November 10, 2009

லுங்கி!


“லுங்கியுடன் ஆபீஸ் போவதற்கு மனத்தடை இருக்கிறது. அரை டிராயரில் அது இல்லை!” –சமீபத்தில் டவுசர் பற்றிய விவாதம் ஒன்றின்போது ட்விட்டரில் எழுத்தாளர் பாரா சொன்னது இது.

’லுங்கி கட்டிக்கொண்டு படம் பார்க்கும் போராட்டம் நடத்துவேன்!’ சில வாரங்களுக்கு முன்பாக எழுத்தாளர் ஞாநி குமுதத்தின் ’ஓ’ பக்கங்களில் சென்னை கமலா தியேட்டர் நிர்வாகத்தை இவ்வாறாக எச்சரித்திருந்தார். அதாவது புதுப்பிக்கப்பட்ட கமலா தியேட்டருக்கு லுங்கி கட்டிக்கொண்டு படம் பார்க்க வருபவர்களை அனுமதிக்கவில்லை என்பதற்காக இவ்வாறு ஞாநி எச்சரித்திருந்தார். பிற்பாடு கமலா தியேட்டர் ’லுங்கி கட்டிக்கொண்டு வரலாம்’ என்று ஞாநிக்கு சிறப்பு அனுமதியும், மற்றவர்களுக்கு சாதா அனுமதியும் தந்தது, தொடங்கவே தொடங்காத அவரது போராட்டத்துக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ‘ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு’ படம் வெளியானபோது தங்கர்பச்சான் புலம்பினார். சென்னை ஐநாக்ஸில் அப்படத்தை திரையிட மறுத்திருந்தார்கள். ‘வேட்டி, லுங்கியெல்லாம் கட்டினவங்க எல்லாம் உங்கப் படத்தைப் பார்க்க வருவாங்க!’ என்று மறுப்புக்கு நியாயம் சொன்னதாம் ஐநாக்ஸ் நிர்வாகம்.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக லுங்கி கட்டி வருகிறேன். பத்து வயதில் அப்பா, இரண்டு மாஸ்டர் லுங்கி (ஒன்று வெள்ளைப்பூ போட்ட ப்ளூ, இன்னொன்று பச்சை என்று நினைவு) வாங்கித் தந்தார். கிறிஸ்டியன் ஆண்ட்டி வீட்டு டியூஷனுக்கு கூட அந்த லுங்கியோடு போய் வந்ததாக நினைவிருக்கிறது. பிற்பாடு ஏஜூக்கு வந்து நைட் ஷோக்களாக பார்த்துத் தள்ளியபோது, குரோம்பேட்டை வெற்றி தியேட்டருக்கும் லுங்கியோடே போய்வந்தேன்.

முதல் பாராவில் பாரா சொன்ன அந்த மனத்தடை எனக்கு எப்போது வந்தது என்று சரியாக நினைவில்லை. இத்தனைக்கும் லுங்கி தான் ‘எல்லாவற்றுக்குமே’ வசதியான உடையாக இருக்கிறது என்றபோதிலும், வீட்டுக்கு நூறு அடி தொலைவில் இருக்கும் கடைக்குச் செல்லக்கூட இப்போது ‘முழுநீளக் கொழாய்’ மாட்டிக்கொண்டு தான் போகிறேன். ஆனால் ரெண்டு, மூன்று அரை நிஜார் இருந்தாலும் (ஒன்லி ஃபார் ஸ்விம்மிங் பூல்ஸ்), லுங்கிதான் இன்னும் ஃபேவரைட் உடை. வீட்டிலிருக்கும்போது கீழாடை மட்டுமே, நோ மேலாடை.

சரி, இந்த மனத்தடைக்கு என்ன காரணமாக இருக்க முடியும்?

ஒன்று. நான் எட்டுப்பட்டிராசா மாதிரி தொடை தெரிய ஒரு காலத்தில் லுங்கியை தூக்கிக் கட்டுவேன். ‘ரவுடிப்பய மாதிரி லுங்கி கட்டுறான் பாரு!’ என்ற அப்பாவின் அப்போதைய எரிச்சல் காரணமாக இருக்கலாம், இப்போது அதுமாதிரி சொல்ல அவர் இல்லாவிட்டாலும்.

இரண்டு. லுங்கி கட்டுபவர்கள் எல்லாம் லும்பன்கள் என்று கமலா, ஐனாக்ஸ் மற்றும் சத்யம் நிர்வாகங்கள் நினைப்பது மாதிரி ஒரு பொதுப்புத்தி வெகுமக்களுக்கும் பரவலாக இருப்பதை உள்ளுணர்வு சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது இன்னொரு காரணமாக இருக்கலாம்.

