ஈழத்துயரம் - தமிழகத்தில் தொடரும் கேலிக்கூத்துக்கள்!

கடந்த சில ஆண்டுகளாக எந்தப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும் பேரணி, பொதுக்கூட்டம், உண்ணாவிரதம் என்று ஃபிலிம் காட்டுவது தமிழ் சினிமாக்காரர்களுக்கு வாடிக்கையாகி விட்டது. பேரணியிலோ, பொதுக்கூட்டத்திலோ ஃபுல் மேக்கப்போடு கூலிங்கிளாஸ் அணிந்து சினிமா நட்சத்திரங்கள் கையாட்ட ரசிகர்கள் விசிலடிக்கிறார்கள். டிவிக்காரர்களின் மைக்கில் 'தமில் தமிலன்' என்று முழங்குகிறார்கள். இப்போது ஈழத்தில் இனப்படுக்கொலை மும்முரமடைந்திருக்கும் நேரத்திலும் இந்த கருமாந்திரங்கள் நடப்பது கண்டிக்கத்தக்கது மட்டுமல்ல வருந்தத்தக்கதும் கூட.

 

நடிகர் சங்கம் பக்கம் இன்று காலை போயிருந்தேன். ஒரு நடிகை சன் நியூஸ் மைக்கில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். "கொழும்பில் அடிக்கடி குண்டு வெடிக்கிறது. அங்கு அமைதி வரவேண்டும். அதற்குதான் இந்த உண்ணாவிரதம்". இன்னொரு நடிகர் பேசினார். "இந்த உண்ணாவிரதத்தால் இலங்கையில் அமைதி கட்டாயம் திரும்பும்". அடப்பாவிகளா. அங்கு என்ன நடக்கிறது. அது அரசியல் பிரச்சினையா? சமூகப்பிரச்சினையா? இனப்பிரச்சினையா? எதுவாவது உங்களுக்கு தெரியுமா? இன்னொருவர் மைக்கில் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். "நாம் எடுக்கும் தமிழ் திரைப்படங்களை மட்டக்களப்பிலும், கொழும்பிலும் விரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். நாம் அவர்களுக்கு உதவவேண்டும்". ம்ம்.. ஈழத்தமிழர்களுக்கு உதவ, உண்ணாவிரதம் இருக்க சரியான காரணத்தை தான் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்.

 

இப்படிப்பட்ட ஜென்மங்கள் உணர்வில்லாமல் உண்ணாவிரதம் இருந்தாலென்ன? இல்லாவிட்டாலென்ன?. பிரச்சினையையோ, போராட்டத்தையோ கிஞ்சித்தும் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் அணிதிரண்டு ஈழத்தமிழர்களுக்கு என்ன பிரயோஜனம்? அஜித்தும், அர்ஜூனும் ஏதோ பேட்டியில் சொன்னார்களாம். "ஈழத்தில் நடக்கும் பிரச்சினைக்கு இங்கு எதுக்கு போராட்டம்?". அவர்கள் இருவரையும் மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். பிரச்சினை பற்றிய புரிதல் தங்களுக்கு இல்லையென்று வெளிப்படையாக நாடகமாடாமல் ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். புரிதல் இல்லாதவர்களை வற்புறுத்தி நடத்தினால் அதற்கு பெயர் போராட்டமும் இல்லை. உண்மையில் இன உணர்வு கொண்டவர்கள் சிறிய அளவிலாக இருந்தாலும், அவர்கள் கூடி போராடினால் அதுதான் போராட்டம்.

 

அஜித்தின் பேட்டியை வாசித்து உடனே புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டார்கள். இவர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டு விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளுக்கும் கொஞ்சம் கூட வித்தியாசமில்லை. அஜித்தின் படத்தை இந்த ஸ்டேட்மெண்டால் புறக்கணிக்கிறார்களாம். அஜித்தின் படங்கள் தொடர்ந்து த்ராபையாக வருகிறது, புறக்கணிக்கிறோம் என்று சொன்னாலாவது நியாயம். போராட்டம் பற்றிய அறிவில்லை என்று ஒத்துக்கொண்டவரின் நேர்மையை பாராட்டுவதை விட்டு விட்டு அவர் படத்தை புறக்கணிப்பது அநியாயம் அல்லவா? தேவையில்லாமல் மட்டமான படமான ஏகனுக்கு சென்சேஷனல் கிளப்பிவிட்டிருக்கிறார்கள் ஈழத்தமிழர்கள் சிலர். இதனால் இன்று நடக்கும் உண்ணாவிரதத்துக்கு கறுப்பு சட்டையோடு வந்து 'நானும் தமிழன் தான்' என்று பறைசாற்றியிருக்கிறார் அஜித்குமார். என்ன கொடுமை?

