னவாக இருக்கும்?

அதே சமயம் ஃபிகர்களும் காதலைக் கொஞ்சம் ஜாலியாகவே, பார்ட் டைம் டைம்பாஸாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். உலகத்தில் இருக்கும் எல்லா ஆண்களுமே அவர்களுக்கு 'சப்பை’தான்! (நன்றி: ஆரண்ய காண்டம்). அநேகமாக டாஸ் போட்டுப் பார்த்து இவனைக் காதலிக்கலாமா, வேண்டாமா என்று முடிவுசெய்கிறார்கள். இதனால்தான் எங்கு பார்த்தாலும் காதலர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிவிட்டது. பா.ம.க. மருத்துவருக்கு பி.பி. எகிறுகிறது.

லவ் செட் ஆகிவிட்டால், காதலனின் கிரெடிட் கார்டு பேலன்ஸ் இஷ்டத் துக்கும் எகிறிவிடும் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா என்ன? நமக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் பெர்சனல் லோன் போட்டுக் காதலிக்கிறார். 'பெட்ரோல் விலையேற்றம் நள்ளிரவு முதல் அமல்’னு ஸ்க்ரோலிங் ஓடத் துவங்கியதும், பறந்து சென்று பெட்ரோல் பங்க்கில் லைன் பிடிப்பவர்களில் முக்கால்வாசிப் பேர் காதலர்கள் அல்லாமல் வேறு யாராம்? பைக்குக்கு பெட்ரோல் போட்டே திவாலான காதலர்களை நீங்களும் பார்த்துஇருக்கலாம். ஏதாவது டிராஃபிக் சிக்னலில் 'ங்ங்ஙே...’ என்று சீத்தலைச் சாத்தனார் மாதிரி தலையில் கையால் குத்திக்கொண்டு திரிபவர்கள் அந்த கேட்டகிரி ஆட்கள்தான். இந்த அமரக் காதலன்களுக்குக் காதலிகள் தரக்கூடிய நஷ்டஈடு என்னவென்றால், அதிகபட்சம் ஒரு லிப் டு லிப்.

உலகமயமாக்கலால் நமக்கு எது நடந்ததோ இல்லையோ, காதல் இத்தனை சுலபமாகிவிட்டது. பெட்டிக் கடையில் கமர்கட் வாங்குவது எத்தனை சுலபமோ, இன்று காதலிப்பதும் அத்தனை சுலபம். என்ன... கமர்கட் 50 பைசா; காதல் கொஞ்சம் காஸ்ட்லி.

ஆனால், இதே முந்தைய தலைமுறை யைச் சேர்ந்த நம் சித்தப்பன்களும் மாமாக்களும் காதலிக்க எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருப்பார்கள் தெரியுமா? கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். செல்போன் இல்லை. இமெயில் இல்லை. வீட்டுக்குக் கடிதமும் போட முடியாது. வெள்ளைத் தாளில், நீட்டாக மார்ஜின் விட்டு, பால்பாயின்ட் பேனா வால் குண்டு குண்டான கையெழுத்தில் ஒரு கவிதையை எழுதிவைத்துக்கொண்டு 'தேவதை’ வரும் வரை பேருந்து நிறுத்தத்திலோ, தெருமுக்கிலோ வியர்க்க விறுவிறுக்கத் தேவுடு காத்துவந்தார்கள். கொஞ்சம் பெர்சனாலிட்டி குறைந்தவர்கள் செருப்படிகூட வாங்கியிருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சூழல் காரணமாகவோ என்னவோ, 'காதல் பூ மாதிரி... காதலி கனி மாதிரி’ என்று மொக்கை வசனம் இடம்பெற்ற திரைப்படங்கள் வெள்ளி விழா கொண்டாடின. 'பூவே உனக்காக’, 'லவ் டுடே’ மாதிரியான படங்களில் ஹீரோ இது மாதிரி முழம் முழமாக சரம் கட்டிப் பேசியதாலேயே க்ளைமாக்ஸில் அவருக்கு லவ் ஃபெய்லியர் ஏற்பட்டது என்பதை நாம் எக்காலத்திலும் மறந்துவிடக் கூடாது.
அதற்கு முந்தைய தலைமுறைக் காதலன்கள் பெரும்பாலும் ஏதேனும் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தா வேலை பார்த்தார்கள். அல்லது மார்க்கெட்டிங் எக்ஸிக்யூட்டிவ்களாகவோ, மெடிக் கல் ரெப்களாகவோ நாய் படாதபாடுபட்டார்கள். கிடைக் கும் சொற்ப வருமானத்தையும் காதலுக்கு மடை திறந்து விட்டுவிடுவதால், மாசக் கடைசியில் பெரும்பாலான காதல் உடைந்துவிடும். 'ஹீரோ’ என்பதால் தேவையே இல்லாமல் உடன் நாலு நண்பர்களையும் எப்போதும் வைத்திருக்க வேண்டும். அந்தத் தடிமாடுகளுக்கு தம், டீ செலவையும் ஹீரோவான காதலனே அழுதாக வேண்டும்.

அந்தக் கூடுதல் செலவினங்களைத் தவிர்க்கவே லாட்டரி டிக்கெட், மங்காத்தா, வீட்டில் திருட்டு என்று சட்டத்துக்குப் புறம்பான முயற்சிகளில் இறங்கி செலவை பேலன்ஸ் செய்து வந்தார்கள். இத்தனைக்கும் அந்தக் காலத்தில் காதலிகள் வைக்கும் செலவு மிஞ்சிப்போனால்... ஒரு மேட்னி ஷோ சினிமா. தலையில் வைக்க ஒன்றரை முழம் மல்லிகைப் பூ. ஹோட்டலில் ஒரு செட் போண்டாவும் காபியும். அவ்வளவு தான்!

அதற்கும் முந்தைய ஜெனரேஷன் ஒரு அழுமூஞ்சி ஜெனரேஷன். 'ஒருதலை ராகம்’, 'மைதிலி என்னைக் காதலி’ மாதிரி படங்கள் வந்த தலைமுறை. காதல் ஓ.கே. ஆகாதவர் கள் தாடிவைத்து கோமாளிகளாக அலைந்தார்கள். வைரமுத்துவின் பாடல்கள் சூப்பர் ஹிட் ஆன காலம் என்பதால், ஒருதலைக் காதலர்கள் சந்தநயத்தோடு கவிதை எழுத வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு உள்ளாகி னர். பெருவாரியான தமிழ்ப் பெண் கள் முதன்முதலாக பத்தாவதுக்கு மேல் படிக்க வீட்டு வாசல்படியைத் தாண்டிய தலைமுறை இது. பழமையும் நவீனமும், ஃபிப்டி ஃபிப்டியாக வாய்த்த பெண்கள் என்பதால், அவ்வளவு சுலபமாகக் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஜன்னலைத் திறந்துவைத்துப் படபடவென்று கண் இமைப்பார்கள். மொழுமொழுவென்று தேங்காய் எண்ணெய் தடவி, கவனமாக பின்னல் இட்ட இரட்டைச் சடையை ஸ்டைலாக ஆட்டுவார்கள். இதெல்லாம் காதலை ஏற்றுக்கொண்டதற்கான சிக்னல் என்று நினைத்து, நம் காதலர்கள் குஷியாக கனவில் டூயட் பாடுவார்கள். தங்களைக் காதலித்ததாக நினைத்த பெண்ணுக்கு அவள் தாய்மாமனோடு கல்யாணம் எனும்போது, 'நான் ஒரு ராசியில்லா ராஜா’ என்று தனியே முக்கு ரோட்டிலும், பீச்சிலும் பாட்டுப் பாடி நடந்தார்கள். அடுத்த, 'கண்டதும் காதல்’ தோன்றும் வரை ஷேவிங் செய்யாமல் காசை மிச்சப்படுத்துவார்கள். அவ்வாறு சேர்ந்த காசுதான் புது காதலுக்கு முதலீடு.