எப்படிப் போனாலும் ஒரு அற்புதமான, நிகரற்ற உடை ஒன்றினை என் மனத்தடை காரணமாக பொது இடங்களில் நிராகரிக்கிறேன் என்பதே உண்மை. தெற்காசிய நாடுகள் பலவற்றிலும் லுங்கி பிரபலமான ஆடையாக இருப்பதாகவே தெரிகிறது. பொதுவிடங்களில் லுங்கி கட்டி வருவதும் கூட கவுரவமான விஷயமாகவே பல நாடுகளில் இருக்கிறது. பங்களாதேஷ், இலங்கை, மியான்மர், ஏமன், சோமாலியா, தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் பல தெற்காசிய நாடுகளில் லுங்கியின் பயன்பாடு பரவலாக இருக்கிறது. நம்மூரை மாதிரியில்லாமல் இந்நாடுகளில் பெண்களும் லுங்கிவாலாக்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வீட்டு உடையாக மட்டுமன்றி திருமணம் போன்ற விழாக்களிலும் லுங்கியின் பயன்பாடு இருந்து வந்தது. அரை டிராயருக்கு ஏற்பட்ட மவுசால் இப்போது ஓரளவுக்கு குறைந்திருக்கிறது. உலகின் மிகச்சிறந்த வசதியான உடைகளில் ஒன்றாக இதை சொல்லலாம். அரை டிராயரைப் போல இதற்கு நாடாவோ, எலாஸ்டிக்கோ தேவையில்லை. தலைக்கு மேல் கவிழ்த்து, இழுத்துப் பிடித்து ஒரு சொருகு சொருகினால் போதும். நாய் துரத்தினாலும் கூட கவுரவமாக அவிழ்ந்துவிடாமல் ஓடித் தப்பிக்கலாம். டீக்கடை நாயர்கள் கட்டும் பாலியஸ்டர் லுங்கி மட்டும் விதிவிலக்கு. இடுப்பில் நிற்கவே நிற்காது.

திருவனந்தபுரம் பொறியியல் கல்லூரியில் பார்ட்டிவேராக லுங்கி அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தோனேஷியாவிலேயோ, மலேஷியாவிலேயோ இதை தேசிய உடையாகக் கூட அங்கீகரித்திருப்பதாக செவிவழி கேள்வி. திருப்பூர்தான் லுங்கி தயாரிப்புக்கான புண்ணிய ஷேத்திரம். இந்தியாவின் லுங்கித் தேவையில் எழுபது சதவிகிதத்தை கோயமுத்தூர் மற்றும் ஈரோடு மாவட்டங்கள் கவனித்துக் கொள்வதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

லுங்கியை இழுத்து மடித்து கட்டுவது எப்படியென்று மம்முட்டியும், மோகன்லாலும் பல படங்களில் கிளாஸே எடுத்திருக்கிறார்கள். வெயில் காலங்களில் லுங்கியை விட காற்றோட்டமான உடை ஒன்று உண்டா என்று கேட்டால், இல்லவே இல்லை என்பதுதான் இன்றைய நிலை.

லுங்கி எங்கே தொடங்கியது என்று வரலாற்றில் தேடிப்பார்த்தால், அதுவும் கல்தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தில் தமிழோடே தோன்றியிருக்கும் என்பதாகத் தெரிகிறது. வேட்டி என்றழைக்கப்பட்ட துண்டுதான் பிற்பாடு பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து லுங்கியாக மாறியிருக்கிறது. எனவே லுங்கியை கண்டறிந்த பெருமையும் தமிழனையே சேருகிறது.

மஸ்லின் துணியால் நேயப்பட்ட வேட்டி பாபிலோனுக்கு தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஏற்றுமதி ஆகியிருக்கிறது. பாபிலோனை தொல்பொருளாராய்ந்த அறிஞர்கள் இதை ‘சிண்டு’ என்ற பெயரால் குறிப்பிடுகிறார்கள். மேலும் மீனவர்களான பரதவர்கள் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா, எகிப்து மற்றும் மெசபடோமிய பகுதிகளுக்கு லுங்கி ஏற்றுமதி செய்ததாகவும் உலக வரலாறு செப்புகிறது. கடந்த சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே லுங்கியில் கலர்ஃபுல் டிசைன்கள் போடப்பட்டு (அனேகமாக ஆந்திரவாலாக்கள் டிமாண்ட் செய்திருக்கலாம்) தயாராகி வருகிறது.

தமிழர்கள்தான் லுங்கியை கண்டறிந்தார்கள் என்பதை இந்துத்துவா மறுக்கிறது. லுங்கியை கண்டறிந்தவர் அர்ஜூனர் என்பது இந்துத்துவாவின் வாதம். ஒருமுறை அர்ஜூனர் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு மலைப்பாங்கான இடத்தில் உணவுக்காக வேட்டையாட அலைந்துக் கொண்டிருந்தாராம். அப்போது ஏதோ ஒரு சுனைக்கு அருகே பாறையில் சில சேலைகள் காயவைக்கப் பட்டிருந்ததாம்.