 

தமிழ் திரையுலகின் ஒட்டுமொத்த போராட்டத்தையும், உணர்வையும் கொச்சைப்படுத்துவதல்ல நமது நோக்கம். வீரன் வேலுத்தம்பி, கேப்டன் பிரபாகரன் என்றெல்லாம் படத்துக்கு பெயர் வைத்து தங்கள் உணர்வை இதே திரையுலகம் வெளிப்படுத்திய காலமும் உண்டு. பாரதிராஜா, சீமான், அமீர், மகேந்திரன், ராம.நாராயணன், பாலுமகேந்திரா போன்ற ஏராளமான திரையுலகினரின் உணர்வுகளை சந்தேகம் கொண்டால் நம் நாக்கும் அழுகிவிடும்.

 

தமிழ் மொழிக்கான, தமிழ் இனத்துக்கான 1970களுக்கு முந்தையப் போராட்டங்களையும், அதில் தமிழர்களின் பங்கேற்பையும் இப்போது ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது தற்காலத்தை நினைத்து அருவருப்பாக இருக்கிறது. 80களின் தொடக்கத்தில் ஈழத்தமிழருக்காக ஒவ்வொரு தமிழகத் தமிழனும் கண்ணீர் சிந்தி, போராட்டங்கள் நடத்தி தன் உணர்வை வெளிப்படுத்தினான். மக்கள் பங்கேற்போடு போராட்டங்கள் நடத்தி அரசியல் தலைவர்கள் இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் தந்தார்கள். இருபத்தைந்து கால இடைவெளிக்குப் பிறகு இன்று நடக்கும் போராட்டங்களுக்கு அந்த வீரியம் இருக்கிறதா என்று எண்ணிப் பார்த்தால் கழுத்தை அறுத்துக் கொள்ளலாமா என்றிருக்கிறது. சினிமாக்காரர்களை விடுங்கள். தமிழ் அரசியல், சமூகத்தளங்களில் இயங்குபவர்களும் கோமாளித்தனமாகவே நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதுதான் வயிற்றெரிச்சல்.

 

அரசியல் பல்டிகளால் ஆதரவிழந்துப் போனவர் வைகோ. ஆயினும் அவரது ஈழத்தமிழருக்கான நேசம் தான் இன்னமும் அவரை எங்களைப் போன்ற ஒருசிலரையாவது நேசிக்க செய்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆயுதம் ஏந்தி தமிழர்களை திரட்டுவேன் என்று பேசியதற்காக அவர் கலைஞர் அரசால் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். எந்த நேரத்தில் எதை பேசுவது என்று அவருக்கும் தெரியவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்கட்டும். ஜெயலலிதா ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பாரோ அதைத்தான் கலைஞரும் செய்திருக்கிறார். ஜெயலலிதாவையும், சுப்பிரமணியசாமியையும், சோ ராமசாமியையும், இந்துராமையும் திருப்திபடுத்த இலவச இணைப்பாக அமீர், சீமான் கைது வேறு. இதற்கு ஜெ.வே ஆட்சியில் இருந்து தொலைத்திருக்கலாம். தமிழ்செல்வன் போல யாராவது ஈழத்தில் சிங்கள இராணுவத்தால் பேடித்தனமாக கொல்லப்பட்டால் அதற்கு அஞ்சலிக்கவிதை எழுதுவதோடு கலைஞரும் தன் தமிழின உணர்வை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கலாம். எங்களைப் போன்றவர்கள் 'தமிழினத் தலைவர் கலைஞர் வாழ்க, ஈழத்தமிழன் வெல்க' என்று கூடி கோஷம் போட்டுவிட்டாவது கலைந்திருப்போம். கருத்துரிமைக்காக காலமெல்லாம் குரல் கொடுத்த தலைவனே இன்று கருத்து சொன்னவர்களை கைது செய்த அவலத்தை எங்குபோய் சொல்லுவது?