அதற்கு முந்தைய தலைமுறைக் காதல் ஜெமினி கணேசன் காலத்துக் காதல். புதுக்கவிதை அறிமுகம் ஆகாத காலகட்டத்துக் காதல் என்பதால், காதலர்கள் மரபுக் கவிதைகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். பெண்கள் வெளியே தலைகாட்டுவதே அதிசய நிகழ்வாக இருந்த காலம். கவிதை எழுதுவதும் கஷ்டம். பெண்ணைப் பார்ப்பதும் கஷ்டம். எனவே, கண்ணில் படும் முதல் பெண்ணையே காதலித்துவிடுவது என்று அந்தக் காலத்துக் காளையர்கள் சபதம் செய்துஇருந்தார்கள். காதலியோடு பேசும்போதும்கூட எதுகைமோனையில் பத்து, இருபது நிமிடங்களுக்கு நான்ஸ்டாப்பாக வசனம் பேசியாக வேண்டும். 'அப்பப்பா... என் மீது உங்களுக்கு இவ்வளவு காதலா?’ என்று காதலி பதிலுக்கு ஒரே வாக்கியத்தில் கொஞ்சிவிட்டுப் போய்விடுவாள். நாம் கேள்விப்பட்டவரை, அந்தக் காலத்தில் ஒரு காதலர் பக்காவாக வசனம் ரெடி செய்துகொண்டு, மெரினா பீச்சில் தன் காதலியிடம் நீண்ட காதல்மொழி பேசிக்கொண்டு இருந்தாராம். அவரது டயலாக் முடிவதற்குள்ளாகவே காதலிக்கு வேறு ஒருவரோடு திருமணம் முடிந்து, குழந்தையும் பிறந்துவிட்டதாம். காதலன் என்பவன் எம்.ஜி.ஆர். மாதிரி வீரமாகச் சண்டை போட வேண்டும் என்று காதலிகள் எதிர்பார்த்தனர். இந்த ஒரு நிபந்தனையாலேயே இல்லற வாழ்வைத் துறந்து துறவிகளாகப் போனவர்களின் எண்ணிக்கை ஏராளம்.

தியாகராஜ பாகவதர் காலத்து காதலைத்தான் நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், அப்போது பெண்களுக்கு ஐந்தில் இருந்து பத்துப் பதினைந்து வயதுக்கு உள்ளேயே திருமணம் நடந்துவிடுமாம். எனவே, காதலிக்கும் வாய்ப்பு சதவிகிதம் மிகக் குறைவானதாக, அதிகபட்சம் இரண்டு, மூன்று சதவிகிதத்துக்குள்தான் இருந்திருக்கும். மீறி ஏதோ ஒரு பெண்ணைக் காதலித்தாலும், அவளுக்கு எழுதப்படும் காதல் கவிதை என்பது சங்கத் தமிழ் செய்யுள் வடிவத் தில் இருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம் விட முக்கியம், அவளுக்குப் படிக்கத் தெரியுமா என்ப தைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அந்தக் காலக்கட்டத்துக் காதல் படங்களின் காட்சிகளைப் பார்த்தோமானால், நமக்குக் காதலே வெறுத்துப்போகிறது.

'தேவி’

'நாதா’

'தேவி’

இப்படியெல்லாம் ஒருவேளை யாராவது நிஜ வாழ்க்கையில் காதலித்து இருந்தால், அப்போதே சுனாமி வந்திருக்கும்.

இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது நம்முடைய சமகாலத்தை நாம் போற்றியாக வேண்டும். முந்தைய தலைமுறையினர் காதலிக்கப்பட்ட சிரமங்கள் மாதிரி இல்லாமல் ஏழைக்கேத்த எள்ளுருண்டை என்பதைப் போல, அவரவர் லெவலுக்கு ஏதோ ஒரு காதல் செட் ஆகிவிடு கிறது.

காதலியைத் தேர்ந்தெடுக்க, காதலிக்க ஏராள மான வாய்ப்புகளும், சூழல்களும் அமைந்துஇருக்கின்றன. குறிப்பாக, காதல் கடிதம் நீட்டுபவனை யாரும் செருப்பால் அடிப்பது இல்லை. நாகரிகமாக மறுத்துவிடுகிறார்கள். அட.... காதலிக் கப் பெண்ணே கிடைக்கவில்லை என்றால்கூட, மற்றொரு ஆணைக் காதலிக்கும் கலாசாரம் பிரபலமாகிக்கொண்டு இருக்கிறது. அடுத்த தலைமுறையில் ஜோடி ஜோடியாக ஆண்கள் பீச்சி லும், பார்க்கிலும் கைகோத்து நடப்ப தாகக் கற்பனை செய்துபார்த்தாலே... கல்லீரல், கணையம் எல்லாம் கலங்குகிறது!

(நன்றி : ஆனந்த விகடன் 20 பிப்ரவரி, 2013)

February 18, 2013

நாதொலி ஒரு செறிய மீனல்ல


துரோணர் தன் சிஷ்யர்களான பஞ்சபாண்டவர்களை பயிற்சிக்காக ஆரண்யத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். ஆற்றின் அடுத்த கரையில் இருக்கும் மாமரம் ஒன்றினை நோக்கி ஐவரையும் குறி வைக்கச் சொல்கிறார். ஒவ்வொருவரிடமும் “உனக்கு என்ன தெரிகிறது?” என்று கேட்கிறார். ஒருவர் மறுகரை தெரிகிறது என்கிறார். இன்னொருவர் மரம் தெரிகிறது என்கிறார். மற்றொருவர் கிளை தெரிகிறது என்கிறார். மற்றுமொருவர் கிளையில் அமர்ந்திருக்கும் கிளி தெரிகிறது என்கிறார். அர்ஜூனன் என்ன சொல்லியிருப்பான் என்பதை மகாபாரதத்தை வாசித்தவர்களும், டிவியில் பார்த்தவர்களும், சன் டிவியில் விரைவில் பார்க்கப் போகிறவர்களும் அறிவார்கள்.

அர்ஜூனன் சொல்கிறான். “ஐயாயிரம் வருடங்கள் கழித்து அந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய அபார்ட்மெண்ட் வரப்போகிறது. அதனுடைய பதினைந்தாவது மாடியில் கிளி மாதிரி ஒரு ஃபிகர் நின்றிருப்பது எனக்குத் தெரிகிறது”. அதாவது அர்ஜூனனின் பார்வைக் கூர்மை யுகங்களை தாண்டியதாம். இப்படியொரு ரகளையான ஓபனிங் காட்சியை சமீபத்தில் எந்தப் படத்திலும் பார்த்ததாக நினைவில்லை. அடுத்த காட்சியே அந்த அப்பார்ட்மெண்ட். அர்ஜூனனாக இருந்தவன் இந்த அப்பார்ட்மெண்டில் மாடிவீட்டு மாதுவாக –அதாவது கேர்டேக்கராக- வேலை பார்க்கிறான்.


மலையாளிகளுக்கு இலக்கியப் பெருமிதம் அதிகம். தங்களுடைய சினிமாவும் கூட இலக்கியத்தின் ஒரு கிளையாக வளரவேண்டும் என்று ஆவல் கொண்டவர்கள். ‘நாதொலி ஒரு செறிய மீனல்ல’ (நெத்திலி ஒரு சின்ன மீன் மட்டுமல்ல என்பது மாதிரி மீனிங்) என்பதை மூக்கை மூடிக்கொண்டு வாசித்தீர்களேயானால், மிகச்சரியாக அவர்களது ஸ்லாங்கில் வாசித்துவிடலாம். நாவலுக்கு வைக்கும் தலைப்பு மாதிரியே சினிமாவுக்கும். இலக்கியத்தையும், சினிமாவையும் இணைக்கும் புள்ளி எதுவென்ற புரிதல் அவர்களுக்கு நெடுங்காலமாகவே இருக்கிறது. ஓர் இலக்கியவாதியை வசனம் எழுதவைத்துவிட்டால் மட்டும் சினிமா இலக்கியமாகி விடாது என்கிற அறிவும் கொண்டவர்கள்.