அந்த சுனையில் யாரோ பெண்கள் குளித்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்ற நினைத்த அர்ஜூனர், பயணத்தைத் தொடராமல் அங்கேயே சில மணி நேரம் நாகரிகமாக நின்றிருக்கிறார். யாரும் வந்து புடவைகளை எடுக்காமல் போகவே, அந்தப் புடவையை தானே எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்பியிருக்கிறார்.

வாசலில் குந்திதேவி கண்களை மூடி பிரார்த்தனை செய்துக் கொண்டிருந்தாராம். அர்ஜூனனின் அரவத்தைக் கேட்டவர், ‘நீ எது எடுத்து வந்திருந்தாலும், அதை எல்லா சகோதரர்களுக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்துக் கொடு!’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். புடவைகளோடு வந்த அர்ஜூனனோ, தாய் சொல்லைத் தட்ட மனமின்றி தான் கொண்டு வந்தப் புடவைகளை சரிபாதியாக கிழித்து, சகோதரர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அரையும், காலுமாக கிடைத்த புடவையை இடுப்பில் சுற்றி அணிந்துக் கொண்டனர் பஞ்ச பாண்டவர்கள். லுங்கி தோன்றிய வரலாறு இதுவென்று இந்துத்துவா சொல்கிறது.

எது எப்படியோ, லுங்கி ஒரு சுவாரஸ்யமான உடை என்பதைப் போலவே, அதனுடைய பின்னணிக் கதைகளும் சுவாரஸ்யமானவையாகவே இருக்கிறது.

23 comments:

  1. :)

    லுங்கியணிந்து கொண்டு சர்வசாதாரணமாக சென்னை, டெல்லி வீதிகளில் சுற்றித் திரிந்தது உண்டு. இன்னும் ஷார்ஜாவில் ரூமிலும் அல்லது சாப்பிடப்போகும்போதும் லுங்கிதான் என்னுடைய தேசிய உடை.

    அமீரகத்தின் பெரும்பாலான ஷாப்பிங்க் மால்களில் லுங்கிக்கு தடை என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அங்கு அரைடிரவுசருக்கு அந்த தடை கிடையாது. வெள்ளைக்காரனும் லுங்கியை அரைடிராயர் ரேஞ்சுக்கு அணிய ஆரம்பித்து இதை அணிவதற்கு காப்பீடு கேட்க ஆரம்பித்தால் உங்களின் இந்தப் பதிவை ஆதாரம் காட்டச் சொல்லலாம்!

    ReplyDelete
  2. லுங்கியை நாங்கள் இங்கே சறம் அல்லது சாறம் என்று சொல்லுவோம். மிக மிக வசதியான உடை. இலங்கையில் சாறம்தான் தேசிய உடை. ஏதாவது சிறப்பு நிகழ்வுகளுக்கு சிங்கள நண்பர்கள் சாறம்தான் கட்டிக்கொண்டு வருவார்கள்.

    ReplyDelete
  3. என் பேவரைட்டும் லுங்கிதான்

    ReplyDelete
  4. எதற்கு வசதியோ எனக்கு தெரியாது. ஆனால் ஒரே ஒரு விஷயத்துக்கு அது மட்டும் தான் வசதி :)

    ReplyDelete
  5. இவர்களுக்கு இது அணிய தடை இல்லையெனில்....

    லக்கி லுங்(க்)கி..!!!

    ReplyDelete
  6. நான் தங்கியிருக்கும் அபார்ட்மெண்டில் லுங்கி உடுத்தி வெளியே செல்ல அனுமதியில்லை. ஆனால் அரை/கால் கால்சட்டைக்கு அனுமதி உண்டு. :)

    ReplyDelete
  7. லுங்கிக்கு இணையேது? என்னோட பேவரிட்டும்.......

    ReplyDelete
  8. லுங்கிதான் என்னுடைய ஆஸ்தான உடை. இன்றும் வீட்டில் நாங்கள் (நாலு பிள்ளைகள்) லுங்கிதான் உடுத்துவோம். ஆனால் பல இடங்களில் இது தடை செய்யப் பட்ட உடை....

    ReplyDelete
  9. வாழ்க லுங்கி.. வளர்க அதன் புகழ்..

    ReplyDelete
  10. கோயில்களுக்கு லுங்கி அணிந்து வரக்கூடாது என்ற அறிவிப்புகள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் ? :)

    **

    விமானத்தில் லுங்கி அணிந்து வரும் பயணிகள் பற்றி மாமியின் மேட்டிமைப் பதிவு.