 

போர்நிலவரம் கடுமையான சூழலில் கலைஞரும் அனைத்துக்கட்சிக் கூட்டம், அதைத்தொடர்ந்து மனிதச்சங்கிலிப் போராட்டம் என்று சுறுசுறுப்பானபோது மீண்டும் 80கள் திரும்புகிறதோ என்று மனதோரம் மகிழ்ச்சி பூத்தது. மக்களவை, மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் ராஜினாமா என்றதுமே பழைய கலைஞர் கிடைத்துவிட்டார் எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்தோம். மழையின் காரணமாக மனிதச்சங்கிலிப் போராட்டம் ஒத்திவைப்பு என்ற செய்தி வந்ததுமே அந்த மகிழ்ச்சி அற்றுப்போனது. தலைவா கொட்டும் மழையிலும், கொளுத்தும் வெயிலிலும் நீ போராட்டம் நடத்தியதில்லையா? வெயிலையும், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் மக்கள் ஆயிரம் ஆயிரமாக, லட்சம் லட்சமாக உரிமையெடுத்துக் கொண்டு பங்கேற்றதில்லையா? மழையும், வெயிலும் எந்த காலத்தில் எங்கள் உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தியிருக்கிறது. நீ கட்டி வா என்றால் நாங்கள் வெட்டி வந்ததில்லையா? ஒத்திவைக்கப்பட்ட மனிதச்சங்கிலியிலும் மழை பெய்தது. பெய்தது மழையல்ல. உணர்வற்றுப்போன தம் மக்களை கண்ட தமிழன்னையின் கண்ணீர். கல்லூரி, பள்ளி மாணவ, மாணவியர் கட்டாயமாக அழைத்துவரப்பட்டு மனிதச்சங்கிலியில் இணைந்தார்கள் என்று பத்திரிகைகள் ஆதாரத்தோடு எழுதுகிறது. 60 கி.மீ நீளத்துக்கு பிரம்மாண்டமான மனிதச்சங்கிலி தான். தலைவரே இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமெல்லாம் நடத்தியிருக்கிறீர்கள். அப்போது பங்கேற்றவர்கள் இப்போது போன்று ஜடமாக, உணர்வற்று, போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுத்ததுண்டா?

 

இதையெல்லாம் விடுங்கள். இந்தப் போராட்டங்களுக்கு பின்னர் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணித் தலைவர் சோனியா தொலைபேசியில் பேசினாராம். முன்னதாக ராஜபக்‌ஷேவின் தம்பி டெல்லிக்கு வந்தார். முகர்ஜியோடு பேசினார். வெளியுறவு அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி நேரில் வந்து கலைஞரை சந்தித்துப் பேசினார். இதெல்லாம் கலைஞருக்கு டெல்லியில் இருக்கும் செல்வாக்கையும், மரியாதையையும் காட்டுகிறது. இத்தகைய மரியாதைக்கு தகுதியானவர் தான் கலைஞர் என்பதில் சந்தேகம் எதுவுமில்லை. ஆனால் கலைஞருடைய கோரிக்கையின் அடிநாதமே 'இலங்கையில் போர்நிறுத்தம், இந்திய ராணுவ உதவிகளை திரும்பப் பெறுவது' என்பதுதானே? அதுபற்றி டெல்லி பாதுஷாக்கள் எந்த உறுதியும் தரவில்லையே? 'அரசியல் ரீதியான தீர்வுக்கு இலங்கை அரசுக்கு ஆலோசனை, 80 டன் உணவு' தருகிறார்களாம். நாமென்ன பிச்சையா கேட்டோம்? உன் இராணுவ உதவிகளை வைத்து தமிழர்களை கொல்லுகிறார்கள். அதை தடுத்து நிறுத்து என்றுதானே கேட்டோம். அதற்கு ஏதாவது திருப்தியான பதிலை டெல்லியில் இருந்து பெற முடிந்ததா?

 

இப்போது அடுத்தக்கட்ட ஆட்டம் ஆரம்பித்துவிட்டது. ஈழத்தமிழருக்கு உதவி என்ற பெயரில் அவரவர் ஆயிரமும், லட்சங்களும் முதல்வரிடம் காசோலையாக தருகிறார்கள். ஒருநாளைக்கு பத்து வண்ணப்படங்களுக்கு மேல் தினத்தந்தியில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழினத்தின் ஆணிவேரை அமிலம் ஊற்றி சிங்களவெறியர்கள் அழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாமோ உடைந்து கீழே விழுந்த கிளைகளை ஃபெவிகால் கொண்டு ஒட்டவைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தமிழனின் கையறுநிலையை நினைத்து தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா என்றுதான் தோன்றுகிறது.