இப்படம் ஒருவகையான நான்-லீனியர் மாதிரி என்றும் சொல்லலாம். அதாவது நான்லீனியர் படங்களில் சம்பவங்கள் முன்பின் மாறி அமைக்கப்படும். இப்படத்தில் கதையின் சம்பவங்களும், ஹீரோ நாவலில் எழுதும் சம்பவங்களும் மாறி மாறி ஆனால் நேர்க்கோட்டில் வருகிறது. நாயகன் ஓர் அப்பார்ட்மெண்ட் கேர்டேக்கர் மட்டுமல்ல. ரகசிய எழுத்தாளனும் கூட. அப்பார்ட்மெண்டில் வசிப்பவர்கள் சிலரால் சில வேண்டத்தகாத சம்பவங்கள் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது. எனவே தான் எழுதும் நாவலில் அதே பாத்திரங்களை உருவாக்கி, எதிர்மறையாக பழிவாங்குகிறான். நாவலின் சம்பவம், நிஜக்கதையுமாக பரபரப்பான க்ளைமேக்ஸில் சுபம். நம்மூர் இலக்கியவாதிகள் அவ்வப்போது பிரதிக்குள் பிரதி என்றெல்லாம், சாதாரண வாசகனுக்கு புரியாத மாதிரி ஜல்லியடிப்பார்களே? அந்த மேட்டரைதான் மிக எளிமையாக பார்வையாளனுக்கு இப்படத்தில் முன்வைக்கிறார் இயக்குனர். ஓரளவுக்கு விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா க்ளைமேக்ஸில் இந்த உயரத்தை எட்டினார் கவுதம் வாசுதேவ் மேனன்.

VK-prakash 2
படத்தின் இயக்குனர் வி.கே.பிரகாஷ். பெங்களூரில் ஒரு விளம்பர நிறுவனம் வைத்திருக்கிறார். 2000ஆம் ஆண்டு இவர் இயக்கிய முதல் படத்துக்கே தேசிய, மாநில விருதுகள் கிடைத்தது. ‘அவுட் ஆஃப் தி பாக்ஸ்’ சிந்திக்கிறவர் என்று மலையாளத் திரையுலகம் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் இயக்குனர்களில் ஒருவர். மிக சீரியஸான கதையாக இருந்தாலும், அதை ‘சிரி’யஸான வடிவில் வழங்குவதில் கில்லாடி.


படத்தின் ஹீரோ பஹாத் ஃபாசில். இயக்குனர் ஃபாசிலின் மகன். எனவே ஃபாசிலின் முதல் படமான ‘மஞ்சில் விரிஞ்ச பூக்களை’ செம கலாய் கலாய்க்கிறார்கள். நாவலில் வரும் ஹீரோவுக்கு பெயர் நரேந்திரன். மஞ்சில் விரிஞ்சவில் வில்லனாக அறிமுகமான மோகன்லாலின் பெயர். மேலும் அதே படத்தின் வேறு இரண்டு பாத்திரங்களின் பெயரையும் இப்படத்தில் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

பஹாத்தை பதினெட்டு வயதில் 2002ஆம் ஆண்டு அவரது அப்பா ஃபாஸிலே அறிமுகப்படுத்தினார். படம் பயங்கர ப்ளாப். “என் அப்பாவை யாரும் திட்டாதீர்கள். இந்தப் படத்தின் தோல்விக்கு நான்தான் காரணம். நடிக்க ஆசைப்பட்டேனே தவிர, அதற்கான எந்த தகுதியையும் நான் கொண்டிருக்கவில்லை” என்று அப்போது அறிக்கை விட்டுவிட்டு, அமெரிக்காவுக்கு படிக்கப் போனார். 2009ஆம் ஆண்டு ஊர் திரும்பினார். மலையாளத் திரையுலகமே ஒன்றிணைந்து வேலை பார்த்து, சொல்லி அடித்த கில்லியான சூப்பர்ஹிட் படமான ‘கேரளா கஃபே’வில் நடித்தார். அதிலிருந்து ஓய்வெடுக்கக் கூட நேரமில்லாமல் நான்கு ஆண்டுகளாக நடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். நான்கு ஆண்டுகளில் பதிமூன்று படங்கள். இதில் டயமண்ட் நெக்லஸ், 22 ஃபீமேல் கோட்டயம் மாதிரி சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்டுகளும் அடக்கம். அடுத்து இப்போதே ஆறு படங்கள் புக் ஆகிவிட்டது. லேசான முன் தலை வழுக்கை, சுமாரான உடல்வாகு என்றாலும் பஹாத்துக்கு ஒருமாதிரியான கவர்ச்சி இருக்கிறது. மிகச்சுலபமாக கேரளத்து இளம்பெண்களின் உள்ளங்களை கொள்ளை கொண்டுவிட்டார்.

560
நாதொலியை எழுதியவர் ஷங்கர் ராமகிருஷ்ணன். இவர் முன்பாக எழுதியது உருமி. அதற்கும் முன்பாக கேரளா கஃபேவில் (மொத்தம் 10 குறும்படங்கள் சேர்ந்தது இந்தப்படம்) ஓர் குறும்படத்தை எழுதி, இயக்கினார். சில படங்களில் நடித்தும் இருக்கிறார். ‘நாதொலி’ அபோவ் ஆவரேஜ் என்று ரிசல்ட் வந்துவிட்டதால், மலையாளத்தின் இளம் இயக்குனர்கள் பலரும் ஷங்கர் ராமகிருஷ்ணனோடு வேலை பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும், எடிட்டிங்கும் உலகத்தரம் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. எடிட்டர் மகேஷ் நாராயணன். எங்கேயோ கேள்விப்பட்ட பெயராக இருக்கிறது இல்லையா? நம்மூர் விஸ்வரூபத்தின் எடிட்டர்தான். திறமை எங்கிருந்தாலும் அதை தேடி கண்டுபிடிப்பதில் கமலுக்கு நிகர் கமலேதான்.

நாதொலி ஒரு செறிய மீனல்ல,  தவற விட்டுவிடக்கூடாத படம். சிக்கலான கதையை எப்படி குழப்பமில்லாமல் ரசிகனுக்கு பிரசண்ட் செய்வது என்பதற்கு இப்படத்தை ஒரு பாடமாக மற்ற சினிமாக்காரர்கள் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஒருவேளை இந்தியில் எடுக்கப்பட்டால் ஓவர்சீஸ் கலெக்‌ஷன் அள்ளும். துரதிருஷ்டவசமாக குறைந்தளவு பரப்பளவே கொண்ட ஓவர்சீஸ் ஏரியாதான் மலையாளப்படங்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

(நன்றி : cinemobita.com)