    **

    லுங்கி அணிந்த வரக்கூடாது எனச் சொல்லும் நிறுவனக் கட்டங்களை லுங்கி அணிந்தவர்கள் தான் கட்டினார்கள். நட்சத்திர விடுதி உடைக் கட்டுப்பாடுகள் திரையரங்குகளுக்கும் வருவது கண்டிக்கத்தக்கது.

    ReplyDelete
  11. // திருப்பூர்தான் லுங்கி தயாரிப்புக்கான புண்ணிய ஷேத்திரம். //

    திருப்பூரில் லுங்கி தயாரிப்பு இல்லை லக்கி.

    ஈரோடு மற்றும் அதன் சுற்று வட்டாரங்களிலும் தான் லுங்கி தயாரிக்கப்படுகிறது.

    ReplyDelete
  12. வீட்டிலிருக்கும்போது இப்பொழுதும் லுங்கி தான். வெளியில் செல்லும்போது முன்பு லுங்கியோடே செல்வேன், இப்பொழுது பிறர் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற மனத்தடை வந்துவிடுகிறது.

    ReplyDelete
  13. பஞ்ச..பாண்டவர்களாக இருந்திருக்ககூடும்....

    அது சரி வயசுக்கு வந்த பின் லுங்கி இடைஞ்சல் இல்லையா...?

    எப்போதும் எனது ஓட்டு வேட்டிக்குத்தான்.

    சென்னை உயர் வர்க மனோபாவத்தை மாற்ற எளிய வழி யாரேனும் அய்ரோப்பியரை பிடித்து நான்கு நாட்கள் லுங்கியில் சுற்றச்சொன்னால் போயிற்று...இதுதான் நவீன கலாச்சார யுக்தி.

    ReplyDelete
  14. //**

    விமானத்தில் லுங்கி அணிந்து வரும் பயணிகள் பற்றி மாமியின் மேட்டிமைப் பதிவு.

    **//

    ரவிஷங்கர் இப்பொழுது தான் அந்தப் பதிவு படித்தேன். பின்னூட்டத்தில் உங்கள் வாதம் சூப்பர். TBCD அளவுக்கு அதிரடியா இறங்காம, அதே சமயம் சொல்ல வர்ற விஷயத்தைத் தெளிவாச் சொல்லி இருக்கிங்க.

    ReplyDelete
  15. பொது இடங்களில் லுங்கி அணிவது தப்பு இல்லை! தூக்கி க(கா)ட்டாமல் இருந்தா சரி!!

    ReplyDelete
  16. அரேபியர்கள் வெள்ளை லுங்கி அணிந்து அதற்கு மேல் தான் அவர்களது பாரம்பரிய உடையை அணிவார்கள் எப்போதும் !!

    ReplyDelete
  17. அதிசயித்தேன். ஆமாம் நானும் - முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன் லுங்கியனிந்து குரோம்பேட்டை வெற்றி தியேட்டரில் இரட்டைப் படங்கள் பல பார்த்துள்ளேன்!
    இருபது வருடங்களுக்கு முன் - குரோம்பேட்டை ராமசுப்ரமனிய சுவாமி கோவில் வசந்த மண்டபத்தில் நடந்த சௌமியா கச்சரிக்கு லுங்கியனிந்து போய் கச்சேரி கேட்ட என்னை - அங்கு இருந்த எல்லோரும் ஒரு விசித்திரப் பிராணியைப் போல் பார்த்தார்கள். நானும் என் உடன் பிறவாச் சகோதரனும் - ஒரு ஞாயிறு அன்று, லுங்கி கட்டிக் கொண்டு - எலக்ட்ரிக் டிரைனில் கதவருகே - கரும்பு கடித்துக் கொண்டு செய்த பயணம் இன்றும் ஞாபகம் உள்ளது!

    ReplyDelete
  18. Lungi... okey but lungi picture oru young girl picture...wowww nice front-ya... thankz

    ReplyDelete
  19. லுங்கியை பொதுவெளியில் அணிய எனக்கு மனத்தடை ஏதுமில்லை. ஆனால் செல்போன், பர்ஸ், கைகுட்டை போன்றவற்றை வைத்துக்கொள்ள சிரமமாக உள்ளன. இதே பிரச்சனை தான் வேட்டிக்கும்

    ReplyDelete
  20. இந்தோனேசியா, மலேசியா, புருனை ஆகிய நாடுகளில் பதவியேற்பு விழா, திருமணம் போன்ற முக்கிய நிகழ்வுகளுக்கு கைலி இடுப்பில் இருப்பது அரச சம்பிரதாயம்.

    ஆனால் கைலி கட்டியவர்கள் கோயிலுக்குள் நுழையக்கூடாது என்கிற அறிவிப்பின் பின்புலம் புரியவில்லை.

    ReplyDelete