February 16, 2013

செம்மொழியான தமிழ்மொழியாம்


தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்வதற்கான ஊடகமாக ‘மொழி’ பிறந்து ஒரு லட்சம் ஆண்டுகளாகிறது. முதன்முதலாக பேசப்பட்ட மொழி எதுவென்பதற்கு வரலாற்றில் எந்த அடையாளமும் இல்லை. ஆரம்பத்தில் மொழிக்கு ஒலி வடிவம் மட்டும்தான் இருந்ததே தவிர, வரிவடிவமும் இல்லை. நாகரிகங்கள் வளரத் தொடங்கியபோதே மொழியும் வளர்ந்தது.
பண்டைய மொழிகளில் பல்வேறு மொழிகள் சிதைந்து, முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டதின் காரணமாக, அம்மொழியைப் பேசிவந்த கலாச்சாரம் இன்று தன்னுடைய அடையாளத்தை முற்றிலுமாக இழந்து நிற்கிறது. நமக்கு தெரிந்த வரலாற்றின்படி, இன்றும் ஏதோ ஒரு வடிவில் வாழும் ஏழு மொழிகளுக்கு செவ்வியல் தன்மை உண்டு. இவை நமது பொக்கிஷங்கள். இவற்றை பாதுகாத்தால்தான் நம்முடைய மரபின் தொடர்ச்சியை, அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு கொண்டுச்செல்ல இயலும். கிரேக்கம், லத்தீன், ஹீப்ரூ, பாரசீகம், சீனம், சமஸ்கிருதம், தமிழ் ஆகியவையே இன்று எஞ்சியிருக்கும் ஏழு செம்மொழிகள்.
மெசபடோமியா நாகரித்தைச் சேர்ந்த சுமேரியன், அக்காடியன், இயேசு கிறிஸ்துவின் தாய்மொழியான அர்மைக், பண்டைய எகிப்து கலாச்சாரமொழியான எகிப்தியன் ஆகியவை முற்றிலுமாக வழக்கத்திலிருந்து அழிந்துவிட்டன.
தமிழுக்கு வயது ஐயாயிரம் இருக்கலாம். திராவிட மொழிகளின் ஆதிமொழி தமிழ். இதிலிருந்து பிறந்த ஏராளமான மொழிகள் இன்றும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் பேசப்படுகின்றன. தமிழின் துணைமொழிகளுள் ஒன்றான ‘ப்ராஹூ’, இப்போதும் பாகிஸ்தானின் பலுசிஸ்தானத்தில் பேசப்படும் மொழி. வட இந்தியாவில் புழக்கத்தில் இருக்கும் கோலமி, கோண்டி ஆகியவையும் இதே போன்றுதான். தென்னிந்தியாவில் தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகியவை தமிழில் இருந்து தோன்றிய புதிய மொழிகள். ‘திராவிட’ என்கிற சொல்லே கூட ‘தமிழ்’, ‘தமிழ’, ’த்ரமில’, ‘த்ராவிட’, ‘திராவிட’ என்று உருமாறியதாக மொழியியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். சமஸ்கிருத ஆதிக்கத்தின் காரணமாகவே தமிழில் இருந்து மற்ற தென்னிந்திய மொழிகள் உடைந்து உருவாகியதாக கருதுகோள் இருக்கிறது. கி.பி. 500 வரை கேரளாவிலும் தமிழ் மட்டுமே மொழியாக இருந்தது.
கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்பாகவே தமிழர்கள் கடல்வழி வணிகத்தில் சிறப்பான இடத்தைப் பிடித்திருந்தார்கள். ரோமானியர்களோடும், கிரேக்கர்களோடும், சீனர்களோடும் வணிகத் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது. எனவே இன்றும் வாழும் பழைய மொழிகளில் சில தமிழ் வார்த்தைகள் இருப்பதை காணலாம். போலவே அம்மொழிகளின் லேசான பாதிப்பும் தமிழில் உண்டு. சீனாவில் இருந்து அப்போது சர்க்கரை இறக்குமதி நடந்துக் கொண்டிருந்ததால்தான் ‘சீனி’ என்கிற சொல்லே உருவானது என்கிறார்கள்.
கி.மு. ஐநூறிலேயே தமிழுக்கு சிறந்த வரிவடிவம் இருந்திருக்கக்கூடும். தமிழ் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியம் கி.மு.200 வாக்கில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம். தொல்காப்பியம் தமிழை இருவகைகளாக பிரித்தது. ஒன்று செந்தமிழ் (இலக்கியத்தமிழ்). இரண்டு கொடுந்தமிழ் (பேச்சுத்தமிழ்).
சமஸ்கிருதம் கற்ற கல்வியாளர்கள் இடையில் தமிழை அழகுப்படுத்துகிறோம் என்கிற பெயரில் மணிபிரவாள நடை என்கிற புதிய தமிழை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். பிற்பாடு தனித்தமிழ் இயக்கம் கண்டவர்களின் முயற்சியால் தமிழ் தன்னுடைய தனித்துவத்தை இன்றும் தக்கவைத்திருக்கிறது.
மதுரையில் சங்கம் கண்ட காலமே (கி.மு 500 முதல் கி.பி. 200 வரை) தமிழின் பொற்காலம். சங்கக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இரண்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தமிழ் செய்யுள்கள் மூலமாக நாம் அக்காலத்திய வரலாற்றோடு, மக்களின் பண்பாடு, மன்னர்களின் செயல்பாடுகளை அறியமுடிகிறது. பல பாடல்களும், செய்யுள்களும் பாதுகாப்பின்மையால் அழிந்துவிட்டன. முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட அரசவைக் கவிஞர்கள் இக்காலக் கட்டத்தில் வாழ்ந்து தமிழை வாழவைத்திருக்கிறார்கள்.
கடற்கோள், சுனாமி, பூகம்பம் என்று இயற்கைச் சீரழிவுகளால் பல லட்சம் தமிழர்கள் அழிந்திருக்கலாம். ஆனால் தமிழ் இன்றும் சீரும், சிறப்புமாக வாழ்கிறது. உலகெங்கும் குறைந்தபட்சம் சுமார் பத்து கோடி பேர் தமிழ் பேசுகிறார்கள். தமிழின் தாயகமான தமிழகத்திலிருந்து பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டர் தொலைவிலிருக்கும் தென்னாப்பிரிக்காவில் கூட திருவள்ளுவரின் சிலை இருக்கிறது. கல்வெட்டு, ஓலைச்சுவடிகள், காகிதம் என்று படிப்படியாக பரிணாமம் பெற்று இன்று இண்டர்நெட்டிலும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. பல்வேறு தமிழார்வலர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்களின் முயற்சியால் தமிழுக்கு தற்போது கிடைத்திருக்கும் டிஜிட்டல் அந்தஸ்து இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு நம் மொழியை எவ்வித தடங்கலுமின்றி கடத்திச் செல்லும். மெல்ல தமிழ் இனியும் வாழும்.

உலகத் தாய்மொழி தினம் : பிப்ரவரி 21

February 9, 2013

கள்ளத்தூக்கு

இலங்கை, தாலிபன் அரசுகளை இனவாதத்தில் மிஞ்சிவிட்டது காங்கிரஸ் அரசு. இனியும் மதச்சார்பற்ற கட்சி என்று சொல்லிக்கொள்ள காங்கிரஸிடம் எதுவுமே மிச்சமில்லை. கள்ளக்காதல் மாதிரி கள்ளத்தூக்கு.. த்தூ...

மரணத்தைக் கொண்டாடும் தேசம்!




February 8, 2013

வரலாற்றுக்கு நாம் வாழ்ந்தது எப்படி தெரியும்?

‘டைம் கேப்ஸ்யூல்’ என்பது தற்கால நடப்புகளை எதிர்கால சந்ததிகள் நூறு, ஆயிரம் வருடங்கள் கழித்து தெரிந்துகொள்ளும் பொருட்டு தகவல்களை பாதுகாப்பான முறையில் ஆவணப்படுத்தி, பூமிக்கு கீழே புதைத்து வைக்கும் வழக்கம். தாங்கள் வரலாற்றில் வாழ்வோமா என்கிற சந்தேகம் பிரபலங்களுக்கு எப்போதும் இருப்பதாலேயே ‘டைம் கேப்ஸ்யூல்’ மதிப்புமிக்க ஐடியாவாக இருக்கிறது.
ஒன்று :
இந்திராகாந்தி உச்சத்தில் இருந்த காலம். இந்திராதான் இந்தியா, இந்தியாதான் இந்திரா என்கிற கோஷம் அவரது ஆதரவாளர்களால் வலுவாக எழுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. 1973. ஆகஸ்ட் 15 அன்று இந்திராகாந்தியால் டைம் கேப்ஸ்யூல் உருவாக்கப்பட்டு, டெல்லி செங்கோட்டையில் புதைக்கப்பட்டது. அதில் இந்திராவை அளவுக்கதிகமாக உயர்த்தி, அவரது எதிரிகளை தரம்தாழ்த்தி உண்மைக்கு புறம்பான தகவல்கள் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாக எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டின.
இரண்டு :
அரசியல் நையாண்டி விமர்சகரும், துக்ளக் ஆசிரியருமான ‘சோ’ ராமசாமி,  டைம் கேப்ஸ்யூலை உருவாக்கியிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. அவரைப் பற்றியும் அவர் வாழும் காலத்தைப் பற்றியும் பல்வேறு தகவல்களுடன், சில துக்ளக் இதழ்களையும் சேர்த்து ‘பார்சல்’ கட்டி, பூமிக்குக் கீழே பத்தடி ஆழத்தில் பாதுகாப்பாக புதைத்து வைத்திருக்கிறாராம்.
மூன்று :
உ.பி.யின் முன்னாள் அதிரடி முதல்வர் மாயாவதிக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் இந்திராகாந்தி. இந்திராவை மாதிரியே தானும் இந்தியாவுக்கு பிரதமர் ஆகவேண்டும் என்று பேராவல் கொண்டவர். அவரும் அவர் பங்குக்கு ஒரு டைம் கேப்ஸ்யூலை உருவாக்கியிருப்பதாக தகவல். இதில் மாயாவதியின் அரசியல் நுழைவு, வளர்ச்சி, சாதனைகள் முதலான தகவல்களுடன் தலித் உரிமைகளுக்காக அவர் புரிந்த போர்களைப் பற்றியும் விலாவரியான தகவல்கள் அடங்கியிருக்கிறதாம்.
எனவே நவீன இந்தியாவில் குறைந்தபட்சம் மூன்று டைம் கேப்ஸ்யூல்கள் இப்போது இருப்பதாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். தமிழர்களுக்கு இது புதுசு அல்ல. சோழர் காலத்தில் செப்பேடுகளில் தகவல்களை பதிந்து ஆவணப்படுத்தும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. பண்டைய தமிழ் மன்னர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகளும், செப்பேடுகளுமே இன்றைய தமிழக வரலாற்றுக்கு ஓரளவு முழுமையான உருவம் கொடுத்திருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம்.
“நெருப்பிலோ, நீரிலோ, பூச்சிகளால் அரிக்கப்பட்டோ அழியாத புத்தகங்களையும், செய்தித்தாள்களையும் நாம் உருவாக்க முடியாதா?” 1911ல் அலெக்ஸாண்டர் கோண்டா எனும் அமெரிக்கர் இவ்வாறு கேட்டார். வரலாற்றை ஆவணப்படுத்தி எதிர்கால மனிதர்கள் தங்கள் முன்னோரின் வாழ்வியலையும், சிந்தனைகளையும் தெரிந்துவைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பது அவரது விருப்பம்.
அடிப்படையில் கோண்டா ஒரு வங்கி முதலாளி. நவீன வரலாற்று ஆவண நிறுவனம் (Modern Historic Records Association) என்கிற பெயரில் ஒரு நிறுவனத்தை ஆர்வத்தோடு உருவாக்கினார். ‘சமகால நடப்புகளை எதிர்காலத்திலும் வரலாறாக வாழவைப்போம்’ என்கிற கோஷத்தோடு வரலாற்று ஆவண நிறுவனம் செயல்படத் தொடங்கியது. அவர்கள் காலத்திய நடப்புகளை அசையும் படங்களாகவும், ஒலித்துண்டுகளாகவும் சுலபமாக ஆவணப்படுத்தக் கூடிய தொழில்நுட்பம் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று பிரச்சாரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.
ஒரு நூற்றாண்டு கழிந்த நிலையில் கோண்டாவும், அவரது நிறுவனமும் ஆசைப்பட்ட பல்வேறு விஷயங்கள் நடந்தேறியிருக்கிறது. இன்று தகவல்களை ஆவணப்படுத்த பேப்பரே தேவையில்லை. கூகிள் புக்ஸ் போன்ற முயற்சிகளில் பல்வேறு புத்தகங்கள் ஸ்கேன் செய்யப்பட்டு இணையநினைவகங்களில் பாதுகாப்பாக சேமிக்கப்படுகின்றன. ஒளி, ஒலித்துண்டுகளும் யூட்யூப் மாதிரியான இணையவெளிகளில் டிஜிட்டல் முறையில் சேகரிக்கப்படுகின்றன.
அக்காலத்தில் அமெரிக்க அதிபராக இருந்த தியோடர் ரூஸ்வெல்ட், நாடக ஆசிரியர் ஜார்ஜ் பெர்னார்ட்ஷா போன்றோர் கோண்டோவுக்கு ஆதரவளித்திருக்கிறார்கள். ஆவணப்படுத்துவதற்கான தகவல்கள் (The messages of the record) என்கிற அவரது திட்டத்துக்கு பங்களிப்பும் செய்திருக்கிறார்கள். இதனால் கோண்டோ வெகுசுலபத்தில் ஊடகங்களில் பிரபலமானார். எதிர்காலத்துக்கு தகவல்களை சேமிப்பவர் என்று மக்கள் அவரை கொண்டாடத் தொடங்கினார்கள்.
எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல அமைந்தது அவரது டைம் கேப்ஸ்யூல் திட்டம். இரண்டு கேப்ஸ்யூல்களை உருவாக்கி ஒன்றை நியூயார்க் பொதுநூலகத்திலும், மற்றொன்றை எகிப்திய பிரமிடுக்கு அடியில் புதைப்பதுமாக ஏற்பாடு. இதை நூறாண்டு கழித்து (அதாவது ஜனவரி 1, 2013) அப்போது வாழ்பவர்கள் எடுத்துப் பார்த்து வாசிக்கவேண்டும் என்பதுதான் திட்டம். அன்றைய செய்தித்தாள்கள் இத்திட்டத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து பிரச்சாரம் செய்தன.
ஏனோ வெகுவிரைவில் கோண்டாவும் அவரது குழுவினரும் மக்களுக்கு சலித்துவிட்டார்கள். முதல் உலகப்போரும் அப்போது தொடங்கிவிட்டதால், அதுகுறித்த செய்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வரலாற்று ஆவண நிறுவனத்தை மறந்துவிட்டார்கள். பிற்பாடு சில ஊடகங்கள் அவரை விளம்பர வெறியர் என்று விமர்சித்து, புறக்கணிக்கத் தொடங்கின. 1913 டைம் கேப்ஸ்யூல் திட்டத்துக்குப் பிறகு இந்நிறுவனம் குறித்த செய்திகள் எதுவும் காணக்கிடைக்கவில்லை. இருபதாண்டுகள் கழித்து 1933ல் அலெக்ஸாண்டர் கோண்டா மறைந்தபோதுதான் டைம்ஸ் பத்திரிகையின் ‘மறைந்தார்கள்’ பக்கத்தில் அவரது படத்தை மக்கள் பார்த்தார்கள்.
சரி. கோண்டாவின் டைம் கேப்ஸ்யூல் திட்டம் என்ன ஆனது?
டிசம்பர் 5, 1913 அன்று நியூயார்க் பொதுநூலகம் கோண்டா கொடுத்த டைம் கேப்ஸ்யூல் பெட்டியை வாங்கிக் கொண்டதாக பதிவாகியிருக்கிறது. இப்போது போய் விசாரித்தால் அப்படியேதும் நூலகத்தில் இல்லையென்று சொல்கிறார்கள். போலவே பிரமிடுக்கு அடியில் புதைத்து வைக்கப்பட்டதாகவும் தகவல் எதுவுமில்லை. எகிப்து அரசு அப்படியெதுவும் தங்களுக்கு தெரியாது என்று மறுத்திருக்கிறது.
கோண்டா குடும்பத்தினர் யாருக்காவது இதுபற்றிய தகவல் தெரியுமாவென்றும் அமெரிக்க பத்திரிகையாளர்கள் விசாரித்திருக்கிறார்கள். அவருக்கு நேரடி வாரிசு யாருமில்லை. வளர்ப்பு மகன் ஒருவர் மூலமாக வழிவழியாக வந்தவர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் செயிண்ட் லூயிஸ் எனுமிடத்தில் வசிக்கும் பெண் ஒருவர் இப்படியொரு ஏற்பாட்டை தங்களது எள்ளுத்தாத்தா செய்திருப்பதை ஒப்புக் கொள்கிறார். ஒரு தாமிரத்தகடு ஒன்றில் 2013ல் டைம் கேப்ஸ்யூலை எதிர்கால சந்ததியினர் பிரித்துப் பார்த்து மகிழலாம் என்ற தகவலை விட்டுச் சென்றிருப்பதாகவும் சொல்கிறார்.
டைம் கேப்ஸ்யூல் கிடைக்கவில்லையென்றாலும் வரலாற்று ஆவண நூலகம், நியூயார்க் பொதுநூலகத்துக்கு தந்திருக்கும் பல ஆவணங்கள் இன்றும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. “ஆப்ரகாம் லிங்கனின் கொள்கைகளை பின்பற்றியே இப்போதைய பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறோம்” என்று அதிபர் ரூஸ்வெல்ட் எழுதிக் கொடுத்திருக்கும் கடிதம் அங்கே கிடைக்கிறது. அப்போதைய ஸ்பெயின் மன்னர், பெர்னார்ட்ஷா உள்ளிட்ட பல பிரமுகர்கள் 2013ல் நாம் வாசிக்க, அப்போது விட்டுச் சென்றிருக்கும் செய்திகளும் இதுபோல காணக்கிடைக்கின்றன.
எது எப்படியோ, கோண்டா ஆசைப்பட்டபடியே அவரைப் பற்றி நூறு ஆண்டுகள் கழித்தும் நாம் இன்று பேசுகிறோம் இல்லையா? இதைதான் அவர் சாதிக்க நினைத்தார்.
ப்புறம் நம்மூர் மேட்டருக்கு வருவோம்.
இந்திரா காந்தியின் டைம் கேப்ஸ்யூல் பற்றி தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி பிரதமர் அலுவலகம் உள்ளிட்ட துறைகளை கேட்டபோது, யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. 1977ல் ஜனதா ஆட்சிக்கு வந்தபோது அந்த டைம் கேப்ஸ்யூலை தோண்டி எடுத்து அழிக்க வேண்டும் என்று ஆட்சியாளர்கள் பேசிக்கொண்டதாக ஒரு தகவல்.
நாம் துக்ளக்கை ரெகுலராக வாசிப்பதால், சோவின் டைம் கேப்ஸ்யூலை சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்வதா, காமெடியாக எடுத்துக் கொள்வதா என்று தெரியவில்லை. அவரே மனம் விட்டு இதைப்பற்றிய விவரத்தை சொன்னால்தான் உண்டு.
மாயாவதி ரகசியமாக ரகசிய இடத்தில் டைம்கேப்ஸ்யூலை புதைக்கப் போகிறார் என்று அப்போது பேசப்பட்டதால், நிஜமாகவே புதைத்தாரா இல்லையா என்பதும் ரகசியமாகவே இருக்கிறது.

(நன்றி : புதிய தலைமுறை)

February 7, 2013

காம்மத் & காம்மத்


தென்னிந்தியாவுக்கு இது multi starrer ஆண்டு. தெலுங்கில் விக்டரி ஸ்டார் வெங்கடேஷ் மற்றும் சூப்பர் ஸ்டார் மகேஷ்பாபுவின் நடிப்பில் ‘சீத்தம்மா வாக்கிட்லோ’ ப்ளாக் பஸ்டர். கன்னடத்தில் சீயான் சுதீப் மற்றும் இளம் ஹீரோ சிரஞ்சீவி சர்ஜா இணைந்து ‘வரதநாயக்கா’ சூப்பர்ஹிட். தமிழுக்கு வாய்த்தது சந்தானம் பவர்ஸ்டாரின் லட்டு காம்பினேஷன்தான். ஆனாலும் வசூலுக்கு குறைவில்லை.

இந்த வரிசைப்படி பார்த்தால், அடுத்து மல்லுவுட் எனப்படும் மலையாளத் திரையுலகின் முறை. மெகாஸ்டார் மம்முட்டி, ஜனப்ரிய நாயகன் திலீப் காம்பினேஷன். காம்மத் & காம்மத் என்று படத்தின் டைட்டிலே இருவரையும் தராசுத் தட்டில் சமமாக நிறுத்துகிறது. மலையாளத் திரையுலக வரலாற்றிலேயே சாட்டிலைட் ரைட்ஸ் அதிகவிலைக்கு விற்கப்பட்டு சாதனை. நாலேமுக்கால் கோடி என்று கிசுகிசுக்கிறார்கள். ஓபனிங்கிலும் அமோக விளைச்சல். ஏழு கோடியை அனாயசமாக கடந்திருக்கிறது. மலையாளத்தில் ஐந்து கோடியில் படமெடுத்தாலே அது மெகாபட்ஜெட் எனும்போது இந்த வசூல் அசாதாரண சாதனை.

ஆரம்பத்தில் மம்முட்டியும், ஜெயராமும் இப்படத்துக்காக இணைகிறார்கள் என்று செய்தி பரவத் தொடங்கியபோது பரபரப்பு ஏற்பட்டது. திலீப் ஒரு சிறப்புத் தோற்றத்தில் தோன்றப் போகிறார் என்றார்கள். பின்னர் திலீப் விலகிக் கொள்ள, அவரது பாத்திரத்தில் மற்றொரு இளம் ஹீரோவான குஞ்சாகோ போபன் நடிப்பார் என்றார்கள். என்ன மாயம் ஆனதோ தெரியவில்லை. மீண்டும் திலீப் என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால் பழைய பாத்திரத்தில் அல்ல, ஜெயராம் விலகிக்கொள்ள, அவருக்குப் பதிலாக என்றார்கள். இடையே குஞ்சாகோ பிராஜக்ட்டில் இருந்து விலகிவிட்டார். அவரது பாத்திரத்தை நரேன் ஏற்கிறார் என்று அறிவித்தார்கள். மம்முட்டியை தவிர வேறு எவருமே இந்தப் படத்தில் சாசுவதம் இல்லை. படிக்கும்போதே தலை சுற்றுகிறது இல்லையா?

இந்த வகையில் படமெடுக்க படாத பாடு பட்டு, நொந்து நூடுல்ஸாகிப் போன இயக்குனர் தாம்ஸன் தாமஸ் படத்தால் கொட்டும் பணமழையைக் கண்டு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறார். எனினும் கேரள திரைவிமர்சகர்கள் சுளுக்கெடுக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இவருக்கு இதுதான் ராசி. முந்தையப் படமான ‘காரியஸ்தன்’ பாக்ஸ் ஆபிஸில் ப்ளாக் பஸ்டர்ஹிட். அப்போதும் இதே விமர்சகர்கள் இவரை இப்படியேதான் துப்பினார்கள்.

உதயகிருஷ்ணா மற்றும் சிபி. கே.தாமஸ் என்று இருவர். நம்மூரில் சுபா (சுரேஷ் & பாலகிருஷ்ணன்) மாதிரி அந்த ஊரில் இரட்டை எழுத்தாளர்கள். ஆரம்பக் காலத்தில் இருவரும் ஒற்றுமையாக சில இயக்குனர்களிடம் அசிஸ்டெண்டாக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். மனோஜ் கே.ஜெயன் ஒரு படம் செய்யலாம், நீங்கள் இயக்குங்கள் என்று இவர்களை ஏற்றிவிட, டுயோ-டைரக்டர் கனவில் மிதந்தார்கள். முயற்சி தொடக்கத்திலேயே அபார்ஷன் ஆனது. மீண்டும் டைரக்டர்களிடம் அசிஸ்டண்டாக வேலை பார்க்க கவுரவம் இடம் கொடுக்கவில்லை. எனவே திரைக்கதை, வசனம் எழுத ஆரம்பித்தார்கள். ஹிட்லர் பிரதர்ஸ், மாயாஜாலம் என்று அடுத்தடுத்து தோல்விப்படங்கள். மூன்றாவது படமான மட்டுப்பேட்டி மச்சான் ஓரளவுக்கு ஓட, அந்தப் படத்தை இயக்கிய ஜோஸ் தாமஸின் அடுத்தப் படத்திலும் இவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இதுதான் திருப்புமுனை. திலீப் நடித்த உதயபுரம் சுல்தான்.

திலீப்புக்கு இவர்களது எழுத்து பிடித்துப்போக, அடுத்தடுத்தப் படங்களுக்கு இவர்களையே சிபாரிசு செய்தார். சி.ஐ.டி. மூசா பம்பர்ஹிட் அடிக்க, முன்னணி நாயகர்கள் அனைவருமே தங்கள் படங்களுக்கு இவர்கள்தான் பணியாற்ற வேண்டும் என்று கண்டிஷன் போட தொடங்கினார்கள். மலையாள நடிகர்கள் சங்கம்‘அம்மா’ தயாரித்த சாதனைப்படமான ட்வெண்டி டெவெண்டிக்கும் இவர்கள்தான் எழுதினார்கள். மம்முட்டியின் கம்பேக் படமான போக்கிரிராஜா இவர்களது கைவண்ணம்தான். போக்கிரிராஜாவின் வசூலை கிட்டத்தட்ட நெருங்கிய காரியஸ்தனும் இவர்களது எழுத்துதான். மெகாஹிட் படமான கிறிஸ்டியன் பிரதர்ஸ், சக்கைப்போடு போட்ட மாயமோஹினி, மிஸ்டர் மருமகன் என்று சமீபகாலமாக உதயகிருஷ்ணாவும், சிபிதாமஸும் பேனாவை எடுத்தாலே பணமழைதான். திலீப், மோகன்லால், மம்முட்டி என்று சூப்பர்ஹீரோக்களின் படங்களுக்கு எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் யார் கூப்பிட்டாலும் சரி. முன்னுரிமை திலீப்புக்குதான். நன்றி மறப்பது நன்றன்று அல்லவா?

பொதுவாக இவர்களது பேனா காமெடியாகதான் எழுதும். இவர்களது கதைநாயகன் பணக்கார கிறிஸ்துவ அல்லது இந்து குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருப்பான். இரண்டு குடும்பங்களுக்குள் பகை அல்லது குடும்பத்துக்குள் குழப்பம் என்றுதான் கதையின் ஒன்லைன் இருக்கும். டபுள்மீனிங் டயலாக்குகள் எழுதுவதில் கில்லாடிகள். இரட்டை வெண்ணிற ஆடை மூர்த்திகள் என்றே சொல்லலாம்.

“படமெடுக்க பணம் போட்டவருக்கு நல்ல லாபம் கிடைக்கவேண்டும். காசு கொடுத்து படம் பார்த்த ரசிகனுக்கு நல்ல பொழுதுபோக்கு கிடைக்க வேண்டும். எனவேதான் எங்களை நம்பி எழுதவைக்கும் ஸ்டார் நடிகர்களை வைத்து கலைமுயற்சிகள் எதையும் நாங்கள் பெரியதாக மெனக்கெடுவதில்லை” என்று ஒருமுறை ஓபன் ஸ்டேட்மெண்டே விட்டிருக்கிறார்கள்.

சினிமாவை கலைவடிவமென தீர்க்கமாக நம்பும் மலையாள தீவிர திரையார்வலர்கள் சும்மாவா இருப்பார்கள்? இவர்கள் எழுத்தில் எந்தப் படம் வந்தாலும் பத்திரிகைகளிலும், டிவிகளிலும் காறித்துப்பி விமர்சித்து ஓட ஓட விரட்ட முயற்சிக்கிறார்கள். அதனாலென்ன.. இவர்களது பெயர் திரையில் தெரிந்தாலே மலையாளத் திரையரங்குகளில் கூட்டம் அலைமோதுகிறதே... அது போதாதா?

இவ்வளவு விலாவரியாக இந்த இரட்டையர்களின் புராணம் பாடுவது ஏனென்றால், காம்மத் & காம்மத்தை எழுதியவர்களும் இவர்கள்தான். மெகாஸ்டார் மம்முட்டி இருக்கிறார் என்பதாலேயோ என்னவோ ‘இரட்டை அர்த்த’ மேட்டரில் கொஞ்சம் அடக்கியே வாசித்திருக்கிறார்கள். திலீப்பும் ஹீரோயின் கார்த்திகாவை விட்டு இரண்டு அடி தள்ளி நின்றே ரொமான்ஸ் செய்கிறார்.

காம்மத்துகள் எனப்படுபவர்கள் கொங்கணி பிராமணர்கள். நானூறு, ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போர்த்துக்கீசியர் கோவாவை கைப்பற்றியபோது அங்கிருந்தவர்கள் தென்னிந்தியா முழுக்க பரவுகிறார்கள். கேரளாவின் காசர்கோடுக்கும் வருகிறார்கள் என்கிற வரலாற்றுக் குறிப்போடு படம் தொடங்கியதுமே நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம். அதற்குப் பிறகு நிமிரவே முடியவில்லை. நிமிடத்துக்கு நிமிடம், நொடிக்கு நொடி மொக்கைப் போட்டு தளரச் செய்துவிட்டார்கள். காமநெடியாக எழுதிய எழுத்தாளர்களை காமெடியாக மட்டும் எழுதச் சொன்னால் எப்படி? கொஞ்சம் வெயிட்டாகவே சொதப்பிவிட்டார்கள்.

விதவை மறுமணம், மாற்றுத் திறனாளியை அழகான (!) ஹீரோ எந்த நெருடலுமின்றி கைப்பிடிப்பது என்று சமூகநோக்கோடு கதை எழுதியிருந்தாலும், கொட்டாவி வரவைக்கக்கூடிய சலிப்பான திரைக்கதை. சீரியஸாகவும் இல்லாமல், ‘சிரி’யஸாகவும் இல்லாமல் மொட்டைத்தாத்தா குட்டையில் விழுந்தான் கதையாக ஆகிவிட்டது காம்மத் & காம்மத்.

திலீப் பெரிய பிரச்சினை இல்லை. எப்போதும் போல ‘லந்து’ கொடுக்கும் கேரக்டர். அவர் நடிக்க முயற்சித்தால்தான் அதுதான் ரசிகர்களுக்கு சோதனை. ஆனால் இந்தியாவின் மிகத்திறமையான நடிகர்களில் ஒருவரான மம்முட்டிக்குதான் இப்படம் சத்திய சோதனை. ஹிட் கொடுத்தே ஆகவேண்டுமென்று ஜெயிக்கிற குதிரையில் ஏறி குப்புற விழுந்திருக்கிறார்.

நிச்சயமாக இந்தப் படம் ஹிட். சந்தேகமேயில்லை. ஆனால் இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து யாருடைய நினைவிலும் இப்படம் இருக்கப் போவதில்லை. பத்தோடு பதினொன்று ரக படம்தான். இதற்கு ஏன் மெகா ஸ்டார்? மலையாள விமர்சகர்கள் இந்தப் படத்தையும் காலில் தூக்கிப்போட்டு மிதிப்பது நியாயம்தான்.

எது, எப்படியோ. தமிழ் ரசிகர்கள் மகிழ்ச்சி கொள்ளத்தக்க ஒரு விஷயம் படத்தில் உண்டு. தென்னாட்டு ப்ரூஸ் லீயான தனுஷ் இப்படத்தில் கவுரவ வேடத்தில் தனுஷாகவே தோன்றுகிறார். கோயமுத்தூரில் காம்மத் & காம்மத் நிறுவனத்தாரின் ஓட்டலை தனுஷ்தான் திறந்து வைக்கிறார். அவரை தமிழ்நாட்டின் ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ தனுஷ் என்றுதான் அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். இந்த மேட்டர் அவருடைய சூப்பர் மாமனாருக்கு தெரியுமா?

(நன்றி : http://cinemobita.com)

February 6, 2013

சாதி இனிஷியல் மாதிரி

“லக்கிலூக். ஏதோ பேசணும்னு தோணித்து” இப்படித்தான் ஒவ்வொரு முறையும் பேசும்போது ஆரம்பிப்பார் டோண்டு ராகவன். இப்படி ஆரம்பித்தாலே நம்மை திட்டி எங்காவது எழுதியிருப்பார். அல்லது பின்னூட்டம் போட்டிருப்பார்.

ஏப்ரல் 2006ல் இருந்து பழக்கம். முதன்முதலாக ஒரு வலைப்பதிவில் நான் கமெண்ட் இட்டது என்றால் அது டோண்டுவின் பதிவில்தான். அவரது சஷ்டியப்த பூர்த்தி பதிவில் வாழ்த்துகள் தெரிவித்திருந்தேன்.

லக்கிலுக் said...

வணக்கம் டோண்டு...
நான் உங்கள் பக்கத்து ஊர்க்காரன் தான்... மடிப்பாக்கம்...
உங்கள் இரண்டாம் திருமணத்திற்கு வாழ்த்துக்கள்!

உடனே செல்போன் எண்ணை கேட்டு வாங்கிக் கொண்டு பேசினார். அதிலிருந்து பொதுவாக இந்த ஏழு ஆண்டுகளில் அதிகபட்சம் பதினைந்து நாள் இடைவெளியில் ஒரு முறையாவது பேசிவிடுவார். பொதுவாக அவர் பேசிக்கொண்டிருப்பார். நான் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.

மதம், சாதி விவகாரங்களில் மிக மோசமான அடிப்படைவாதி. கிட்டத்தட்ட இந்து தாலிபான் என்றே சொல்லலாம். அதை தவிர்த்துப் பார்த்தால் அவர் பக்காவான ஜெண்டில்மேன். தான் பழகும் யாரிடமும் அவர்களுடைய சாதியை தெரிந்துக் கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டுவார். பார்ப்பனர் என்றால் மகிழ்ச்சி. இல்லையென்றாலும் கூட வேற்றுமை காட்டாமல் பழகக்கூடியவர்தான்.

“நீ அய்யர்தானே? எதுக்கு அவாளையே திட்டுற?” லைட்டாக போட்டு வாங்குவார்.

“மடிப்பாக்கத்துலே இருந்தா அய்யரா சார்? கடைசி வரைக்கும் உங்களாலே என்னோட அந்த அடையாளத்தை மட்டும் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது”

“சாதியை மறைக்கறது பாவம்பா. அதுவும் இனிஷியல் மாதிரி நம்மோட அடையாளம்தான்”

அவரோடு சாதி, மதம் பற்றியெல்லாம் விவாதித்தால் அலுப்பாகவும், அயர்ச்சியாகவும், அதே நேரம் கோபமாகவும் இருக்கும். ஒருமுறை கண்டிப்பாகவே சொல்லிவிட்டேன். “நமக்கு பேச நிறைய விஷயம் இருக்கு சார். இது மட்டும் வேணாம். வேணும்னா நெட்லே சண்டை போட்டுக்கலாம்”

வாக்கிங் என்கிற பெயரில் அராஜகம் செய்வார். சாதாரணமாக ஏழு, எட்டு கிலோ மீட்டர் நடப்பார். “உங்க வீட்டு பக்கத்துலே பொன்னியம்மன் கோயில் கிட்டே இருக்கேன் லக்கிலூக்” என்பார். “சார். டைம் இப்போ ஒன்பதரை. நான் ஆபிஸ் வந்துட்டேன்” என்பேன்.

ஒரே ஒருமுறை அவர் வீட்டுக்குப் போயிருக்கிறேன்.

“இந்து காலனி பிள்ளையார் கோயில் கிட்டே இருக்கேன் சார்”..

“அப்படியே இரு...”

பதினைந்து நொடி கழித்து...

“யூ டர்ன் அடிச்சி திரும்பிப் பாரு” சட்டை போடாத வெற்றுடம்புடன் நின்றிருந்தார்.

மிகத்தீவிரமான வைணவர். நங்கநல்லூர் சுற்று வட்டாரத்தில் இருக்கும் வைணவ கோயில்கள் அத்துணையும் அத்துபடி. அவர் வீட்டுக்கு சிறிது தூரத்தில் இருக்கும் பெருமாள் கோயிலில் சிலமுறை என் அப்பாவைப் பார்த்துப் பேசியிருக்கிறார். “நெத்தியிலே விபூதி, குங்குமத்தோட வீரசைவர் மாதிரி இருப்பாரு. கருணாநிதிக்கு ரொம்ப வக்காலத்து வாங்கிப் பேசுவாரு. உன்னோட அப்பான்னு எனக்குத் தெரியாது”. டோண்டு சார் தன்னை வீரவைணவராக –ஆழ்வார்க்கடியானின் அடுத்த பிறப்பாக- தீவிரமாக நம்பியவர்.

“சார்! லஷ்மி நரசிம்மர் கோயிலுக்கு ஒய்ஃப்போட வந்தேன்”

“அங்கே நம்ம ஃப்ரெண்டுதான் அர்ச்சகர். உங்க அப்பாவுக்கும் தெரிஞ்சவர்தான்”

ஏதாவது கோயிலுக்குப் போனால் டோண்டு சாரிடம் ‘அப்டேட்’ செய்துவிடுவேன்.

“பார்த்தசாரதி உக்கிரமானவராச்சே... பொண்டாட்டியோட போற கோயிலா அது? அதுக்கெல்லாம் வேற வேற கோயிலு இருக்குப்பா...”

போனமாதம் சோளிங்கர் போய்விட்டு வந்து மறுநாள் அவரோடு பேசினேன். “நானும் போகணும்னு நெனைச்சிக்கிட்டிருக்கேன். ஆனா அவ்ளோ படி ஏறமுடியுமான்னு தெரியலை. வருஷத்தோட முதநாளே நரசிம்மரை பார்த்திருக்கே. நல்லா வருவே”

நீண்டநாட்களாக மனைவி, குழந்தைகளை வீட்டுக்கு அழைத்துவருமாறு கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஏனோ தள்ளிப் போய்க்கொண்டே இருந்தது. ஜனவரி இரண்டு அன்று பேசும்போது “குழந்தைகளை கூட்டிக்கிட்டு வந்து உங்க கிட்டேயும், மாமி கிட்டேயும் பிளெஸ்ஸிங் வாங்கணும் சார்” என்றேன். ஏனோ கடைசிவரை போகமுடியாமலேயே போய்விட்டது.

“பேஷா வா. வர்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு போன் மட்டும் பண்ணிடு”

தொழில் விஷயத்தில் ரொம்ப கறார். ரெண்டு மூன்று மொழிப்பெயர்ப்பு அசைண்மெண்ட் கொடுத்தபோது அவரது ஃபீஸ் செட் ஆகவில்லை. ஒரு சொல்லுக்கு மூன்று ரூபாய், நான்கு ரூபாய் கேட்பார். “உனக்கும் கட்டணும். எனக்கும் கட்டணும். அப்படியில்லாமே வேலை பார்க்கக்கூடாது”

கடைசியாக ஷாஜி மூலம் வந்த ஒரு துபாஷி வேலைக்கு அணுகியபோது, “உடம்பு முடியாம இருக்கேன். இப்பல்லாம் அவ்வளவா வெளிவேலைக்கு போறதில்லை” என்று மறுத்தார்.

இடையில் ரொம்பநாள் இடைவெளி ஏற்பட்டது. ஒரு விழாவில் திடீரென்று பார்த்தபோது ஆளே அடையாளம் தெரியாமல் மாறிப்போயிருந்தார். “உடம்புக்கு என்ன” என்று விசாரித்தபோது, “வயசாயிடிச்சில்லே” என்றார். பின்னர் தனக்கு தரப்படும் ட்ரீட்மெண்ட் என்னவென்று விலாவரியாக விளக்கினார். “இந்த ட்ரீட்மெண்ட் எந்த நோய்க்குன்னு உனக்கே தெரியுமில்லே?” அவருக்கு ‘கேன்சர்’ என்பதை நேரடியாக சொல்ல சங்கடப்பட்டார்.

நேற்று காலை பேசினார். குழந்தையை பள்ளிக்கு கிளப்பும் அவசரத்தில் இருப்பதாக சொன்னேன். “உன்னோட பதிவிலே ஒரு கமெண்ட் போட்டிருக்கேன். உனக்கு ஆதரவாதான் போட்டிருக்கேன். பார்த்து ரிலீஸ் பண்ணிடு” என்று ஷார்ட்டாக முடித்துக் கொண்டார். இன்று காலை அவரது வீட்டுக்கு இறுதிமரியாதை செலுத்த போனேன். இருபத்தி நான்கு மணி நேர இடைவெளிதான் எத்தனை கொடூரமானது?

கொஞ்சநாள் முன்பாக பேசும்போது விஸ்வரூபம் பற்றி பேச்சு வந்தது. “சுஜாதாவுக்கு கடைசிக்காலத்தில்தான் புரிஞ்சது. கமல்ஹாசனுக்கு இப்போ புரியும். தன்னோட சொந்த சாதியை மறுக்கிறவனுக்கெல்லாம் கடைசியிலேதான் புத்தி வரும்” என்றார். ஆனாலும் விஸ்வரூபம் பார்க்க ஆவலாக இருந்தார். “நம்ம தியேட்டருலே போடுவானில்லே?” என்று விசாரித்தார்.

நம்ம தியேட்டர் என்றால் நங்கநல்லூர் வெற்றிவேல். அத்தியேட்டரின் பூர்வாசிரமான பெயரான ‘ரங்கா’வைதான் உச்சரிப்பார். வீரவைணவர் ஆயிற்றே? அவரது வீட்டிலிருந்து 200 மீட்டர் தொலைவு. அரிதாகதான் படம் பார்ப்பார். அதையும் அங்கே மட்டும்தான் பார்ப்பார். நாளை வெற்றிவேலில் ‘விஸ்வரூபம்’ ரிலீஸ்.

டோண்டு சார் என்றால் உடனடியாக அவரது முரட்டு உழைப்புதான் நினைவுக்கு வரும். இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தபோது பேசினார். “ரெண்டுமே பொண்ணா? போச்சி போ. நீ சாகுறவரைக்கும் உழைச்சிக்கிட்டே இருக்கணும் லக்கிலூக். ரிட்டயர்மெண்ட் என்கிற பேச்சே இருக்கப்படாது”. இன்று முழுக்க ஏதாவது எழுதிக்கொண்டே இருக்கப் போகிறேன். அவருக்கு என்னால் செலுத்தப்படக்கூடிய அஞ்சலி இதுதான்.

அவர் உயிரைவிட மேலாக நேசிக்கும் தென்திருப்பேரை மகரநெடுங்குழைகாதனை சமீபத்தில்தான் தரிசித்துவிட்டு வந்தார். வைகுண்டத்திலாவது அவருக்கு மகரநெடுங்குழைகாதன் ஓய்வு தரட்டும். Bye.. Bye Dondu sir…

டோண்டு குறித்து எழுதிய பழைய பதிவு : டோண்டுல்கர்